กางปีกหลีกบิน จากเมือง

เจ้านกสีเหลืองผู้จากไป

32 ปี ที่ลับลา ยังอาลัย

เจ้าบินไกล ด้วยใฝ่ฝัน วันเสรี

วันนี้ 32 ปี ที่เลยผ่าน

ผู้ก่อการ ไม่เคยรับ กลับลี้หนี

ผู้มีอำนาจ คงอยากลืม ศพมากมี

ผู้คนหนี อยากลืม แต่กลับจำ

วันนี้ มาหยิบยกเรื่องราวของ 6 ตุลา 2519  ขึ้นมาอีกครั้ง  หลายๆคนอาจคิดว่าเป็นการรื้อฟื้นเรื่องราวเก่าๆ ขึ้นมา  แต่อีกหลายคน ก็มักจะกล่าวว่า คนไทยลืมง่าย

จากการที่ช่วงนี้มีข่าวเรื่องการให้สัมภาษณ์ของท่านนายกสมัคร  ต่อสำนักข่าวต่างประเทศ   ดังมีรายละเอียดดังนี้ค่ะ

เมื่อถูกถามถึงบทบาทรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยในอดีต เมื่อครั้งเกิดเหตุนองเลือดในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(วันที่ 6 ตุลาคม)ในปี 2519 ซึ่งมีผู้เสียชีวิตถึง 46 คน นายสมัครระบุว่า 'ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเรื่องนี้ สำหรับผม ไม่เห็นมีใครตาย เว้นแต่คนโชคร้ายคนหนึ่งที่ถูกเผาแล้วเผาอีกที่สนามหลวง ผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นเลย ผมไม่ได้ทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนั้นแม้แต่น้อย'

และในการประชุมสภาวานนี้ เพื่อแถลงนโยบาย นายกสมัคร ก็ได้สาบานอีกครั้งว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 6 ตุลา 19 เลย ต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์

วันนี้ จึงขอยกรายชื่อ นิสินนักศึกษา 2 คน ที่เสียชีวิตในเหนุการณ์ 6 ตุลา 19 มาประกอบ  ให้เป็นที่คลายข้องใจว่าอย่างน้อยก็มี 2 คน  มากกว่า 1 คน ตามที่ นายกสมัครกล่าว

คนแรก คือคนที่นายกสมัครอ้างว่า  ตนเองอยู่ที่สนามหลวง และเห็นคนหนึ่งถูกจับแขวนคอที่กิ่งมะขามหน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และถูกเผาด้วยยางรถยนต์ในเวลาต่อมา

คนคนนี้ ถูกบันทึกในเวลาต่อมาว่าชื่อ วิชิตชัย อมรกุล  เป็นนิสิตชั้นปี 2 คณะรัฐศาสตร์  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ดิฉันคงไม่กล่าวอะไรไปมากกว่านี้  เพื่อไม่ให้สะเทือนใจต่อครอบครัวของเขา   หากท่านสนใจในประวัติของเขา ก็สามารถค้นหาได้ในเวปไซด์ทั่วไป  โดยใช้ชื่อได้เลยค่ะ

ปัจจุบัน ที่ตึกคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ดิฉัน คิดว่าเรียกว่าตึก1 บริเวณบันไดทางขึ้นตึกชั้น 1   มีแผ่นป้ายวงกลมเล็กๆ จารึกชื่อเป็นอนุสรณ์ต่อ วิชิตชัย อมรกุล ซึ่งได้จัดทำขึ้นตั้งแต่ปี 2543 คู่กับ  อดีตนักศึกษาอีกคนหนึ่ง ซึ่งเสียชีวิตจากการปราบปรามคอมมิวนิสต์ในยุคนั้นเช่นกัน  คือทางคณะรัฐศาสตร์   จุฬาฯ  รำลึกในความกล้าหาญ และจิตใจต่อสู้เพื่อคนอื่น โดยไม่ได้แยกความคิด  ซ้าย หรือ ขวา

อีกคนหนึ่ง คือ จารุพงษ์  ทองสินธุ์  นักศึกษาปี 2 คณะศิลปศาสตร์  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เช่นกันค่ะ เพื่อไม่ให้กระทบต่อครอบครัวทองสินธ์  ซึ่งแม้ปัจจุบันก็ยังไม่พบศพ หรือเถ้ากระดูกลูกชาย  จึงขออำพรางใบหน้าศพที่ถูกทารุณกรรม

เมื่อปี 2539  เพื่อนๆ ของจารุพงษ์ได้ร่วมมือกัน ปรับปรุงห้องประชุมในตึกกิจกรรมของมหาลัยธรรมศาสตร์ และตั้งชื่อเพื่อเป็นอนุสรณ์ต่อจารุพงษ์  ว่าชื่อ ห้องประชุมจารุพงษ์  ทองสินธ์

ดิฉันคิดว่าเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มีเรื่องราวที่จะนำมาเป็นข้อคิดอยู่เสมอ  อยู่ที่เราจะยอมรับความจริงรึเปล่า  และอย่าบิดเบือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง   ดังจะเห็นได้จากการชุมนุมขับไล่ นายกทักษิญ ในครั้งที่ผ่านมา  ก็มีการปรามไม่ให้เกิดการใช้กำลังรุนแรง โดยยกเหตุการณ์ต่างๆในอดีตมาประกอบ เช่น เหตุการณ์ 14 ตุลา 16 , เหตุการณ์ 6 ตุลา 19 , และ เหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ

อยากให้เพื่อนๆ ลองพิจารณาดูค่ะ ว่า  คำกล่าวของนายกสมัครที่ว่า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 6 ตุลา และพฤติกรรมในอดีต แบบข้อดังต่อไปนี้ เรียกว่าเกี่ยวข้องหรือไม่ อย่างไร

1.  ใครคือคนที่เดินทางไปต่างประเทศในช่วงปี ๒๕๒๐  เที่ยวพร่ำพูดว่า นักศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นฝ่ายยิงปืนออกมา มีตำรวจเสียชีวิตจำนวนมาก และผู้ชุมนุมในธรรมศาสตร์ในวันที่ ๖  ตุลาคม ๒๕๑๙  ไม่ใช่คนไทย  แต่เป็นญวน

2.  ใครคือคนที่ขว้างแฟ้มเอกสารอย่างโกรธเกรี้ยวใส่ผู้หญิงต่างชาติที่ตะโกนถามถึงข้อเท็จจริงในการฆ่าหมู่วันที่ ๖ ตุลาคม  ๒๕๑๙

3.   ใครคือคนที่พูดปกป้องและสนับสนุนสถานีวิทยุยานเกราะว่า มีประโยชน์ต่อชาติบ้านเมือง เมื่อสถานีวิทยุแห่งนั้นประกาศที่จะฆ่านักศึกษาถึง ๓๐,๐๐๐ คน

4.  ใครคือคนที่ออกมาบริภาษ ป้ายสีอย่างเคียดแค้นเกลียดชังว่า อาจารย์ป๋วย  อึ๊งภากรณ์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นผู้ยุยง ให้ท้าย และอยู่เบื้องหลังนิสิตนักศึกษาให้  "ทำลายชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์"

บางทีคำถามเหล่านี้คงไม่มีวันที่จะได้คำตอบที่ชัดเจนจากนายกสมัคร สุนทรเวช เพราะนายกสมัคร ปฏิเสธความรับผิดชอบใดๆ ตลอดมา

ขอขอบคุณ ภาพ จากเวปไซด์ ตุลา

ภาพวาดจากนิทรรศการ 6 ตุลา  ณ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  2549