.

.

ก๊อซซิบ "บล็อกเกอร์สตาร์โอเคเนชั่น"  สไตล์  "นายมะอึก"

มาอีกรอบหลีงอาหารเย็น

.

น้ำที่ไหลแรงที่สุดคือน้ำใจ  ไม่ใช่น้ำที่ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ

บล็อกเกอร์ผู้มีน้ำใจจึงทนนิ่งอยู่ไม่ได้เมื่อเห็นใครตกทุกข์ได้ยาก

.

@

.

"ครูส้ม"  เป็นบล็อกเกอร์คนหนึ่งซึ่งอนุมานได้กับคำกล่าวข้างต้น

การเขียนบล็อกเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ที่ "ครูส้ม"  หาเรื่องเล่นคอมพิวเตอร์

แต่ความเป็นจริงของชีวิตมีอีกหลายเรื่องราวที่  "ครูส้ม"  ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

สระแก้วครั้งนี้  "ครูส้ม" ดูแลเรื่องอาหารเช้า  เที่ยง  เย็น

เป็นงานที่ยิ่งใหญ่และไม่มีสิ่งใดบกพร่อง

อร่อยทุกมื้อครับ

.

.

ส่วนเรื่องราวที่ "ครูส้ม"  อารมณ์เสีย  เพราะพ่อครัวหัวดื้อคนนั้น

ข่าวสุดท้ายยืนยันว่า  "ครูส้ม" ลืมเรื่องนั้นหมดสิ้นแล้วครับ

"มะอึก" โล่งใจ  ดูท่าทางจับตะหลิวเหอะพี่น้อง

ช่างน่ากลัวกระไร?

.

@

.

.

"ลุงกี้บางกอก"  ชายหนุ่มผู้นี้ทำตัวเหมือนชายชรา

โลกไซเบอร์  ทำให้ "ลุงกี้" มีความสุขสุดประมาณ

และ"ลุงกี้" ใช้กำลังใจในการไล่สิ่งแปลกปลอมบางประการในร่างกายออกไป

สีน้ำที่ใช้วาดไปมา  คือน้ำใจของ "ลุงกี้"  ที่หลั่งไหลให้เด็ก ๆ อย่างมิขาดสาย

"ลุงกี้"  ไม่เคยหวังอะไรจากการทำงานนอกจากความสุข

"มะอึก" เห็นแล้ว  การเพ้นหน้าด้วยมือขวา

ต้องใช้มือซ้ายเชยคางนี่น่า

.

@

.

วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ

อยากจะเขียนถึงทุกคนในวันเดียว  ก็ทำไม่ได้

"มะอึก" จะพยายามให้มากที่สุดครับ

ความรัก....ความคิดถึงต่อกัน

เป็นแรงบันดาลใจทำให้  "มะอึก" นั่งรำลึกเช่นนี้

.

@

.

นอนหลับฝันดีทุก ๆ ท่านนะครับ

สวัสดีครับ

.