online

.

.

.

ช่วงปลายเดือนที่ผ่านมา 

ผมนั่งทำการบ้านเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปเที่ยวชมปราสาทหินกับท่านอาจารย์ศุภศรุต

หนังสือที่เกี่ยวกับปราสาทหินต่าง ๆ ถูกหยิบขึ้นมาอ่าน  เพื่อเป็นต้นทุนทางสมองในเบื้องต้น

บางเรื่องราวก็เปิดอ่านจากอินเทอร์เน็ท  เมื่อคอมพิวเตอร์ส่วนตัวชำรุด  ก็ต้องอ่านจากหนังสือ

อ่านของนักโบราณคดีหรือนักปราชญ์ที่เขาเขียนไว้แล้ว  ดีกว่าไปเดินคิดเองให้ปวดขมอง

เพราะการท่องเที่ยวครั้งนี้  ผมตั้งใจจะเก็บความงดงาม  ความอลังการณ์ไว้ในความทรงจำก่อนตายเท่านั้น

.

เรื่องที่นำมาเสนอไว้ในวันนี้  เป็นข้อเขียนของปราชญ์แห่งประเทศไทยที่ใคร ๆ ก็ยอมรับนับถือ

(ยกเว้นท่านสมัคร  อาจจะดูถูกดูแคลนเพราะคิดว่าตนเองเก่งกว่า)

ท่านคือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์  ปราโมช ผู้ล่วงลับ

(กราบขอโทษอาจารณ์ศุภศรุต  ที่นำเสนอเรื่องราวซ้ำกับที่อาจารย์เคยเขียนไว้นะครับ)

.

การไปชมนางอัปสราที่นครวัดนครธม  ต้องรู้ที่มาของการสลักหินดังกล่าวเสียก่อน จึงจะดูได้อย่างสนุกสนาน

เรื่องนี้อาจารย์หม่อมเขียนไว้เป็นเรื่องสั้น  คือเรื่องที่เขียนขึ้นมาจากจินตนาการ  ไม่มีความเป็นจริงแต่ประการใด

แต่เมื่ออ่านแล้วก็เกือบเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริงเชียวครับ

เรื่องนี้ผมอ่านมานับครั้งไม่ถ้วน  และไม่เคยนึกคิดไว้เลยว่า  จะได้ไปดูของจริง ๆ กับชาวบ้านเค้า

.

"....มันจะไปยากง่ายอะไรวะ...." ครูเฒ่ากล่าว

".... นางอัปสรามันก็ผู้หญิงเท่านั้นเอง เองหลับตาลองนึกถึงภาพผู้หญิงแล้วก็ปล่อยมือลงไปบนหิน ประเดี๋ยวก็ได้นางอัปสราตัวหนึ่ง ง่ายจะตายไป..."

.

.

.

แต่ปัญหาของโอยสะลาหนุ่มน้อยก็คือ
เขาไม่เคยรู้จักผู้หญิง
เขารู้จักแต่สัตว์พวกช้าง พวกม้า

ครูเฒ่าให้นึกงง .....จึงถามลูกศิษย์หนุ่มว่า

"....ลื้ออายุเท่าไหร่แล้วว่ะ....."

" สิบเก้าครับ....... ผมไม่เคยมี.....อะไร......กับผู้หญิง"

ปัญหาทั้งหมดก็คลี่คลายลงในทันที ครูเฒ่าสอนลูกศิษย์หนุ่มว่า

" ....ศิลปะมันเกิดมาจากชีวิต มันเลยมีชีวิต ครูอบสะเรดชอบปลูกต้นไม้ เขาจึงรู้จักต้นไม้ในทุกการงอกงาม ทุกอิริยาบถ เวลาสลักหิน เขาก็เอาวิญญาณของต้นไม้ใส่เข้าไป หินมันก็มีชีวิต มีวิญญาณ"

" ศิลปินที่แท้จริงไม่ลอกแบบธรรมชาติ แต่สร้างศิลปะขึ้นด้วยมือของตัวเอง แต่ชีวิตมันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าศิลปะไม่มีชีวิตมันก็ไม่เป็นศิลปะ เราต้องให้ชีวิตมันก่อน ถ้าอยากจะให้นางอัปสรามีชีวิต ก็ต้องออกไปเรียนชีวิต ต้องรู้ว่าผู้หญิงเป็นอย่างไรเสียก่อน…..จึงจะสลักอัปราให้มีชีวิตได้....."

