online

.

.

คอมพิวเตอร์ที่ใช้อยู่เป็นประจำมีสภาพชำรุดทรุดโทรมไปตามสภาพ

ทำให้ผมได้เห็นความไม่พอดีของชีวิตหลายประการ

.

วันที่คอมฯพัง เป็นวันที่เงินสดในกระเป๋ามีน้อยมาก

จะเรียกช่างมาดูทันทีก็ไม่กล้า  กลัวเขาจะคิดเงินแพง

ไม่มีจ่ายให้เขา  จะได้รับความอับอายขายหน้า

.

วันที่พอมีเงินในกระเป๋า  ติดต่อเรียกช่าง

ช่างบอกว่าไม่ว่าง(โว้ย)

.

เมื่อช่างว่าง  ยกเครื่องคอมฯไปซ่อม

พบว่าอุปกรณ์บางตัวชำรุดเพราะการใช้งาน(หนัก)

ติดต่อบริษัทประกันแล้ว  เขาพร้อมจะเปลี่ยนให้

แต่ยังไม่มีอะหลั่ย  ให้รอไปก่อน(นะจ๊ะ)

.

กว่าจะดำเนินการได้เรียบร้อย

กินเวลาหลายวันเหมือนกัน

(อาจจะเป็นเจตนาของผมที่ไม่เร่งรัดเรื่องการซ่อมบำรุงก็เป็นได้)

.

ผมพยายามที่จะทำใจให้ไม่เดือดร้อนเพราะสิ่งเหล่านี้

เนื่องจากอยู่นอกเหนือจากสิ่งที่เราควบคุมได้

หากเป็นเมื่อก่อนผมคงจะมีอาการกระสับกระส่าย  หงุดหงิด

ติดบล็อครุนแรง...ชีวิตขาดเธอไม่ได้...ประมาณนั้น

.

แต่ทุกวันนี้ผมสามารถควบคุมจิตใจได้เป็นปกติแล้ว

.

ท่านที่เคารพครับ

ในบางครั้งการที่เราไม่รับรู้รับทราบในบางเรื่องราวเสียบ้าง

เช่นการไม่บริโภคข่าวการเมือง

การไม่ให้หูแปดเปื้อนคำที่ผู้บริหารชาติบ้านเมืองนำมาใช้

ทำให้เรามีความสุขมิใช่น้อย

.

.

แต่สิ่งหนึ่งที่ห้ามกันไม่ได้

คือความคิดถึง

.

ผมคิดถึงเพื่อน ๆ ในโอเคเนชั่น

คิดถึงจนเป็นเหตุนำไปฝัน

ฝันว่านั่งอ่านเรื่องราวในบล็อค

ฝันว่านั่งจิ้มตอบคอมเมนท์

.

เออ...มันก็เป็นไปได้เหมือนกันนะเราเนี่ย?

.

คงจะเพียงพอนะครับสำหรับการเล่าถึงความรู้สึกในเช้าวันอาทิตย์นี้

มีงานบ้านและเรื่องราวต่าง ๆ ที่ต้องเตรียมไว้ให้เรียบร้อย

ก่อนที่จะไม่ได้อยู่เฝ้าบล็อคอีกหลายวัน

และวันนี้ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้านในทุก ๆ กรณี

เขากลัวผมจะไปวิ่งเล่น.....วิ่งซน....และหกขะล้ม...ปากแตก

.

กราบขอบพระคุณทุก ๆ ความห่วงใย

สวัสดีครับ

.

.

.