ผมอยากจะเขียนเรื่องราวต่าง ๆ ในลักษณะของก๊อซซิบบ้าง

เขียนถึงพรรคพวกเพื่อนฝูง

เขียนถึงเรื่องที่เราไปทำกิจกรรมที่สระแก้วด้วยกัน

.

ผมนั่งจิ้มไปจิ้มมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วครับ

จิ้มลบ....จิ้มลบ

ไม่กล้า

.

ผมกลัวเหลือเกิน  กลัวจะเพลิดเพลินแล้วเกิดเรื่องเกิดราวขึ้นมาอีก

เพราะตัวอักษรในบล็อกนั้น  เป็นตัวอักษรที่ทรงพลังมหาศาล

.

แต่เอาเหอะ

ยังไง ๆ ขอลองสักสองสามรายเป็นไร

หากว่าดูดีและมีผู้สนับสนุน

ก็จะว่าไปเรื่อย ๆ

.

.

.

เริ่มที่ "คุณชาลี  บลูฮิล"

ผมชื่นชมในความอดทนของคุณชาลีสำหรับกิจกรรมครั้งนี้มาก

เราเหน็ดเหนื่อยกันมาตั้งแต่การสำรวจเส้นทาง  สำรวจโรงเรียน

การรับของขวัญ  การส่งของขวัญ

การเดินทางล่วงหน้าเพื่อเตรียมงาน

ผมรู้ว่าคุณชาลีเหนื่อยกายสำหรับงานนี้

แต่คุณชาลีไม่เหนื่อยใจ

"มะอึกก็สบายใจ"

.

.

.

ท่านผู้นี้  ชื่อว่า "ศุภศรุต"  มีชื่อเล่นว่า "เด็กชายวรนัย"

อาจารย์มีความตั้งใจสำหรับกิจกรรมครั้งนี้สูงมาก

คอยช่วยเหลือมะอึกในการตรวจสอบความก้าวหน้าของกิจกรรมทุกระยะอย่างละเอียด

เมื่อการเตรียมงานเรียบร้อย

อาจารย์คือผู้ที่สร้างบรรยากาศให้งานสนุกสนานที่สุด

โดยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะเหนื่อยยากสักปานใด

ความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ อาจารย์ถ่ายทอดให้สมาชิกหมดใส้หมดพุง

"มะอึกต้องแสดงความเคารพด้วยใจ"

.

.

.

ชายแก่คนนี้ชื่อ " นายมะอึก"

ตัวเล็กเสียงดัง   อยู่ในวัยชราภาพ

รับเป็นประธานโครงการนี้เพื่อล้างบาปในหลาย ๆ เรื่อง

และเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีที่ว่า  "กำลังใจอยู่เหนือสิ่งอื่นใด"

นายมะอึกจึงเลิกสูบบุหรี่ซึ่งเคยสูบมา 30 กว่าปี

เพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับความรักทุก ๆ ความรัก

ก่อนที่จะเดินทางไปอรัญประเทศ

.

.

.

พอจะอ่านกันได้ไหมครับท่านที่เคารพ

ถ้าหากมะอึกจะเขียนถึงเพื่อน ๆ ในลักษณะนี้

เพราะมีข้อมูลมากมาย

หรือการเขียนเช่นนี้ไม่ต้องด้วยอารมณ์สมาชิกเพื่อนฝูง

มะอึกก็ต้องหยุด

.

.

โปรดแสดงเจตนานะครับ

เพราะช่วงนี้มะอึกไม่เสพข่าวการเมือง

และไม่รับฟังติดตามข่าวการบริหารบ้านเมืองของนายกคนปัจจุบัน

ไม่สนใจเรื่องของอดีตนายกฯจะมาจะไป

ประเทศไทยไม่ใช่ของผมคนเดียวนี่ครับ

ขอบพระคุณครับ

.

.