หายไปหลายวัน...ไม่รู้ว่าจะมีใครคิดถึงเราบ้างหรือเปล่านะ
กลับมาวันนี้..เก็บเรื่องดีๆ มาฝากกัน

วันเสาร์ที่ 5 เมษายน
ภัทรออกจากสำนักงานพร้อมหัวหน้างานตอน 11 โมง
เพื่อไปพบลูกค้า หลังจากพบลูกค้าครบทุกรายแล้ว
หัวหน้าก็มาส่งที่บ้าน แต่ระหว่างทางก่อนจะถึงบ้าน
สังเกตเห็นว่า..ริมถนน..มีรถเก๋งฮอนด้าสีขาวเสียหลักชนต้นไม้อยู่ข้างทาง
ถ้าไม่ติดต้นไม้คงจะตกลงไปในคูน้ำข้างทางแน่ๆ
หัวหน้าจอดรถไม่ห่างจากรถที่เกิดเหตุ โดยสตาร์ทเครื่องทิ้งไว้
ภัทรรีบลงจากรถแต่ก็ยังช้ากว่าหัวหน้า
หัวหน้าไปถึงรถคันนั้นก่อน ในรถมีผู้บาดเจ็บ 3 คน
คนแรกที่หัวหน้าช่วยออกมา เป็น ผู้หญิงอายุประมาณ 35 ปี (เป็นคนขับ)
คนที่สองเป็นเด็กผู้ชายอายุไม่น่าเกิน 8 ปี คนที่สามเป็นผู้หญิงสูงอายุ
ไทยมุงเริ่มมามากขึ้นเรื่อยๆ แต่เชื่อไหมว่านอกจากภัทรกับหัวหน้าแล้ว
ไม่มีใครเข้ามาช่วยสักคน  ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
ดูแล้วแต่ละคนบาดเจ็บไม่มากนัก ที่ดูจะอาการหนักหน่อยก็คงเป็นเด็กผู้ชาย
หลังจากพาทุกคนขึ้นรถ สิ่งที่ภัทรทำคือโทรศัพท์แจ้งความก่อน
สอบถามผู้บาดเจ็บทั้งหมดแล้ว ทราบว่าทั้งหมดเดินทางมาจากนนทบุรี
เพื่อมาเยี่ยมญาติ เกิดเหตุเนื่องจากคนขับหลับใน
และเธอก็โทษตัวเองตลอดว่าเป็นความผิดของเธอ
หัวหน้าขับรถเร็วมากๆ เพื่อให้ถึงโรงพยาบาล
เลือกโรงพยาบาลที่ใกล้กับที่เกิดเหตุมากที่สุด
ซึ่งก็เป็นโรงพยาบาลของรัฐ และเราก็ซาบซึ้งกับบริการของเจ้าหน้าที่ที่นี่มากๆ
เวรเปลมีแค่คนเดียว ในขณะที่ในรถมีผู้บาดเจ็บทั้งหมด 3 คน
เราช่วยกันพาคนเจ็บไปห้องฉุกเฉินอย่างทุลักทุเล
เราพบพยาบาลหลายคนในห้องแต่ละคนหน้าบอกบุญไม่รับ
และต้อนรับเราด้วยถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง
ภัทรแยกไปดูน้อง 8 ขวบ ส่วนหัวหน้าอยู่กับผู้หญิงคนขับ
เธอมีอาการเจ็บหน้าอกและหายใจไม่สะดวกเพราะกระแทกกับพวงมาลัย
ส่วนคุณยายดูจะเจ็บน้อยที่สุด
น้อง 8 ขวบ ศีรษะกระแทก ตอนที่น้องมาถึงโรงพยาบาล
ดูน้องจะค่อยๆ ซึมลง พยาบาลซักถามแต่น้องไม่ตอบอะไร
ก็น่าตอบอยู่หรอกนะ ดุขนาดนั้น
พยายาลใช้ไฟฉายส่องที่ตาของน้องแต่น้องก็หลบตา
และพยายามปัดไฟฉายออก
ถูกพยาบาลดุอีกตามระเบียบ
ภัทรยืนอยู่ข้างเตียงเริ่มทนไม่ได้
ภัทรจับมือน้องและบอกน้องว่าไม่เป็นไรแล้วนะคะ
มองไฟแป๊บหนึ่งนะคะ น้องทำตามอย่างว่าง่าย
ภัทรถามน้องว่าเจ็บตรงไหนบ้าง
น้องไม่ตอบแต่จับที่ศีรษะ
คุณพยาบาลชักสีหน้าใส่และเดินจากไปกรอกประวัติที่เคาเตอร์
และตะโกนถามภัทรว่าน้องชื่ออะไร
ตอนนี้น้องก็หลับไปแล้ว ภัทรก็ไม่รู้ว่าน้องชื่ออะไร
