เราตามหานางผู้เดียวกัน

๑

                               เราตามหานางผู้เดียวกัน

นางผู้นั้นเปลี่ยนนามและเร้นหน้า

นางผู้จุดไฟมนุษย์สุดขอบฟ้า

นางผู้เล่นซ่อนหาพนาพนม

๒

นางผู้ล่องเรือท่องทะเลโพ้น

นางผู้โยนโยกครืนของคลื่นขรม

นางผู้เห่โอ้ละเห่ของเปลลม

นางผู้พรมระเหยน้ำลงพรำธาร

๓

นางผู้ดลโฉมแดดเป็นโฉมรุ้ง

นางผู้ปรุงธัญญาเป็นอาหาร

นางผู้เคลื่อนดาวเดือนเป็นเพื่อนวาร

นางผู้หว่านเมล็ดพันธุ์เป็นขวัญพร

๔

นางผู้เพียงสรรพสำเนียงวิหคร้อง

นางผู้เพียงท่วงทำนองวิหคร่อน

นางผู้เพียงระเรื่อยเรียงวิหคจร

นางผู้เพียงลำเนานอนวิหคใจ

 ๕

นางผู้ยิ่งกว่าจริงยิ่งกว่าฝัน

นางผู้นั้นอยู่นี่หรืออยู่ไหน

ถามผีเสื้อและดอกไม้

เสมือนใกล้คล้ายไกลใจแห่งนาง

๖

ประหนึ่งนางที่รักจักจำพราก

สนธยาลาจากฝากรุ่งสาง

ถามดอกหญ้าและน้ำค้าง

เสมือนรู้คล้ายร้างนางแห่งเรา

๗

ใบหน้านางนามนางต่างกาละ

สุดสนเท่ห์เทศะคละสุขเศร้า

งามมิงามเสมือนงามทุกรูปเงา

เหงามิเหงาเสมือนเหงาทุกเช้าเย็น

๘

นางแห่งท่านแห่งข้าแห่งฟ้าดิน

ใจมิกลายเป็นหินจักขอเห็น

ต่างประเดิมเดินทางต่างประเด็น

ค้นระกำลำเค็ญเป็นอยู่คือ

๙

คืออะไร…อยู่ที่ไหน…เป็นอย่างไร…

นางอาจมอบหัวใจไม่ออกชื่อ

นางอาจถักความดีด้วยฝีมือ

นางอาจถือความงามด้วยความรัก

๑๐

นางอาจเอื้อมความจริงด้วยความฝัน

นางอาจปันปรารถนาด้วยงานหนัก

นางอาจแบกความทุกข์ด้วยสุขนัก

นางอาจผลักหมุนโลกด้วยรำลึก

๑๑

นางอาจไถ่บาปให้มวลมนุษย์

นางอาจสานบริสุทธิ์ห้วงรู้สึก

นางอาจปลุกความคิดจิตสำนึก

นางอาจฝึกคำนวณห้วงคำนึง

๑๒

                              เราตามหานางผู้เดียวกัน

ในนามนางผู้นั้นอันเป็นหนึ่ง

ธุลีใจอุทิศนางต่างลึกซึ้ง

คิดถึงนาง…คิดถึง…สัจธรรม!

แต่ง ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๔๗

พิมพ์ครั้งแรก  เนชั่นสุดสัปดาห์

อ่านออกรายการ  ดนตรี  กวี  ศิลป์  ทีวีสาธารณะ พฤษภาคม – มิถุนายน ๒๕๕๑