ปีใหม่ เป็นช่วงวันหยุดยาวที่ใครๆต่างก็อยากให้ถึงเร็วๆ จะได้มีเวลาไปเจอคนที่อยากเจอ  ทำอะไรที่อยากทำ   ไปในที่ที่อยากไป  เป็นวันครอบครัวสำหรับคนหลายล้านคนทั่วโลกเลยก็ว่าได้ 

แต่......ไม่ใช่สำหรับเรา.......... วันนี้ดูหนังจบไปสามเรื่องแล้ว เพลงที่อยากฟังก็ฟังไปจนหมดแล้ว  บอร์ดทุกบอร์ดเงียบเชียบราวกับว่าความคึกคักที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก ครั้นจะนอนให้หลับซะเดี๋ยวนี้(ยี่สิบสามนาฬิกาตรง) ก็ดูจะขัดกับกิจวัตรการนอนที่ทำมานานหลายปี..... 

นานมาแล้ว เมื่อพ่อกับแม่ ย้ายไปประกอบสัมมาอาชีพที่ภูเก็ต เมืองกลางทะเล แดนใต้โน่น ไกลลิบจากจังหวัดบ้านเกิดในถิ่นที่ราบสูงแถมยังติดโลโก้เมืองแห่งทะเลภูเขา  ด้วยความที่หนทางยาวไกลนี่เอง ถึงแม้ถนนหนทางไม่ได้ลำบาก แต่ข่าวอุบัติเหตุบนท้องถนนทั้งบนหน้าจอทีวี และหน้าหนังสือพิมพ์ช่วงเทศกาลที่คนอาบน้ำเมากันเป็นว่าเล่น ทำให้พวกเราต่างกลัวที่จะให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งบึ่งรถไปหากัน  ถึงแม้จะระวัง แต่คำกล่าวที่ว่า “เราไม่ชนเค้า เค้าก็ชนเรา” ทำให้ครอบครัวเล็กๆของเราคิดมากเสมอ   สำหรับรถโดยสารยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ตั๋วแมทลิเวอร์พูลฟาดแข้งกับทีมชาติไทยยังหาง่ายกว่า    ดังนั้นเวลาแห่งครอบครัวของเราจึงไม่เหมือนคนอื่น ช่วงรอยต่อระหว่างเทศกาลปีใหม่ทั้งสองที่คนไทยฉลองกัน นั่นคือวันปีใหม่สากล และวันสงกรานต์ ปีใหม่ไทย หลังจากรับเงินเดือนเดือนมกราคมแล้ว พ่อกับแม่ก็จะลาพักขึ้นมาอยู่บ้านกับลูกๆเป็นเดือนๆเลยล่ะก่อนที่จะมุ่งลงใต้ไปอีกก่อนวันสงกรานต์   แต่ว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้เกิดความรู้สึกในด้านลบแต่อย่างใด  กลับรู้สึกดีที่ไม่ต้องเป็นกังวลรอคอยการมาถึงอย่างปลอดภัยของคนที่เรารัก  จะเวลาไหนก็มีค่าไม่ต่างกัน  และปีใหม่ทุกปีที่ผ่านมาเราก็ไม่เคยต้องเหงา......

เมื่อกลางเดือนธันวาคม ทุกคนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ทั้งเพื่อนๆและพี่ๆที่เรารู้จักมักคุ้น เพราะใกล้ถึงวันหยุดยาวแล้ว บางคนก็มีโปรแกรมคลาสสิค นั่นก็คือกลับบ้าน แต่บางคน ก็มีโปรแกรมท่องเที่ยวปีใหม่หลายหลากมานำเสนอเชื้อเชิญให้ร่วมเดินทาง  การเดินทางไปในที่ที่ยังไม่เคยย่ำกรายเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับเด็กที่ผ่านโลกมายังไม่ถึงครึ่งชีวิตอย่างข้าพเจ้า หลังจากปล่อยให้ตัวเองลังเลอยู่นาน ทริปเค้าท์ดาวน์ที่ภูสอยดาวกับเหล่ารุ่นพี่ที่ทำงานใกล้ๆแถวมหาลัย ก็ได้รับคะแนนท่วมท้น 29 ธันวาคม-1 มกราคม คือวันที่ที่เราคาดหวังว่าจะได้นอนนับดาวอยู่ที่นั่น พร้อมๆกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปให้เต็มปอด ทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว ใจนั้นอยู่ที่ภูสอยดาวแล้วก็ว่าได้ แต่ในที่สุดความแน่นอนก็เพลี่ยงพล้ำความไม่แน่นอนเข้าจนได้ รุ่นพี่หัวหอกซึ่งรับตำแหน่งกัปตันขับยาน (พาหนะ) ของพวกเราถูกเรียกตัวเข้ากรุงเทพกะทันหัน พรรคพวกที่สำคัญนายหนึ่งก็มีงานด่วนที่แก้ไข   การผจญภัยที่เราเตรียมตัวกันมาเป็นอาทิตย์จึงเป็นอันต้องพังครืนลงอย่างช่วยไม่ได้     

