ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานเลยครับ เพราะช่วงนี้ไปหน้าดำคร่ำเครียดกับงานก่อสร้างบ้านไม้หลังน้อยบนดอยนาจลอง

ไอ้การสร้างบ้านด้วยไม้สักนี่แหละเป็นที่มาของชื่อเรื่อง  ก็เพราะค่านิยมคนเมืองปาย  เขา proundly present กันทั่วบ้านว่า มูลค่าของไม้สักนั้นยิ่งนานวันยิ่งสูงค่า

ดีกว่าเก็บเงินเป็นไหนๆ

ถ้าเบื่อก็รื้อขายต่อได้ ไม่เหมือนบ้านปูน นี่แหละเหตุผลที่ชาวนาจลองเขานิยมปลูกบ้านไม้ และต้องเป็น "ไม้สักทอง" เท่านั้น

แม้ชาวบ้านจะไม่รู้สึกรู้สาว่าไม้จะหมดป่าในอนาคตอันใกล้ แต่เขาก็รู้แท้แน่นอนว่า หากไม้สักหมดป่า ราคาบ้านไม้ที่เขาปลูกซะโออ่าโอฬารแทบจะทุกบ้านเนี่ย มีค่ากว่าลงทุนในตลาดหุ้น ปิดประตูขาดทุน

หากใครมีโอกาสมาเที่ยวปายแล้วบังเอิญขับรถเที่ยวไปตามชนบท เจอเสาตอม่อบ้านโด่เด่ อย่าเข้าใจผิดว่าเป็นที่รกร้าง

นั่นแหละหลักฐานการปลูกบ้านเพื่อขาย

ลุงคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ปลูกบ้านขายมา 3 หลังแล้ว ปลูกมันทั้งชีวิตก็ว่าได้  นี่ละครับธุรกิจเรียลเอสเตทแบบบ้านๆ

บ้านผมที่กำลังปลูกก็ใช้วิธีเนียะ คือซื้อบ้านไม้สักเก่ามาปรุงใหม่ ตั้งใจเอาแค่พออยู่สมฐานะที่เป็นแค่ "นาย" นำหน้าชื่อธรรมดามาค่อนชีวิต

แต่เพราะความเป็นคนแปลกถิ่นนี่แหละ ชาวบ้านมักเข้าใจว่า คนที่มาอยู่เมืองปายมีเงินถุงเงินถัง หอบเงินใส่กระสอบติดตัวมาด้วย ใครไปใครมาเปลี่ยนฉายาให้เป็น "พ่อเลี้ยง" ไปซะฉิบ

แล้วไม่ได้เรียกเล่นๆ หยอกล้อกันแบบคนคุ้นเคย เขาคิดของเขาอย่างนั้นจริงๆ ไม่เชื่อลองมาปลูกบ้านไม้สักอยู่เมืองปายซีครับ

แล้วจะรู้ว่า อารมณ์ได้เป็น "พ่อเลี้ยง" มันน่าขำขนาดไหน

นี่ไม่นับข้อหาปลูกบ้านเอาไว้ซ่อนเมียน้อยอีกกระทง  เอาไว้วันหน้าจะมาเหลาให้ฟัง