online

.

.

9  พฤษภาคม 2551

ต่อจากปราสาทบันทายสรีที่สวยงาม  "ไกด์มอม" นำเรากลับตามเส้นทางเดิม  แวะจอดรถตามหมู่บ้านของชาวขะแมร์  ดูการเฉาะลูกตาล  การทำน้ำตาลโตนด  การซื้อของที่ระลึกต่าง ๆ 

ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส  ให้การต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองผู้มาเยือนด้วยมิตรไมตรี

.

ตามบ้านเรือนของประชาชนชาวขะแมร์ในเมืองพระนคร

มีวิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่น่าสนใจ  เป็นที่ชื่นชอบของนักท่องเที่ยวยิ่งนัก

ไม่มีไฟฟ้าใช้  ใช้น้ำในบ่อ

"ไกด์มอม"  เล่าให้พวกเราฟังว่า  ฝรั่งแบกเป้ที่เดินหาห้องเช่าถูก ๆ ตามเกสเฮาท์

เมื่อมาถึงบ้านเรือนเหล่านี้  ซื้อน้ำตาลโตนดลองชิมแล้วชื่นชอบ

ขอถ่ายรูปความเป็นอยู่ของชาวบ้านอย่างมีความสุข

คณะของเราก็มีความสุขในวันนั้นเช่นกัน

ประหนึ่งเป็นการพักสายตาเรื่องการดูหินไปแป๊บหนึ่ง

.

.

ท่านที่เคยไปเสียมเรียบ  เมื่ออ่านข้อเขียนนี้  ท่านอาจจะรู้สึกเหมือนว่าย้อนกลับไปเที่ยวอีกครั้ง   แต่ท่านที่ยังไม่เคยไปเที่ยว  ขอให้ท่านหลับตานึกภาพว่า  เหมือนกับการซื้อตั๋วครั้งเดียว  แล้วขับรถเข้าไปในพื้นที่ที่กว้างขวาง  อุดมสมบูรณ์ด้วยพฤกษานา ๆ พรรณ  และมีหมู่ปราสาทหินอยู่มากมาย

ในพื้นที่นั้น  ไม่ใช่สวนสนุก  แต่เป็นโบราณสถานจำนวนมาก  แตกต่างจากประเทศไทยที่เราจะมุ่งไปเที่ยวปราสาทหินพิมาย   มุ่งไปเที่ยวปราสาทหินเขาพนมรุ้ง  ซึ่งจะมีปราสาทเหลืออยู่โดด ๆ  และสุดท้ายคนที่ไปดูแล้วบ่นเหนื่อยอ่อนเพราะไม่มีข้อมูล  ไม่มีผู้บรรยายชี้แนะ

ในระยะหลัง ๆ นี้ดีขึ้นหน่อย  ที่มีมัคคุเทศน์น้อยตามปราสาทหินคอยให้ความรู้  แต่เป็นความรู้แบบนกแก้วนกขุนทอง  ท่องอย่างไรได้  ก็เล่าไปตามนั้น  ก็เอาเหอะ  ดีกว่าให้นักท่องเที่ยวเดินคุยกับหินที่ไม่มีชีวิต  แล้วคุยกันไม่รู้เรื่อง

.

.

(ภาพจากกล้องของพี่สุภาวัลย์)

คณะของพวกเราเดินทางต่อไปที่ปราสาทตาพรม   จุดเด่นของปราสาทนี้คือมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมตัวปราสาทอยู่เต็มไปหมด  รากของต้นสะปง  หรือที่ประเทศไทยเรียกต้นสมพง  ไต่ยั๊วเยี๊ยไปตามหลังคาปราสาท  และยึดไว้ไม่ให้ปราสาทพังทลายลงมา   กลายเป็นเสน่ห์ดึงดูดนักท่องเที่ยว  และเป็นจุดเด่นของปราสาทตาพรม   โดยเฉพาะที่โคปุระชั้นในทิศตะวันออก  มีรากไม้ที่สวยและใหญ่ที่สุด

(ภาพจากกล้องของน้องป้อ)