ครูเฒ่าอบสะเรดจึงพาหนุ่มโอยสะลา ไปเรียนรู้ชีวิตและ "ต้นแบบ" นางอัปสรในยามค่ำคืนแทบทุกคืนในเมืองพระนคร

นายโอยสะลากลายเป็นชายหนุ่มที่รู้จักผู้หญิง  ศิลปินหนุ่มทุ่มเทชีวิตและวิญญาณ ลงมือแกะสลักรูปนางอัปสรในมุมมืดนั้นอย่างต่อเนื่องจนเกือบเสร็จสิ้นสมบูรณ์

.

.

.

............ วันหนึ่งในขณะที่โอยสะลายังคงกำลังเก็บรายละเอียดของรูปนางอัปสรอยู่นั้น พระเจ้าสุริยะวรมัน ก็ได้เสด็จออกมาตรวจการก่อสร้างปราสาทนครวัด แวดล้อมด้วยเหล่าเสนาอำมาตย์เป็นจำนวนมาก

...........ระหว่างทางที่เสด็จมาถึงปราสาทชั้นบนที่นายโอยสะลากำลังทำงานอยู่  เกิดพายุฝนตกลงมาห่าใหญ่ พระเจ้าสุริยะวรมันจึงเสด็จมาหลบฝนตรงระเบียบใกล้ ๆ กับมุมมืดของช่างหนุ่ม ระหว่างนั้นเกิดฟ้าแลบแปลบปลาบ ทำให้บริเวณภายในปราสาทสว่างขึ้นเป็นครั้งคราว

...............คราวหนึ่งขณะที่พระองค์ทรงเบื่อหน่ายต่อฝนที่ตกลงมาผิดเวลานั้น ทรงหันมองไปยังมุมมืดฟ้าก็แลบขึ้นอีกครั้งหนึ่ง นางอัปสรของช่างหนุ่มก็ปรากฎโฉมขึ้นต่อหน้าพระเจ้าสุริยวรมันในพริบตาเดียว

.

.

"...อุ๊ย..! "  พระเจ้าสุริยะวรมันร้องขึ้นขณะที่สะดุ้งสุดพระองค์

" ใค ใค ไปเอาผู้หญิงมายืนไว้ในมุมมืด ๆ ........จุดคบไฟขึ้น เร็ว…..จุดคบไฟมาเดี๋ยวนี้ ฉันเห็นผู้หญิงนางนั้น...กับตาฉันเอง….”

เมื่อสิ้นพระสุรเสียง คบไฟจำนวนมากก็สว่างไสวขึ้นราวกับนัดไว้ และในมุมมืดของรูปสลักนางอัปสรนั้นก็สว่างไสวขึ้นดุจกลางวันในทันที ทรงเบิกพระเนตรไปที่นางอัปสรของช่างโอยสะลา ทรงร้องขึ้นว่า

"โอว ! อุ๊บ! อู๊วว์ บรื๊อว์! ซี๊ด! .....ฉันทนดูไม่ได้ จริง ๆ เฮ้ย ใครสลักรูปนี้กันวะไปเอาตัวมาเดี๋ยวนี้....."

นายโอยสะลาแทบจะสิ้นลมและนึกถึงกาลอวสานของชีวิต เมื่อแขนกำยำของนายช่างใหญ่จับเขาโยนไปหมอบกราบต่อหน้าเจ้าแห่งชีวิตพระนครท่ามกลางเหล่าตำรวจทหารและราชมัลที่ตามเสด็จ

"เจ้ารึคือผู้สลักรูปนี้ ? ...." พระเจ้าสุริยะวรมันตรัสถามนายโอยสะลา

".. ข้า .....ข้าพระพุทธเจ้า…"  นายโอยสะลาตอบด้วยเสียงสั่นเครือและหวาดกลัว

 ระหว่างนั้นนายช่างใหญ่รีบก้มลงหมอบกราบทูลแก้ตัวว่า ได้ใช้ให้นายโอยสะลามาแค่ปัดกวาดเศษหินทรายบนปราสาทชั้นบนเท่านั้น แต่มันบังอาจเข้ามาสลักผนังเอง โทษของนายโอยสะลาคือตายเท่านั้น

