กลางพายุ  และเปลวไฟ

(แด่...ดวงดอกไม้ที่ยังคงผลิบาน)

ในนามปากท้อง                                   เลือกครรลอง  แต่ละคน  ดิ้นรนสู้

วิถีทาง  วิถีชีวิต  มิตร  ศัตรู                                 เลือกที่ยืน  ที่อยู่  สู้หากิน

ในนามคิดฝัน                                       จะต่างกัน  คล้ายกัน  ฝันทั้งสิ้น

วิถีใจ  วิถีฟ้า  วิถีดิน                                             วิถีเมือง  วิถีถิ่น  วิถีมนุษย์

ในนามชาติบ้านเมือง                         แต่ละเรื่อง  ดีและร้าย  ไม่สิ้นสุด

แม้มืดมน  ยังแรมทาง  ยังเร่งรุด                        ข้ามค่ำคืน  ตื่นจุด  ประกายอรุณ

ในนามประชาชน                               แต่ละคน  คล้ายระอุ  เหมือนคุกรุ่น

ประทุบาป  ประทับบ้า  ปะทะบุญ                    ความอดทน  คือต้นทุน  เมตตาธรรม

ในนามฉันและเธอ                             เหมือนละเมอ  เราและเขา  ทุกเช้าค่ำ

ดินกระทบ  ดาวกระเทือน  คนกระทำ             โลกร้อน  ธุลีร่ำ  พายุร้าย 

เรายังอยู่  ใช่ไหม?  ใช่ยังอยู่              ในอณู  อนิจจัง  ชีวิตทั้งหลาย

ขณะโลก  หลายทาง  พังทลาย                          ใครยังหวัง  ยังหมาย  วันพรุ่งนี้?

ใช่ไหม?  ในนามรัก                            จะแตกหัก  ชังไฉน ไม่อาจหนี 

ย่อมยังคง  อยู่ร่วม  ปฐพี                                     ณ พื้นที่  เวลา  และหัวใจ

ผองเธอตรงนั้น  ผองฉันตรงนี้         ปรารถนา  ชีวิตดี  ที่พอได้

ดูซินั่น...กลางพายุ  และเปลวไฟ                      ดวงดอกไม้...ที่นั่น...ที่นี่...ยังผลิบาน!

ไพวรินทร์  ขาวงาม

paiwarin@yahoo.com