online

.

.

ผมนั่งเฝ้าบล็อคมา 3 วัน

นั่งอย่างสบาย  ไม่ทุกข์ใจไม่ร้อนใจกับใคร

เมื่อวานจำเป็นต้องออกไปข้างนอกหน่อยหนึ่งช่วงก่อนเที่ยง

เจอลูกหลานสาดน้ำให้ด้วยความเคารพหนึ่งขัน

ผมต้องเสียโทรศัพท์ไป 1 เครื่อง  เพราะน้ำเพียงขันเดียวแท้ ๆ

ช่วงนี้ใครติดต่อผมไม่ได้อย่าบ่นนะครับ

ผมกำลังเดินหากะตังส์ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่สักเครื่อง

.

.

อย่างที่บอกไว้ว่าวันสงกรานต์ผู้คนออกเดินทางไปท่องเที่ยว

กลับบ้านไปเยี่ยมญาติ  รวมญาติวันครอบครัว  รดน้ำดำหัววันผู้สูงอายุ

กรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงถนนหนทางโล่งสบาย

ยกเว้นบางแห่งบางจุดที่นักเล่นน้ำไปกระจุกตัวกันด้วยความสนุกสนาน

เมื่อวานผู้คนเริ่มทะยอยเดินทางกลับเมืองหลวงกันแล้ว

บรรยากาศเดิม ๆ ของกรุงเทพฯเมืองฟ้าอมร

จะแออัดยัดเยียดเหมือนเดิม

.

.

เมื่อคนอื่นกลับผมจะไปบ้าง

เที่ยวนี้หันหัวไปทางทะเลตะวันออกใกล้ ๆ นี้เอง

สัตหีบครับ

.

หาดดงตาล สัตหีบ

.

.

ผมรู้จัก "สัตหีบ" ครั้งแรกในชีวิตเมื่อปี 2518

ญาติซึ่งเป็นนายทหารเรือพาไปเที่ยวนั่งเรือรบในทะเลกว้าง

ที่นี่คือฐานทัพเรือสัตหีบ

ผมรู้สึกยิ่งใหญ่และรู้สึกปลอดภัย

ไม่ว่าจะไปทางไหน  มีทหารคอยอารักขาให้ความดูแลอย่างใกล้ชิด

จนแทบจะหมดอิสรภาพ

.

.

ต่อมารับราชการ  มีเจ้านายเป็นญาติกับผู้บัญชาการทหารเรือเข้าไปอีก

เจ้าประคุณรุนช่องเอ๊ย  มันช่างใหญ่โตอะไรปานนั้น

เข้าไปในฐานทัพเรือสัตหีบยังกับผู้วิเศษ

มีรถสารวัตรมานำหน้าขบวน

ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้ต้อนรับ ไม่ว่าจะเป็นที่พักอาหาร

และทุก ๆ สิ่งจนสุดแสนจะสะดวกสบายยิ่ง

แต่ผมเห็นทหารที่เขาต้องบริการดูแล  ท่าทางเขาจะเหนื่อยพอสมควร

.

.

ต่อมาผมอยากใช้บริการที่พักอาหารในฐานทัพเรือสัตหีบ

แบบคนธรรมดาสามัญบ้าง

ก็อดไม่ได้ที่จะมีนามบัตรของญาติ ๆ

เขียนหลังนามบัตรว่า  "โปรดอำนวยความสะดวกด้วย"

แค่นั้นแหละครับงานที่ว่ายาก ๆ วิ่งฉิวไปหมด

.

.

.

บัดนี้ผมไร้แล้วซึ่งอำนาจราชศักดิ์

ญาติซึ่งเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่เกษียณอายุราชการหมดแล้ว

ผู้บัญชาการทหารเรือที่เคยสนิทสนม  ก็เสียชีวิตไปแล้ว

ตัวผมเองก็ออกจากราชการมาแล้ว

ผมเป็นเพียงคนเดินดินกินข้าวแกง

.

.

ผมจะไปเที่ยวพักผ่อนที่สัตหีบอีกครั้งในวันพรุ่งนี้

ไปอย่างไม่มีใครรู้จักมักจี๋

ไปอย่างคนเดินทางธรรมดาสามัญหิ้วกระเป๋าใบเดียว

ผมคงจะได้รับความสุขอีกรูปแบบหนึ่งที่ผมพึงพอใจ

อยู่เงียบ ๆ กับลมทะเลและเกลียวคลื่น

ตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้งหนึ่ง

.

.

หัวโขนที่หนักอึ้งถอดออกไปแล้ว

เดินตลาดผู้คนคงจำหน้าตาไม่ได้

จะทำอะไรก็น่าจะทำได้

เพียงแต่อย่าไปเดินเตะขาทหารยามที่สัตหีบ

ผมก็น่าจะมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย

เพื่อกลับมานั่งเขียนบล็อคได้ต่อไป

.

.

อ้อ ! เกือบลืมไป

เขาเล่ากันว่า  อำเภอสัตหีบ  เป็นอำเภอที่สะอาดสะอ้านมาก

ชาว"สัตหีบ"  ไม่ยอมให้ "ใบไม้" ตกถึงพื้น

หาก "ใบไม้"  ตกลงมาจาก "สัตหีบ" เมื่อใด

เขาจะรีบเก็บ "ใบไม้" ขึ้นไปแขวนไว้เหมือนเดิมทันทีที่ "สัตหีบ"

มันแปลกดีนะ !

.