พิมพ์หน้านี้
|
ไห้........ทำไมกัน ฟ้ากั้นแล้ว ใยเจ้า มิลอดข้าม
มัวเกรงขาม อะไรเล่า เจ้ากาหลง ขาเจ้าเดาะ ปีกเจ้าหัก จึ่งโผ-ลง ณ ริมดง กล้วยป่า แสนร่มเย็น เจอโฉมตรู แก้วฟ้า น่ารักนัก มิอาจหัก ห้ามพักตรา มามองเห็น ได้พบเจ้า ดั่งวาระ เหตุจำเป็น ทุกข์แสนเข็ญ ลาจากเจ้า ยามหายดี ผกผินไป แดนอื่น อีกครั้งหนึ่ง ณ ที่ซึ่ง ร้าวใจ ไฉนนี่ ไฟเผาผลาญ รานเร่ง เป็นทวี ดวงใจพี่ มิเคยมี คิดถึงกัน หมากดอกอ่อน ส่งกลิ่น แย้มกำจร รี่เกาะคอน กิ่งกระถิน ไห้โศกศัลย์ ไม่อีกแล้ว แม้เจ้าตาย วายชีวัน ไม่มีกัน ไม่มีกันไม่มีเธอ
|
| ม.ม.ม. | ||
ใน ม. |
||
|
View All |
||
| << | ตุลาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||