หลายปีก่อน กลางเดือนสิงหาคม เมื่อทราบว่าต้องไปประชุมที่ ”โคตา คินาบาลู” สงสัยว่าชื่อนี้อยู่ที่ไหนกัน ยอมรับว่า โลกแคบ หาข้อมูลพบว่า อยู่ในมาเลเซียตะวันออก หรือ บนเกาะบอร์เนียว ทราบแล้วรีบหาข้อมูลสายการบิน ให้ที่ทำงานช่วยจองให้ทันที (มีสายการบินที่บินตรงเพียงสายการบินเดียว) โรงแรมที่พัก ทางผู้จัดจองให้แล้ว สบายไปไม่ต้องหาข้อมูล

วันเดินทางไปพร้อมกับพี่ปู เที่ยวบินนั้น พนักงานบริการบนเครื่องไม่มีคนไทยเลย (ช่วงนั้นสายการบินนี้เพิ่งเปิดให้บริการในประเทศไทย ได้ไม่นานนัก) ระหว่างที่รอเครื่องยังไม่ขึ้นบิน เห็นชายคนหนึ่ง ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้น ถลกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย พาดคอด้วยผ้าขนหนูขนาดเล็ก (กรุณานึกภาพคนขับรถประจำทาง แบบรถร่วมของเอกชน) เดินเข้าไปใน cockpit

โอ... แม่เจ้า เขาคือ นักบินของเที่ยวบินนี้นี่เอง ดีที่นึกได้ว่า ทำประกันชีวิตแล้ว จึงหันไปบอกกับพี่ปูว่า “พี่ เรางีบซักหน่อยเหอะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” เราสองคน เลยนัดกันซ่อนตาดำเมื่อเครื่องขึ้นบินได้ซักพัก เวลาผ่านไป เมื่อตื่นขึ้นมา เห็นหลังเพื่อนผู้โดยสารกำลังเดินลงจากเครื่องบิน เรากับพี่ปูจึงรีบลงจากเครื่อง เพราะเป็น 2 คนสุดท้าย ก่อนลงยังสบตายิ้มกับพนักงานบนเครื่อง เป็นเชิงขอบใจ ลงจากเครื่องต้องเดินไปที่อาคารผู้โดยสารเอง ดีที่ว่าไม่ไกลนัก ประมาณ 300 เมตร

เดินเข้าอาคารได้ขึ้นไปที่ชั้น 2 เพื่อทำการตรวจคนเข้าเมือง มีช่องให้ยืนรอ 2 ช่อง เจ้าหน้าที่ดูอารมณ์ดี มีการคุยกันหยอกล้อ ระหว่าง 2 เคาน์เตอร์ พอถึงคิวเรา ยื่นพาสปอร์ต และบอร์ดดิ้งพาสให้ พี่ท่านก็ประทับตรา ..ปึ้ง  แหม ตามประสาคนที่ช่างถามอย่างเรา ก็เลยถามเจ้าหน้าที่ถึงสถานที่เที่ยวใน Kota Kinabalu ว่ามีที่ไหนบ้าง ทุกท่านคงเข้าใจว่าต่อไปนี้ เราจะสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษ ขอแปลแบบพากย์ไทยถึงบทสนทนาดังนี้

เจ้าหน้าที่ : อ้าว ยูจะไป Kota Kinabalu เหรอ

เรา : เอ่อ ที่นี่ไม่ใช่เหรอ (อาการงง เป็นไก่ตาแตก)

เจ้าหน้าที่ : ไม่ใช่นะ ที่นี่ Johor Baru

เรา : ที่ไหนเนี่ย เราจะไป Kota Kinabalu ทำไงล่ะ แล้วนี่ยูประทับตราไม่ดูหรือไงว่าเราจะไป Kota Kinabalu (เริ่มอาการวิตกจริต)

เจ้าหน้าที่ : ตรงนี้อยู่ใต้สุดของมาเลเซียตะวันตก ภายใต้การปกครองของ สุลต่าน อิสมาอิล

