อีกกี่เช้า

                              เช้ากระซิบปลอบปลุกให้ลุกตื่น

                     เพื่อสุมฟืนเติมไฟดับไอหนาว

                     ฟ้าคลี่ม่านเมฆชิดกั้นปิดดาว

                     ฝนถักดอกพรูพราวมาทักทาย

                             มีคำถาม  ใครตอบ  ในกรอบแก้ว

                     ดวงตานิ่งจริงแล้วพบความหมาย

                     กลัวกี่กลัวล้อมกรอบอยู่รอบกาย

                     ตายกี่ตาย  ฉุดคร่าต่อหน้า-ใจ

                             เก็บขลาดไว้ในเป้ใบเล็ก

                     เสียงเด็ก เด็ก ละเมอคืนเผลอไผล

                     “เราจะเขียน ส เสือ กันเมื่อใด”

                     ยิ้มยังอุ่นกรุ่นใจ  หัวเราะดัง

                              ดอกร่มกางพรางฝนตอนหม่นเช้า

                     เยื้องย่างก้าวอกสั่นทั้งหวั่น-หวัง

                     วิญญาณแอบร้องเพลงกลบเวงวัง

                     มัจจุราชลั่นปัง !   โลกดับลง

…………………..

                             ตะวันทอแสงสายมาไล่เช้า

                     จึงเกิดภาพก่อเงาชวนใหลหลง

                     สงบนิ่งเพียงไหนใต้ไตรรงค์

                    ใครยังคงคอยใคร...ที่ไม่มา

                        “เราจะเขียน  ส เสือ กันเมื่อใด”….?

                         ใครยังคงคอยใคร...ที่ไม่มา

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต