กนก.......อะหนึ่ง.....เจเจ.....เฟิงสุ่ย.....มะอึก

กับการเสวนาในบ่ายวันเสาร์

(ภาพโดย...นายหวั่นไหว)

..................

.

.

18.00 น. ของวันที่ 28 ตุลาคม 2550  ผมเดินลงจากศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์พร้อมคุณชาลี  เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่ตึกเนชั่นฯบางนา  ผมแยกกับคุณชาลีที่เนชั่นฯและเข้าบ้านหลังวัดหนามแดง

รู้สึกหิว  โชคดีมีขนมจีนแกงเขียวหวาน   แม่บ้านปรุงพิเศษสำหรับวันหยุดเก็บไว้ให้   ตามด้วยกาแฟและขนมปังที่ถือติดมือมาจากงานชุมนุมบล็อกเกอร์    แค่นี้ก็อิ่มแล้ว  สำหรับคนกินเพื่ออยู่  กินเพื่อขจัดความหิวเก่า  ป้องกันความหิวใหม่  อย่างผม

นั่งพูดคุยกับครอบครัวเล็กน้อย   ตอบคำถามลูกเมียว่า  บรรยากาศที่พ่อไปทำงานมาเป็นอย่างไรบ้าง  อันเป็นเรื่องปกติที่ได้กระทำมา  เพราะงานวันนี้ครอบครัวถือว่าเป็นกรณีพิเศษในภาระกิจของพ่อ    จากนั้นจึงอาบน้ำเข้านอน    อันเป็นสูตรสำเร็จของผมที่ปฏิบัติตัวเช่นนี้บ่อย ๆ เมื่อรู้สึกเหนื่อย

.

.

ในฝัน  มีเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมาย  เหมือนฉายหนังเรื่องเดิมใหม่อีกครั้ง

.

.

คุณชาลีนัดผม 11.00 น. ที่เนชั่นฯ เพื่อนั่งแท็กซี่ไปศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  เหตุผลเพราะเบื่อหน่ายต่อการหาที่จอดรถ  ผมได้พบกับครอบครัวที่น่ารักของคุณชาลีด้วย

ในห้องประชุมที่เนชั่นฯจองไว้  ผมได้พบกับบล็อกเกอร์มากมาย  ทักทายกันพองาม  เพราะส่วนใหญ่เราเพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรก  คนไหนที่ไม่รู้จักก็ถามไถ่ต่อกันว่า  คนนั้นเป็นใคร  คนนี้เป็นใคร

.

กนก.....Jk.....ปิรันยา.....สามจอ.....สุกี้.

(ภาพโดย..นายหวั่นไหว)

การเสวนาเริ่มแรกเปิดตัวหนังสือ"นักข่าวพันธุ์ใหม่"  ซึ่งเป็นหัวใจหลักของการจัดงานวัน  ผ่านไปอย่างเรียบร้อยสมบูรณ์  โดยบล็อกเกอร์ผู้มีความรู้ความสามารถ 

.

.

ช่วงที่สอง  เป็นการเสวนาพูดกันทั่วไปตามประสาบล็อกเกอร์

.

ตามธรรมดา  ผมเป็นคนที่ละเอียดอ่อนในเรื่องการพูดต่อที่ชุมชนมาก   ผมจะเตรียมตัว  เตรียมข้อมูล   เตรียมเรื่องราวต่าง ๆ  ผมเคยจัดเตรียมข้อมูลถึงขนาดว่าจะมีคนฟังผมพูดกี่คน  และมีใครบ้าง

แต่เมื่อวันนี้เขาสั่งว่า  ไม่ต้องเตรียมอะไรมาก   ก็ไม่มีปัญหา  อย่างไรก็ได้  ผมก็ไม่เตรียมอะไร  แต่ผมได้เตรียมกายเตรียมใจอย่างพร้อมสมบูรณ์  เพราะผมเป็นคนไม่ยอมพูดหากว่าผมไม่พร้อม

.

.

บล็อกเกอร์โอเคเนชั่นไม่ใช่คนธรรมดา  แต่เป็นปราชญ์ที่มีความรู้  ใฝ่รู้  และพร้อมที่จะแสดงออกในความรู้ที่มีอยู่ 

การพูดกับปราชญ์บางครั้งพูดง่าย  บางครั้งพูดยาก  เพราะปราชญ์ก็คือปราชญ์  ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นได้

บนเวที  ผมไม่ใช่ผู้ดำเนินรายการ  ผมเป็นเพียงคนพูดคนหนึ่ง  ฉะนั้นผมจึงทำหน้าที่ของผมที่ผมได้รับผิดชอบ  คือการเป็นผู้พูดที่ดีเท่านั้น

ละครครั้งนี้ไม่มีบท  ไม่ซ้อมบท  แสดงสด ๆ

รอบเดียวจบ

.

