online

.

.

กลับจากเกาะกูดเที่ยวที่ผ่านมา

ผมตั้งใจจะเขียนก๊อซซิป  กระเซ้าเย้าแหย่คณะเดินทางพอหอมปากหอมคอ

ท่านดูภาพที่ผมนำมาประกอบวันนี้ซีครับ

มันน่าจะเขียนปานใด

.

.

อาจารย์ศุภศรุต(เสื้อยืดสีดำ)

ครูบาอาจารย์ระดับปริญญาโทของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ละเว้นตัวตนออกไปจากสังคมจอมปลอม

ปล่อยตัวปล่อยตนอย่างมีความสุข

อยู่กับน้ำทะเลที่เอ่อสูงขึ้นตามแรงดึงดูดของดวงจันทร์

คลุกเคล้าตนเองกับเม็ดทรายละเอียดของหาดพร้าว

อาจารย์มีความสุขมาก

และตั้งใจทำงานทุกอย่างที่เตรียมไว้ครบถ้วน

.

.

ครูทรายรุ้ง(หมวกแดง)

สาวมุกดาหารวัยเพิ่งจะเลยเบญจเพศ

ถูกบังคับให้จากที่ราบสูงไปอยู่เกาะด้วยระบบสอบบรรจุของราชการ

ก่อนจะมาอยู่ที่นี่  ครูกระต่ายผู้น่ารักต้องสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างไปมากมาย

ไม่โดนกับตนเองไม่รู้หรอกครับ

แต่เมื่อมาอยู่เกาะกูด  ธรรมชาติก่อความรักลูกใหม่ขึ้นในจิตใจ

หากวันใดครูต่ายถูกย้ายไปอยู่ดอย  หรืออยู่ที่ราบสูง

ครูต้องสูญเสียความรักอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่.

ใครจะช่วยเยียวยาหัวใจครู

ใช่จะเป็นครูต่ายเพียงคนเดียว

ครูอีสานคนอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกันครับ

.

.

.

จันทร์วารี(หมวกดำผมยาว)

เธอพกความระทึกใจจากโรงปูนแก่งคอยลงสู่ทะเลลึก

หวังเพียงขอเจอฝรั่งมาจิ้มพริกกะเกลือสักลูกในชีวิตเท่านั้น

แต่วันเวลาที่ผ่านไป

สาวจันทร์หาได้สิ่งที่หวังไม่

เธอยังต้องหายใจรดต้นคอกับ "สายน้ำ"สาวสมบูรณ์คนนั้นตลอดไป 24 ชั่วโมง

มะอึกก็ไม่ทราบว่าจะช่วยเหลืออย่างไรเหมือนกันครับ

.

.

สาวเฟิงสุ่ย(เสื้อดำเห็นลิบ ๆ)

ได้พิสูจน์ว่า

การพักผ่อนดีกว่านั่งเครียดในเมืองหลวง

ผมได้เห็นการปล่อยวางอารมณ์ของเฟิงสุ่ยในครั้งนี้

การได้รับการบีบนวดคลายกล้ามเนื้อ  ทำให้มีความสุข

และเฟิงสุ่ยนี้เองที่ได้กระตุกมะอึก

ไม่ให้ไปนั่งเสียเงินค่าอินเทอร์เน็ทชั่วโมงละ 100 บาท จากเกาะกูด

.

.

อะหนึ่ง คิดถึงพอสังเขป (เสื้อยืดสีขาวด้านหลัง)

อะหนึ่ง ตั้งใจจัดเตรียมกิจกรรมสำหรับเด็กเต็มอัตราศึก

มุดถ้า  ลงน้ำ  โรยเชือก  พายเรือ

แต่เมื่อเห็นเด็กอนุบาลตัวเล็ก ๆ เกมส์ก็เปลี่ยนไป

เห็นสายตาผู้ปกครองที่มานั่งเฝ้าลูก ๆ ตั้งแต่เที่ยงยันมืด

เกมส์ก็เปลี่ยนไปอีก

ที่น่าชมเชยยิ่ง

อุปสรรคขัดขวางความตั้งใจจริงในการทำความดีของอะหนึ่งไม่ได้

กลับมาจากเกาะกูดตั้งหลายวันแล้ว

คนอื่น ๆ ทั้งขีดและเขียนมากมาย

แต่อะหนึ่งหายไปไหน?

หรือจะให้มะอึกประกาศความเป็นจริง?

.

.

.

มะอึก (เสื้อแดงกางเกงขาว แว่นตาดำ)

ชายหนุ่มคนนี้ก็ลืมโลกไปพอ ๆ กับเด็กชายวรนัย

เขาลืมไปว่าเขายังอยู่ในประเทศไทย

เพราะเขาคิดว่าอยู่ที่หมู่เกามัลดีฟ

เขาลืมไปว่าเขายังเป็นคนธรรมดาสามัญ

เพราะเขาคิดว่าเขาหลุดโลกไปแล้ว

เขาลืมไปว่าเขาต้องกลับแผ่นดินใหญ่

เพราะเขาทิ้งหัวใจไว้กับเด็กน้อย ๆ ในเกาะ

.

.

.

ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาหลายประการเหล่านี้

ทำให้มะอึกเขียนก๊อซซิปไม่ออก

ท่านผู้อ่านไม่ว่ากระไรผมนะครับ

.

ขอบพระคุณครับ

.

บ่ายนี้หากมีอารมณ์ผมจะเขียนก๊อซซิปอีก

ผมพิจารณาแล้วเห็นว่าให้ความรู้สึกที่ดีกับผมและผู้อ่าน

มากกว่าจะเขียนถึงสมาชิกผู้ทรงเกียรติ  ใช้ตีนอันทรงเกียรติ  ถีบสมาชิกผู้ทรงเกียรติ

ในสภาอันทรงเกียรติ  เมื่อวานนี้นะครับ

.

.