ตามตำรานักพฤษศาสตร์บอกว่า  ต้นสะปงที่มีอายุมากที่สุดที่ปราสาทตาพรม  อายุกว่า 300 ปี  รัฐบาลกัมพูชาบอกกับผู้ที่เข้ามาบำรุงซ่อมแซมปราสาทไว้ว่า  จะทำอย่างไรก็ทำไปเถิด  แต่อย่าให้ต้นไม้ของฉันตาย  ฉันไม่ยอม

และผู้คนทั่วโลกรู้จากปราสาทตาพรมแห่งนี้  เพราะรากไม้นี้แหละครับ

(ภาพจากกล้องของน้องป้อ)

ผมมีเรื่องโง่ ๆ ของผม ที่จะเล่าให้ท่านได้ทราบ

นักท่องเที่ยวที่เดินทางเที่ยวปราสาทหิน  จะมีความสุขกับการถ่ายภาพ  ยิ่งเจอปราสาทที่เราไม่เคยไป  ไม่เคยเห็น  เราจะเกิดความโลภที่จะลั่นชัทเตอร์อย่างเมามัน  เก็บทั้งภาพคน  ภาพหิน  ภาพคนกับหิน  ภาพคนกับคน  ภาพหินกับหิน  โอ๊ย ! ...สารพัด

สุดท้ายช่างภาพสมัครเล่นก็ถึงแก่อวสาน    แบตเตอรี่หมด  ฟิมส์หมด  เม็มโมรี่เต็ม  ผมก็เจอเช่นนั้นเหมือนกันครับ  ชิฟของกล้องดิจิตอลเม็มโมรี่เต็ม  ไม่สามารถจะถ่ายต่อไปได้

ณ ที่แห่งนี้  จะมีช่างภาพท้องถิ่นพูดไทยได้ชัดเจน  กระโดดเข้ามาให้ความช่วยเหลือทันที  มีภาพตัวอย่างให้ดูก่อน  เมื่อเราถูกใจ  ช่างภาพท้องถิ่นจะชี้ให้เราดูจุดต่าง ๆ ที่ยืนแล้วเท่ห์  มุมกล้องแปลก ๆ ที่เราคิดไม่ถึง

ต้องยอมครับ  เพราะตอนนั้นเราหมดสภาพแล้ว  หรือนึกอีกทีก็ดีเหมือนกัน  มีคนมาถ่ายรูปให้  เอคชั่นกันสนุกสนาน  ช่างภาพเหล่านี้จะติดตามเราไปทั้งวันครับ  และอัดรูปและนำไปส่งให้เราทีหลังที่โรงแรม

รูปภาพใบละ 20 บาท  10 ภาพ 200 บาท  20 ภาพ 400 บาท  30 ภาพ 600 บาท  ช่างภาพบอกว่า  ภาพไหนไม่ถูกใจไม่ต้องรับไว้ก็ได้  สุดท้ายรับไว้หมดทุกภาพทุกคน    ไม่อยากบอกหรอกนะครับว่าโดนกันไปคนละกี่บาท  รู้สึกเขินอาย  แต่สำคัญคือความพึงพอใจที่ได้มีภาพไว้ดูทันทีไงครับ

เล่าให้ฟังเล่น ๆ ครับว่า  บางครั้งเราคิดว่าเราเตรียมพร้อมดีอย่างไรก็ตาม  ยังต้องมีจุดพลาดให้เป็นที่ประทับอกประทับใจได้เสมอ

.

ท่านที่เคารพครับ

วันนี้ตั้งใจจะเขียนเรื่องราว 4 ปราสาท  สุดท้ายได้เพียงปราสาทตาพรมเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น  แถมด้วยเรื่องโง่ ๆ ของผมที่ยังเตรียมตัวไม่พร้อม 100 เปอร์เซ็นต์  มาเล่าให้ฟังไว้เป็นอุทาหรณ์สอนใจ

ตอบคำถามของผู้ที่สงสัยว่า  ปราสาทนี้ทำไมต้องชื่อปราสาทตาพรม   ตอบได้ว่าสมัยที่ฝรั่งเศสมาสำรวจปราสาทใหม่ ๆ พบตาพรมนั่งเฝ้าปราสาทอยู่นะซีครับ  จึงตั้งชื่อปราสาทนี้ว่าปราสาทตาพรม

.