น้องถูกส่งตัวไปเอกซเรย์ ภัทรเดินมากับน้องตลอด
ห้องเอกซเรย์มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งประจำอยู่ที่ห้อง
ภัทรยืนรอที่หน้าห้อง สักพักพี่ผู้ชายก็เข้ามาถามว่า
ภัทรเป็นญาติของน้องหรือเปล่าให้ภัทรช่วยถอดสร้อยคอน้องออก
ตอนที่ภัทรเข้าไปถอดสร้อยน้องไม่รู้สึกตัวเลย
กลับออกมารอที่หน้าห้อง น้องหายไปในห้องนั้นนานมากๆ
พอน้องออกมา เจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงของพี่ผู้หญิงที่เป็นคนขับมาถึง
ซึ่งเป็นคุณแม่ของน้อง คุณแม่สติดีมาก
ยังพูดคุยได้ และให้เราติดต่อญาติๆ ให้
หัวหน้ามาพร้อมกับพี่ผู้หญิง
เราจึงสลับกันให้หัวหน้าไปกับน้องผู้ชาย
ส่วนภัทรดูแลพี่ผู้หญิงต่อ ซึ่งเตียงถูกเข็นมารอหน้าห้องเอกซเรย์นานมาก
นานจนภัทรหงุดหงิดเพราะเป็นผู้ป่วยฉุกเฉิน
และพี่เค้าก็บ่นเจ็บหน้าอกและหายใจไม่สะดวก
ภัทรทำได้แค่พูดคุยปลอบใจและถือยาดมให้พี่เค้าดมแค่นั้น
พยาบาลและเจ้าหน้าที่ที่เดินผ่านไปมาก็ไม่เห็นมีใครสนใจไถ่ถาม
กว่าที่เจ้าหน้าที่มาเข็นเข้าไปในห้องก็นานมาก
และยังต้องรอในห้องอยู่นาน ในห้องไม่ได้เปิดแอร์ (ร้อนมากคะ)
ภัทรต้องช่วยพี่ผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและอยู่กับพี่เขาตลอด
ผ่านไปประมาณ 15 นาทีพี่คนเดิมที่เอกซเรย์น้องกลับมา
สรุปว่าภัทรต้องอยู่ในห้องเอกซเรย์คอยช่วยพี่เขาจนเอกซเรย์เรียบร้อย
และพาพี่ผู้หญิงกลับมาที่ห้องฉุกเฉิน
ถึงตอนนี้ญาติของคนเจ็บเดินทางมาถึงพอดี
ตั้งแต่พาคนเจ็บทั้งหมดมาถึงโรงพยาบาลจึงถึงตอนนี้ก็ 1 ชั่วโมง
ภัทรเพิ่งจะได้เห็นหน้าหมอก็ตอนนี้ (เป็นผู้หญิง)
แต่หมอก็ทำให้ภัทรอารมณ์เย็นลงไปเยอะ
เพราะคุณหมอพูดแล้วฟังรื่นหูกว่าพยาบาลมาก
สรุปว่าผลการเอกซเรย์ไม่มีใครเป็นอะไรมาก
แต่คุณหมอสั่งให้นอนที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ
พอรู้ว่าไม่มีใครเป็นอะไรมากก็รู้สึกดีใจนะ
ภัทรกับหัวหน้าลาคนเจ็บและญาติๆ กลับ
ทุกคนขอบคุณในความช่วยเหลือ
วันนี้เป็นอะไรที่ประทับใจในตัวหัวหน้ามาก
เป็นมุมดีๆ ที่ภัทรไม่เคยเห็นในตัวหัวหน้ามาก่อน
เป็นความเอื้ออาทรที่ทำให้ภัทรรู้สึกดี
ไม่ใช่แค่ช่วยพาส่งโรงพยาบาล
ยังอยู่ช่วยเหลือรอจนญาติคนเจ็บมาถึง
และช่วยประสานงานเรื่องนำรถออกจากโรงพักด้วย
สรุปแล้ววันนั้นกว่าภัทรจะกลับถึงบ้านก็เย็น
แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นที่กำลังเดือดร้อน
วันนี้ยกความดีให้หัวหน้าล้วนๆ คะ
ขอบคุณที่สังคมนี้ยังมีคนมีน้ำใจ

+++ภัทรนภา+++

ป.ล.ทราบทีหลังว่าทั้งหมดย้ายโรงพยาบาลภายในคืนนั้น (เป็นภัทรก็คงย้ายเหมือนกัน)