.

ความสามารถของคุณจอย  คุณกนก  ผมไม่เป็นห่วง  แต่วันนี้ก็เกือบหมดใส้หมดพุงไปหลายครั้งเหมือนกัน

ผมชื่นชมความตั้งใจของคุณอะหนึ่ง  ที่พกความตั้งใจมาเต็มรูปแบบ

ผมชื่นใจความใสซื่อของน้องเจเจ  ที่พร้อมจะสนุกสนานด้วยจิตใจอันเบิกบาน

ผมชื่นชอบความมั่นใจของคุณเฟิงสุย  ที่พร้อมจะนำเสนอสิ่งที่รู้ที่ทราบให้มากที่สุด  เพื่อสาธารณะประโยชน์

.

.

วันนี้ผมไม่มีกล้องถ่ายรูป  ผมไม่มีเครื่องบันทึกเสียง

แต่ผมเปิดกว้างและทำจิตใจให้ว่างพร้อมที่จะบันทึกสิ่งต่าง ๆ

มิตรไมตรีที่ได้พบจากการรู้จักกันวันแรก  เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่

วาจาจากใจของเพื่อนบล๊อกเกอร์ที่ได้มีโอกาสแสดงออกในเวลาจำกัดนั้น  น่าจดจำ

ผมยังเสียดาย  ที่ไม่สามารถทำให้เพื่อน ๆ อีกหลายคนได้ปรากฏตัวหน้าเวที

ผมยังเสียดาย  การทักทายพูดคุยต้องกระทำกันอย่างเร่งรีบ

หลายคนเรายังไม่ได้พูดคุยทักทายกัน

หลายคนเรายังไม่ได้ประสานนัยน์ตาต่อกัน

หลายคนเรายังไม่ได้สัมผัสมือด้วยกัน

.

.

ผมขอขอบพระคุณความรู้สึกดี ๆ ที่ผมได้รับวันนี้   มันเป็นกระแสจิตที่เปี่ยมล้นด้วยมิตรภาพ  แม้เราจะเจอกันพบกันวันแรก

ความจริงที่ถูกเปิดเผยในวันนี้  คือตัวตนที่สัมผัสได้  เห็นได้  จับต้องได้

.

.

เป็นเจตนาของผมส่วนตัว  ที่ผมไม่ได้เอ่ยชื่อเพื่อน ๆ หลายคนที่ได้สัมผัสรู้จักในเรื่องราววันนี้  เพราะคงจะเอ่ยไม่ครบ  หากตกหล่น  อาจจะเกิดความเสียหาย

รออ่านจากเรื่องราวของคุณชาลี  เพราะจะมีรายละเอียดอีกมากมาย

แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ    เราจะมีเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้นในบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา  เพื่อบอกกล่าวให้เพื่อนฝูงได้ทราบในหลาย ๆ บ้าน  ขอให้ท่านตระเวณอ่านตระเวณดูกันเถิดทั้งภาพและเสียง

.

.

ใครเขียนเรื่องใด  มาแปะลิงค์บอกกล่าวกันบ้างก็ได้นะครับ

บ้านมะอึกยินดีเสมอครับ

.

.

เมื่อนอนเต็มอิ่ม  ผมจึงลุกขึ้นมาจิ้มตัวหนังสือไปเรื่อย ๆ เพราะไม่อยากปล่อยให้เนิ่นนาน  เสียเวลา  เสียความตั้งใจ

ท่านที่ได้พบมะอึก  ได้ฟังมะอึกเมื่อบ่ายวันอาทิตย์  โปรดส่องกระจกให้ผมด้วย  ท่านคิดอย่างไร  ท่านรู้สึกอย่างไร  ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจนะครับ  บอกผมได้  ตำหนิผมได้

ที่สำคัญในวันนั้น  ผมลืมพูดไปประโยคหนึ่งที่ว่า

"ผมกราบขอโทษ 

หากมีบางวาจาที่ฟังแล้วไม่เหมาะสมออกจากปากผมไปบ้าง"

.

พูดสด ๆ ไม่มีบท  ไม่เตรียมบท  ก็เท่าที่ได้นั่นแหละครับ

ขอความสุขความเจริญจงมีแต่ท่านทุกเมื่อครับ

.

.