คดี....สะท้านเหงือก

                ผมจำได้แม่น...เช้าตรู่วันนั้น ขณะที่ผมกำลังนอนหลับ

อย่างสบายอยู่บนเตียงนุ่มๆ  พลัน หูก็แว่ว เสียงวิทยุแจ้งเหตุ

ของ สภ.อ.แห่งหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี ที่ผมเปิดทิ้งไว้ที่หัวเตียง

งัวเงียตื่นขึ้นมา ฟังได้ใจความว่า ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ได้รับแจ้งเหตุว่าน่าจะมีการฆาตกรรม

แล้วหั่นศพ แยกชิ้นส่วน ใส่ในถุงปุ๋ยมาทิ้งไว้ในป่าเปลี่ยว

หลังตลาดไท และขณะนี้

นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ พร้อมด้วยผู้เกี่ยวข้อง กำลังเร่งรุด

เดินทางมาตรวจสอบที่เกิดเหตุ

โอ...ข่าวใหญ่ขนาดนี้  ถ้ายังขืนทำเป็นนอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็น

 ..คงตกงานแน่ตรู

คิดได้ดังนั้น จึงเด้งผึงขึ้นจากเตียงนอนที่แสนสบาย 

  พลางปรายตาชำเลืองไปข้างๆ

แม่เอ้ยยยย หลับสบายเชียวนะ !!!!

 ในใจก็คิด ช้าไม่ได้แล้วเรา ถ้าห่วงล้างหน้าไก่ ตายแน่

 สมองสั่งปุ๊บ !!  เท้าวิ่งปั๊บ !!  ดิ่งเข้าห้องน้ำ  .....ล้างหน้าแปรงฟัน 

น้ำเนิ้ม ไม่อาบมันแล้ว

แต่งตัวลวกๆ อย่างรีบเร่ง เพราะเสียง ว. ยังคงดังลั่นว่า

 ผู้ใหญ่กำลังเดินทางมา เราต้องไปถึงก่อน

หลังแต่งตัวเสร็จ คว้าอุปกรณ์ ต่างๆครบครัน กำลังจะย่างเท้าออกจากบ้าน

พลัน ได้ยินเสียงแม่นกน้อยกลอยใจ ซึ่งคงจะสะดุ้งตื่น

เพราะความเร่งรีบของเรา

                “ ไปไหนละพ่อ “

                “ ฆ่าหั่นศพนะแม่  พ่อต้องรีบไป”

ผมตอบไปพลางชำเลืองดู แม่ยอดยาหยีที่ยังคงนอนคุ๊ดคู้ อยู่บนเตียง.....

.ฮึ่ม!!!  ถ้าไม่รีบนะ.. เองกับข้า เจอกัน !!!!

เมื่อปุเลง ปุเลง แม่ย่านางคู่ใจ ไปถึงที่เกิดเหตุ

โอโฮ!!  อะไรจะขไหนหนาด

ในที่เกิดเหตุ ซึ่งถูกกั้นขึงด้วยเชือกเส้นใหญ่ รอบๆบริเวณ

มีชาวบ้านจำนวนนับร้อยคน ยืนมุงอยู่โดยรอบ

ด้านใน นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ไล่ไปตั้งแต่ระดับ โรงพัก

 จน ระดับจังหวัด ยืนกันยั้วเยี้ย

เท่านั้นยังไม่พอ แพทย์ จาก รพ.  และอาสาสมัครมูลนิธิ

 ก็มากันเต็มพิกัด ..

โอ แม่เจ้า  ไม่ได้แล้ว งานนี้งานใหญ่แน่ๆ

ลงจากรถพร้อมอุปกรณ์ ตรงดิ่งเข้าไปทันที