ระหว่างนี้ เรามองไปที่เครื่องบินลำที่นั่งมา เติมน้ำมันเสร็จแล้ว กำลังจะเลื่อนบันไดออกจากด้านข้างทางขึ้น

เรา : แล้วเราจะไปยังไงต่อล่ะ ไปไฟลท์ต่อไปก็ได้

เจ้าหน้าที่ : วันนี้เหรอ เครื่องที่ยูนั่งมาเนี่ยไฟล์ทสุดท้ายแล้ว (ขณะนั้นประมาณบ่ายสามโมง) เอางี้ ถ้ายูจะไปเราจะช่วยโฟนบอกให้รอ ถ้าไม่ไปก็รอพรุ่งนี้เวลาเดิมเนี่ยแหละ มีเครื่องไป Kota Kinabalu

เรา : ไปสิไป ไม่รอหรอก พรุ่งนี้น่ะ (เพราะพรุ่งนี้เรามีประชุมเช้าอ่ะสิยะ)

เจ้าหน้าที่ : ได้ งั้นรอเดี๋ยวนะ

แล้วเจ้าหน้าที่ ก็สื่อสารไปยังเครื่องบิน เสร็จสรรพ หันมาบอกว่า “รออีกเดี๋ยว เราต้องโฟนไปบอกทาง Kota Kinabalu ด้วย เพราะเราประทับตราเข้าเมืองทางนี้แล้ว ถ้าไม่บอกไปก่อน เดี๋ยวยูจะเข้าเมืองทางโน้นไม่ได้” รอจ้ะรอ อีก 3 นาที เจ้าหน้าที่หันมาบอก “ไปได้แล้ว เครื่องรออยู่รีบหน่อย”

คราวนี้สิวิ่งแบบ สปีดเร็วกว่านรก ขึ้นเครื่องมาสบตา เจ้าหล่อนพนักงานต้อนรับคนเดิม ซึ่งตอนนี้เธอได้เปลี่ยนหน้าจาก นางฟ้า เป็นนางมารไปแล้ว พร้อมกับสายตาที่จ้องมาของเพื่อนผู้โดยสารอีกทั้งลำ

เราและพี่ปู รีบหาที่นั่งโดยด่วน พอนั่งได้พร้อมอาการหอบแฮก นางมารเดินมาหา ขอแปลแบบพากย์ไทยถึงบทสนทนาดังนี้

นางมาร : ทำไม ยูไม่บอกว่าจะลง Kota Kinabalu (แล้วก็บ่นนนนนนน เป็นภาษาท้องถิ่น)

เรา : (คิดในใจ เพราะยังหอบอยู่ว่า แล้วเธอไม่เช็คเลยเหรอจ๊ะว่า ผู้โดยสารเนี่ยมันไปลงที่ไหนกันบ้าง แถมสายการบินไม่เคยบอกด้วยว่า มีการแวะที่ไหน บอกว่าบินตรง)

ขณะที่เจ้าหล่อนบ่นอยู่นั้น เห็นเราไม่โต้ตอบ จึงถามขึ้นด้วยเสียงลั่นเครื่อง “Do you understand English?” พร้อมสายตาดูถูกสุดๆ
เท่านั้นละค่ะ วิญญาณคุณครูสอนวิชาภาษาอังกฤษเข้าร่างทันที “If you understand what I say. It’s my answer” “Do you want me to sue this airline?” เธอหน้าหุบทันใด แล้วเดินไป ไม่มีขอโทษ ไม่พูดอะไรอีกเลย

ปัจจุบันนี้ ไม่ทราบว่าเส้นทางบินของสายการบินนี้ ยังคงบิน(ตรง)ไปที่ Kota Kinabalu อีกหรือไม่ แต่ที่เข้าใจได้ว่าสายการบินนี้คงอยู่ได้ เพราะราคาและโปรโมชั่นเท่านั้น ของแถมสำหรับ ใครๆก็บินได้ คือ เมื่อคุณเป็นผู้โดยสาร คุณต้องพร้อมเสมอ และฝึกฝนการใช้ภาษาให้แคล่วคล่อง คุณเข้าใจภาษาอังกฤษไหมคะ