แต่การณ์ไม่ได้เป็นเช่นที่นายโอยสะลาหวาดกลัว พระเจ้าสุริยะวรมัน กลับกล่าวชมเชยในฝีมือการแกะสลักและทรงแต่งตั้งให้เขาเป็นราชศิลปิน สังกัดพระราชวังหลวง แต่ก็ทรงแอบตรัสสั่งนายโอยสะลาว่า

" ......หึ...หึ... คนที่เป็นนางแบบให้เจ้าสลักรูปนางอัปสรารูปนี้ เจ้าพาหาข้าหน่อยสิ..."

ราชศิลปินให้กลัดกลุ้มใจเป็นอย่างมาก เพราะรูปนางอัปสรที่ตนแกะสลักนั้น นำส่วนประกอบมาจากผู้หญิงหลาย ๆ คนที่ตนสัมผัส พระเจ้าสุริยะวรมันให้เขานำ " ต้นแบบ" มาถวายภายในเจ็ดวันมิฉะนั้น จะไม่รับรองความปลอดภัย

นายโอยสะลา พร้อมที่จะตายเพราะจนปัญญาที่จะหานางอัปสรมาถวาย จึงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างที่สุขสบาย อยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะได้อะไรก็ได้ มีห้องส่วนตัวอันมีฝาผนังปิดทอง มีฟูกหมอนอันอ่อนนุ่ม มีข้าทาสคอยรับใช้ปรนนิบัติ

แต่พอวันที่สี่ เขาก็เริ่มที่จะร้อนใจเพราะความกลัวตายเสียแล้ว เขาเที่ยวเดินตามหา”ต้นแบบ”เพื่อนำมาถวายพระเจ้าสุริยวรมันตามท้องตลาดในวัง   จนถึงวันที่หกนายโอยสะลาจึงรีบไปรับครูอบสะเรดจากนครวัดมากินเหล้า พอหมดเหล้าไปสองกั๊ก ห่อหมกคิ้วปลาเทโพ ( ปลาเทโพในทะเลสาบเขมรตัวมันโต เพียงคิ้วมันก็ทำห่อหมกได้ )

หนุ่มโอยสะลาก็กล่าวลาครูอบสะเรดเป็นครั้งสุดท้าย .......

" ครู....มะรืนนี้ผมก็จะไม่ได้พบครูอีกแล้ว วันนี้วันที่หกผมยังหาผู้หญิงเหมือนนางอัปสรถวายไม่ได้ พรุ่งนี้วันที่เจ็ดก็คงหาไม่ได้...."

"...เฮ้ย...! ลื้ออย่าไปท้อแท้อย่างงั้นสิวะ…"  ครูอบสะเรดกล่าว

" ในเมื่อหาไม่ได้ เจ้าก็ไปหาอีตัวที่มันเหมือนในสปิริตไปถวายซี......อั้วพาลื้อไปเรียนรู้นางอัปสรที่ไหน ลื้อก็ไปหาเอาที่นั้นก็แล้วกัน ไม่เห็นจะยากอะไรนี่หว่า เลือกเอาไปถวายซักคนยังดีกว่าไม่ถวายเลย....."

"......ครูหมายถึงคนไหนล่ะ...." ศิลปินหนุ่มถาม

" .....ก็นังตะเภาเหาะไง..." สิ้นคำแนะนำของครูเฒ่า นายโอยสะลาร้องเสียงหลง

".........ตายแล้ว ! ก็นังตะเภาเหาะนั้นมันตัวร้ายที่สุดเลยนี่ครู ! คนสร้างนครวัดกี่หมื่นกี่แสนก็เป็นแฟนมันทั้งนั้น ขืนผมเอาไปถวาย....."

ครูเฒ่าตัดบทขึ้นมาทันที

"....ก็เพราะไอ้เหตุนี้แหละ เจ้าจึงควรเอานางตะเภาเหาะไปถวาย.......ช่างสลักนางอัปสรกี่ร้อยคนมันก็เป็นแฟนนังตะเภาเหาะทั้งนั้น นางตะเภาเหาะมันจึงต้องมีส่วนเหมือนนางอัปสรที่นครวัดมากกว่าคนอื่น เชื่ออั๊วเถิดน่า ! ถ้าเจ้าไม่ไปหานางอัปสรไปถวายภายในเจ็ดวันก็ต้องตายแน่ ๆ อยู่แล้ว แต่ถ้าเจ้าพานางตะเภาเหาะไปถวาย เจ้าก็ยังพอมีทางรอดครึ่งต่อครึ่งว่ะ ..." 

ด้วยเหตุนี้ ราชศิลปินจึงได้นำนางตะเภาเหาะห่อคลุมหน้ามิดชิดไปถวายพระเจ้าสุริยะวรมัน และกราบทูลพระองค์ว่า รูปนางอัปสรของเขาสลักอยู่ในที่มืด พระองค์จึงควรทอดพระเนตรนางตะเภาเหาะสองต่อสองในที่มืด จึงจะได้รับรสแห่งความงามอันแท้จริง

เมื่อถวายเสร็จ นายโอยสะลาก็รู้ถึงวาระแห่งความตายของตนเป็นแน่แท้จึงกลับไปนอนรอความตายอยู่ห้องนอนของตน .....

.

ผ่านไปหกวัน พระเจ้าสุริยะวรมันก็ยังมิได้ออกว่าราชการตามปรกติ คงปิดทวารเงียบอยู่ในห้องพระบรรทม พอถึงวันที่เจ็ด ก็มีพระราชโองการให้นายโอยสะลาเข้าเฝ้าในห้องบรรทม

ราชศิลปินเห็นพระองค์บรรทมอยู่อย่างอิดโรย พระองค์เหลือง พระเนตรกลวง รับสั่งเรียกอย่างแผ่วเบา

"................โอยสะลา .....โอยสะลา ....โอย...!"

นายโอยสะลาที่พร้อมรับความตายอยู่แล้วจึงคลานเข้าไปถึงข้างพระที่

".......โอยสะลา ! ฉันตั้งให้เธอเป็นวรมหาศิลปิน  มีเงินเดือนเป็นทองคำเดือนละพันชั่ง อยากได้อะไรอีกก็บอกฉัน

ฉันจะปลูกปราสาทให้เธออยู่หลังหนึ่ง ไปไหนขี่เสลี่ยงทองกั้นกลดทองเจ็ดคัน

ต่อไปเธอมีหน้าที่สร้างนางอัปสรให้ฉันคนเดียวเข้าใจไหม อย่างที่เธอทำมาแล้ว

นางอัปสรจริง ๆ ไม่ใช่หิน มีเนื้อมีหนัง มีหัวใจ วิเศษจริงโอยสะลา ดีจริงจริ๊ง....โอยสะลาดีเหลือเกิน โอย.........!!!!! "

.

.

.

.

.

เป็นไงครับพี่น้อง

ทั้งหมดที่ท่านอ่านมาเป็นข้อเขียนของท่านหม่อมคึกฤทธิ์

อ่านแล้วให้อารมณ์ร่วมดีเหลือเกิน

(ช่วงท้าย ๆ ไม่ได้ลอกมาให้อ่านอย่างละเอียด)

.

ผมลงเรื่องนี้ไว้ยาว ๆ เพราะท่านอาจจะเข้ามาอ่านวันละนิดวันละหน่อยก็ได้

เพราะผมไปหลายวันครับ

.

ขอให้ทุก ๆ ท่านโชคดี  มีนางอัปสราเป็นของตนเอง

สวยงาม สดใส  ไม่อ้วน  ไม่ผอม  กลิ่นกายหอมกรุ่น

ที่สำคัญ....ไม่พูดอะไรเลยสักคำเดียว

.

สวัสดีครับ

.

(ขอบคุณภาพนางแบบที่ชื่อ "นางตะเภาเหาะ"...จากอินเทอร์เน็ท)

.