ความน่ารักในรถไฟฟ้าครับ

.

.

การเคลื่อนที่  การเคลื่อนไหว  การพูด  การเขียน  การแสดงออกต่าง ๆ ของคน

มีอยู่ตลอดเวลาขณะที่มีชีวิต  สิ่งเหล่านี้เรียกว่า "พฤติกรรม"

"พฤติกรรม" ของคน ๆ หนึ่ง 

จะถูกคนอีกคนหนึ่งหรือหลายคนเก็บไปพิจารณา เรียกว่า "ตีความหมาย"

เมื่อ"ตีความหมาย" แล้ว  จะเข้าสู่กระบวนการ "สื่อข้อความ" (communication)

กระบวนการ ณ จุดนี้จะมี "ผู้รับสื่อ" เข้ามาเกี่ยวข้อง

.

"ผู้รับสื่อ"  รับ "สื่อ"  มาจาก "ผู้สื่อ"  และ "ตีความ"  จะแบ่งเป็นความรู้สึกได้ 3 ประการ คือ

1. รู้สึกธรรมดา ๆ ....กรณีนี้ผู้สื่อจะมีความเสมอตัว...ผู้รับจะเฉย ๆ

2. รู้สึกเป็นผลบวก....กรณีนี้ผู้สื่อจะได้รับประโยชน์..ผู้รับจะมีความสุข

3. รู้สึกเป็นผลลบ.....กรณีนี้ผู้สื่อจะเสียประโยชน์..ผู้รับจะเป็นทุกข์

.

อ่านแล้วเหมือว่าจะเป็นเรื่องวิชาการนิด ๆ    แต่เป็นเรื่องธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวันของเราครับ

การเสพบล็อกของเราที่มีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันทุกนาทีนี้

เจ้าของบล็อก......คือผู้สื่อสาร

เรื่องราวในบล็อก....ข้อความ  เสียงเพลง  รูปภาพ  คือตัวสาร

ผู้อ่านบล็อก...คือผู้รับสาร

รับสารแล้วก็ตีความ

ตีความแล้วเขียนคอมเมนท์ตอบ  ขณะที่เขียนคอมเมนท์  จะกลายเป็นผู้สื่อสาร

คอมเมนท์  เป็นตัวสาร

เจ้าของบล็อกเปิดเข้ามาอ่าน  กลายเป็นผู้รับสาร

รับสารแล้วก็ตีความ......

.

วนเวียนกันอยู่แค่นี้แหละครับ...ทั้งวันทั้งคืน

.

ก่อนนี้ไม่รู้จักตัวตนบล็อกเกอร์  ก็ตีความกันไปอย่างหนึ่ง  เพราะคิดเดาเอาเองเป็นส่วนใหญ่

บ่ายวันที่ 28 ตุลาคม 2550  ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงนั้น

บล็อกเกอร์(ส่วนหนึ่ง)  ได้รู้จัก  ได้สัมผัส ได้พูดคุย  ได้ฟังเสียง  ได้เห็นหน้าตา

ทำให้วันนี้เราตีความและมีความรู้สึกไปอีกอย่างหนึ่ง

.

เข้าใจ............เขาและเธอมากขึ้น

รัก.................เขาและเธอมากขึ้น

ให้อภัย...........เขาและเธอมากขึ้น

ผูกพัน............เขาและเธอมากขึ้น

และความรู้สึกอื่น ๆ ที่เป็นไปในเชิงบวกมากกว่าลบ

.

ผมเริ่มต้นเรื่องนี้  เหมือนจะกล่าวเชิงวิชาการเกี่ยวกับการสื่อสารตีความ

ผมขยายความเรื่องนี้  ด้วยการชี้ถึงเรื่องการมองโลกมองคนในแง่ดี

และผมจบเรื่องนี้  ด้วยกฏแห่งความเป็นอนิจจังว่า

เราจะทำสงครามตัวอักษรกันด้วยเหตุผลใด? 

เพื่อให้เลือดแห่งอารมณ์ฉูดกระจายแล้วสะใจอย่างนั้นหรือ?

เพื่อให้ความรู้สึกที่ดี ๆ ถูกฆ่าตายไปในโลกไซเบอร์อย่างนั้นหรือ?

.

ท่านคงรู้จักคำของอรหันต์แห่งสวนโมกข์ที่ว่า

.

"ใครมีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา

จงเลือกเอาส่วนดีเขามีอยู่

เป็นประโยชน์ต่อโลกบ้างยังน่าดู

ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย

.

จะหาคนมีดีแต่ส่วนเดียว

อย่ามัวเที่ยวค้นหาสหายเอ๋ย

เหมือนเที่ยวหาหนวดเต่าตายเปล่าเลย

ฝึกให้เคยมองแต่ดีมีคุณจริง"

.

ผมใช้คำกลอนบทนี้เตือนตนเองทุกครั้งที่เปิดบล็อกหรือมองผู้คนในสังคม

คำกลอนบทนี้หลวงพ่อพุทธทาสไม่สงวนลิขสิทธิ์นะครับ

.