online

.

ท่านผู้มีเกียรติที่เคารพรักทั้งหลาย

วันอาทิตย์  เราได้พักผ่อนสบาย ๆ  ในครอบครัว   แม้หลายท่านจะเข้าบล็อคได้ไม่เต็มที่  เพราะบรรยากาศของวันอาทิตย์ในบ้าน  เป็นวันของครอบครัว   แต่พวกเราชาวบล็อคก็ชะแว๊บไปชะแว๊บมากับเครื่องคอมพิวเตอร์ตามสมควร

เมื่อวานนี้  ผมไปทำหน้าที่พิธีกรงานพระราชทานเพลิงศพคุณพ่อของเพื่อนซึ่งเป็นทันตแพทย์    เรารู้จักกันในฐานะที่เป็นข้าราชการ กทม. ด้วยกัน   เคยเข้ารับการอบรมนักบริหารรุ่นเดียวกัน    เดินทางไปดูงานต่างประเทศมาด้วยกัน  ขออนุญาตเล่าเรื่องราวของเขาให้ฟังเล็กน้อยนะครับ  เล่าในเรื่องราวที่ควรจะนำมาเล่า

.

.

เพื่อนผมคนนี้  เขาได้ค้นพบสัจจธรรมของชีวิต  เมื่อครั้งที่ลงไปช่วยพิสูจน์ศพผู้ประสบภัยสึนามิ(ทีมงานคุณหมอพรทิพย์)    จากการทำงานกับศพที่เน่าเหม็น  ทำให้เขาเข้าใจถึงชีวิตที่แท้จริง  เขาจึงกลายเป็นนักสังคมสงเคราะห์พร้อมทำงานทุกชนิดโดยไม่มองถึงรายรับที่จะมีขึ้นมากมายจากการเป็นทันตแพทย์เพียงอย่างเดียว

เขาได้พบว่า  คนเราแม้จะมีฐานะแตกต่างกัน  แต่ควรภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์  มีสิทธิเท่าเทียมกันในการทำความดี

เขาเคยบอกผมว่า  เขาเคยมีความปรารถนาในการให้บรรลุผลสำเร็จในหน้าที่การงานและครอบครัว   แต่ความปรารถนาของเขาก็ไม่เป็นไปตามที่เขาปรารถนาเสมอไป  หลาย ๆ ครั้งรู้สึกท้อใจ

ในขณะที่ไปทำงานคลุกคลีอยู่กับศพจำนวนมากมาย  เขาได้มองเห็นถึงเรื่อง  "มีเกิดก็ต้องมีตาย  มีมืดก็ต้องมีสว่าง  มีร้อนก็ต้องมีเย็น"   แล้วจะมาคิดท้อแท้ใจในเรื่องของความไม่สมปรารถนาอยู่ทำไม  ต้องยิ้มสู้ด้วยความเด็ดเดี่ยว

.

ท่านผู้มีเกียรติครับ

ท่านอ่านตามแล้ว  อาจจะกำลังคิดว่า  แหม ! เป็นถึงหมอฟัน  น่าจะมีความสุขกับรายรับที่มีขึ้นมากมายในแต่ละวัน  ไม่น่าจะมีความทุกข์ร้อน   แต่ในความเป็นจริงแล้ว  เพื่อนผมคนนี้กลับมีความทุกข์เรื่องของครอบครัวซึ่งอธิบายให้ใคร ๆ รับฟังได้ด้วยความยากลำบาก    เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ในแต่ละนาทีที่ผ่าน ๆ ไป  มันมีความไม่สมหวังสมปรารถนา

บัดนี้  คุณหมอมีความสุขใจ  ทำงานให้ได้เงินเท่าที่จะทำได้    หาความสุขให้ตนเองด้วยความเสียสละ  ชีวิตครอบครัวที่สร้างความเหนื่อยอกเหนื่อยใจมาโดยตลอดหายไปแล้ว   สบายใจขึ้นและมีความสุขมากขึ้น

ความสมปรารถนาได้เกิดขึ้นกับเพื่อนของผม  ตามที่เขารอคอยด้วยความอดทนแล้ว

.

เมื่อวาน  ผมจัดคิวให้เพื่อนคนนี้กล่าว  "สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ"  ก่อนจะประกอบพิธีพระราชทานเพลิงศพ 

ตอนที่ซ้อมบท  ก็เป็นไปด้วยดี  แต่เมื่อกล่าวสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณจบ   เพื่อนเข่าอ่อนทรุดคาโพเดียมเหมือนกันครับ

.

ผมหยิบเรื่องนี้มาเล่าสู่กันฟัง  เพราะผมเชื่อว่า  มีพวกเราหลายคนที่กำลังรอคอยความสมปรารถนาบางอย่างในชีวิต  ขอให้ท่านรอด้วยความอดทนเถิด  ความสมปรารถนาจะมาถึงเราอย่างแน่นอน

ผมกำลังรอความสมปรารถนาบางอย่างของชีวิตเช่นเดียวกันกับท่านทั้งหลาย

ผมเห็นความสมปรารถนานั้นอยู่เบื้องหน้า   แม้มันยังมาไม่ถึงมือของผม  แต่ผมได้เอื้อมมือไปข้างหน้า    พร้อมทั้งก้าวเท้าเข้าไปสู่ความสมปรารถนานั้นด้วยความมุ่งมั่น

แต่ผมไม่ลืมที่จะแบ่งใจส่วนหนึ่งเพื่อรองรับความผิดหวังไว้แล้ว

.

สวัสดีมีความสุขและร่ำรวยทั่วหน้ากันครับ

.