เพราะเหตุนั้นวันนี้ ข้าพเจ้าจึงยังนั่งอยู่ในห้องนี้ บรรยากาศเงียบเชียบ นักศึกษาคนอื่นๆในหอพักเดียวกันกลับบ้านเจียนจะหมดแล้ว    ทริปอื่นๆเค้าก็ไปถึงที่หมายกันหมดแล้ว   

ความไม่ชินกับการอยู่คนเดียวทำให้ทุรนทุรายในตอนแรก      ความเงียบยึดครองพื้นที่  ความเหงาก็ร่ำๆจะเอาผลประโยชน์ในส่วนของมัน     

“จิตใจของเจ้าคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด” เสียงผู้เฒ่าบอกผู้กล้าตัวน้อย ในหนังกึ่งอนิเมชั่นเรื่อง Arther and the minimoys ที่กำลังดูอยู่เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง ไม่รู้เพราะความเหงาหรือไม่ ที่ทำให้รู้สึกไปว่าประโยคเล็กน้อยนั้นกินใจเหลือเกิน จนต้องหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจดบันทึกไว้ แล้วตาก็ไปสะดุดกับโน้ตหลายๆอันที่เขียนไว้ก่อนแล้วด้วยหลายมือขยุกขยิก เป็นความทรงจำในปีเก่าๆที่ผ่านมา

"เราไม่ได้สูญเสียอะไรไป เพียงแค่ไม่ได้สิ่งที่ต้องการกลับมา” ....ฟังดูเข้าสถานการณ์ตอนนี้แฮะ

“ลิงใหญ่ยกลำไยเล็ก ลิงเล็กยกลำไยใหญ่”   ก็ขำขำดีนะ..................

“หากศัตรูของความกล้า เป็นถึงเทพเจ้า ก็จงเป็นอสูรฟาดฟันกับเทพเจ้าซะ”  อืม......โหดใช่ย่อย

(จากอนิเมชั่นเรื่องโอนิมูฉะ ที่พระเอกต้องทำหน้าที่ปราบมารที่เกิดใหม่ด้วยความกระหายในอำนาจของมนุษย์และเรียกตัวเองว่า “พระเจ้า”)

“เมื่ออุปสรรคยังคอย อย่าปล่อยให้มันได้ใจ รวบรวมพลังเอาไว้ แล้วก้าวไปอย่ากลัว” 

รวบรวมพลังเอาไว้......................

(จากเพลงพลังแห่งชีวิต ของ Peace Maker เค้าหล่ะ )

“ตอนมีชีวิตอยู่ไม่ได้ทำสิ่งที่ชอบ ตายไปแล้ว บอกให้ไปที่ชอบๆ ผมว่ามันไม่เข้าท่า”

(ดร.สุกรี เจริญสุขผู้อำนวยการวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ท่านเคยกล่าวเอาไว้ )

“เมื่อฉันรับใช้ความเป็นตัวฉันเอง ฉันก็มีความสุข”  ทุกๆเมื่อเลยล่ะ......................

(คิดขึ้นมาจากเนื้อหาในหนังสือที่เคยอ่าน)    

“ชัดเจนในสิ่งที่คิด ใช้ชีวิตในแบบที่เป็น”  สั้นๆ แต่ความหมายคมดีนะ..................

(ดัดแปลงจากคอลัมภ์สัมภาษณ์สเตฟาน จากนิตยสารเล่มหนึ่ง)

 “เมื่อคนหนึ่งกลัว คนหนึ่งควรจะกล้า เมื่อคนหนึ่งล้า อีกคนควรจะเข้มแข็ง”

(บทเขียนให้กำลังตัวเองเวลาทำงานเป็นทีมเวิร์ค )

“ไม่รู้อะไรคือจุดเริ่มต้น ไม่รู้เหตุผลที่ทำสำเร็จ พอๆกับไม่รู้ว่าเหตุใดจึงพลาดมาตลอด”

(โมริ เอโตะ / Dive)    อันนี้ชอบ..........ให้ความรู้สึกสับสนในตัวของมันเอง

ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ แต่ซักวันคงจะรู้ขึ้นมาบ้างแหละน่า.............อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ว่า พรุ่งนี้จะไปไหนดี (คิดออกจนได้)  Happy New Year บล็อกเกอร์ที่หลงเข้ามาทุกท่านเลยนะคะ.........^^

//////////////////////////////////...................................>>>>>>>>