.

.

ปากส่อเสียด  ที่ตำราโบราณท่านกล่าวขานไว้นั้นเป็นเช่นไร?

น่าสนใจขยายความ  เพื่อประดับสติปัญญา 

หากแปลความว่า "ส่อเสียด" เป็น "เสียดสี"   ความหมายจะผิดเพี้ยนไปได้

ข้อบังคับการประชุมของรัฐสภา พ.ศ.2544  หมวด 2 การประชุมรัฐสภา ส่วนที่ 3 ว่าด้วยการอภิปราย

ท่านจะได้ยินได้ฟังสมาชิกผู้ทรงเกียรติลุกขึ้นมาประท้วงผู้อภิปรายบ่อย ๆ

ฝ่ายรัฐบาลผู้ที่นั่งคุมกฏข้อนี้  มีท่านเชาวรินทร์,  ท่านสุนัย, ท่านจตุพร, ท่านประชา ฯลฯ 

อ้างข้อบังคับ ข้อ 43  ความโดยละเอียดมีว่า

.

ข้อ ๔๓   ในการอภิปรายต้องอยู่ในประเด็นหรือเกี่ยวกับประเด็นที่กำลังปรึกษากันอยู่

ต้องไม่ฟุ่มเฟือย วนเวียน ซ้ำซาก หรือซ้ำกับผู้อื่น

และห้ามนำเอกสารใด ๆมาอ่านในที่ประชุมรัฐสภาโดยไม่จำเป็น

และห้ามนำวัตถุใด ๆ เข้ามาแสดงในที่ประชุมรัฐสภา  ทั้งนี้ เว้นแต่ประธานจะอนุญาต

ห้ามผู้อภิปรายแสดงกิริยา หรือใช้วาจาอันไม่สุภาพ ใส่ร้าย หรือเสียดสีบุคคลใด

และห้ามกล่าวถึงพระมหากษัตริย์ หรือออกชื่อสมาชิกรัฐสภาหรือบุคคลใดโดยไม่จำเป็น

.

เสียดสี.....เป็นกริยา  แปลว่า  ว่าเปรียบเปรย  ว่ากระทบกระทั่ง  ว่าเหน็บแนม

ส่อเสียด...เป็นคำกริยา  แปลว่า   ยุยง  พูดให้เขาแตกร้าวกัน

.

เมื่อท่านเข้าใจและแยกแยะตรงนี้ได้  ท่านจะสนุกกับคำว่า  "ส่อเสียด"  และ  "เสียดสี" ครับ

.

ปราชญ์โบราณ  ท่านพูดถึง  "ปากส่อเสียด"  ไว้ว่า

คือ ปากที่ชอบพูดยุยงให้คนทั้งสองฝ่ายแตกร้าวกัน  เข้าตำราที่ว่า "ยุให้รำตำให้รั่ว" นั่นแหละครับ

ชอบพูดแหย่ยั่วให้คนในชาติเกิดความบาดหมาง  โกรธแค้นเจ็บช้ำน้ำใจต่อกัน

บางคนชอบพูดแบบกระซิบกระซาบ  เป่าหูให้เขาหลงไหลว่าเป็นจริงตามที่ตนมาบอกกล่าว

.

ปากที่ชอบพูดยุยงให้เขาแตกกันแหย่ให้เขาเข้าใจผิดกัน

กระซิบกระซาบให้เขาเข้าใจผิด  ทำลายให้คนที่เขาอยู่รวมกันต้องแยกออกเป็นฝ่ายเป็นพรรคเป็นซีก

ตัดไมตรีของแต่ละฝ่ายให้ขาดสะบั้น  และทำความติดต่อของแต่ละฝ่ายให้ขาดตอน

นี่แหละครับท่านที่เคารพ  คือ  "ปากส่อเสียด"

.

เรามาดูกันต่อไปว่า  การพูดคือคำพูดจะเป็นลักษณะส่อเสียดหรือไม่นั้น?

มีองค์ประกอบอยู่ 4 ประการ

1.   ผู้ที่จะพึงยุ (ผู้ถูกยุ) เป็นคนอื่นมีตัวตนอยู่  (ไปพูดยุผีในป่าช้าไม่เข้าข่ายครับ)

2.   ผู้ยุ  มุ่งให้เขาแตกแยกหันมารักตน  (หรือมุ่งหมายจะให้เป็นภัยแก่คนอื่น)

3.   ผู้ยุ  พยายามยุตามเจตนานั้น (ยุให้เขาแตกร้าวกัน แหย่ให้เขาบาดหมางใจกัน)

4.   ผู้ถูกยุ เชื่อข้อความตามที่ผู้ยุต้องการ (ผู้ยุคอยเป่าหูผู้ถูกยุมิให้เข้ากันได้อีก)

การกระทำพร้อมกันทั้งองค์ 4 นี้  จึงจะนับว่าเป็นการ"พูดส่อเสียด"

.

.

ขอให้ท่านผู้มีเกียรติจงระมัดระวังคนปากส่อเสียดให้จงหนัก

พิจารณาง่าย ๆ  คนพวกนี้จะมีนิสัยแยกพวก  เป็นคนบ่อนแตกเข้าที่ไหนแตกที่นั่น

เพราะเป็นคนแส่หาเรื่องยุแหย่ให้เขาแตกความสามัคคี  ยินดีเพลิดเพลินอยู่ในเรื่องยุแหย่

คอยเก็บเอาเรื่องอันจะก่อให้เกิดระแวงและผิดใจของฝ่ายนี้ไปพูดให้ฝ่ายโน้นฟัง

เก็บเอาเรื่องของฝ่ายโน้นมาพูดให้ฝ่ายนี้ฟัง  และยุให้ทั้งสองฝ่ายเกิดทะเลาะวิวาทแตกความสามัคคี

ขอยกชื่อ "วัสสการพราหมณ์"  ผู้ยุยงกษัตริย์ลิจฉวี  ให้แตกความสามัคคีถึงขั้นเสียบ้านเมือง เป็นตัวอย่าง

.

เมื่อเราหวังที่จะให้เกิดความสงบสุขในชาติ  จงอย่าพูดด้วยปากส่อเสียด

เสนาบดีบ้านเรา  เคยแสดงอาการปากส่อเสียดอยู่หลายคน

เช่นคนที่บอกว่าปืนซุ่มยิงหายไป 3 กระบอก 

หรือคนที่บอกว่าจะจัดระเบียบสื่อ

หรือคนที่บอกให้คนป่วยไปกินดอกไม้จันทร์แทนยา

.

ส่วนผู้สื่อข่าวทุกคน  ไม่มีคนใดมีลักษณะเข้าข่ายเป็นคนปากส่อเสียด

เพราะกระทำการไม่สำเร็จในข้อที่ 4  

ยั่วยุเรื่องหนึ่งแต่ผู้ถูกยั่วยุกลับไปโกรธอีกเรื่องหนึ่ง

.

.

เจ้าของตาล...รักหวาน...ขึ้นปีนต้น

ระวังตน...ตีนมือ...ระมัดมั่น

เหมือนคบคน...คำหวาน...รำคาญครัน

ถ้าพลั้งพลัน...เจ็บอก...เหมือนตกตาล

.

อันคนพาล...หวานพจน์...เหมือนรสอ้อย

โคนอร่อย...ไปปลาย...ก็คลายหวาน

ไม่มีเหยื่อ...ไหนปลา...จะมาทาน

ระวังหวาน...เป็นลม...ขมเป็นยา

.

(สุนทรภู่)

.