มันเป็นข้อความที่เพื่อนส่งมาให้ บางคนอาจจะเคยรับรู้มาแล้ว แต่เราเชื่อว่า

บางคนอาจจะยังไม่เคยได้ยิน ได้ฟังเรื่องนี้ ...อยากให้ลองได้อ่านดู

**ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน
    เที่ยว นอน กิน ดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็น
    กิจวัตรประจำวันของผมและผม
    ก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน "จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง"
   "กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเอง
>>>คิดถึงเค้ามั้ยเนี่ย" "รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย
>>>เค้าอยากเป็นกระสือที่
>>รักจะได้เห็นใจไง" "ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ"

>>>ประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆก่อนโทร ผมยังคงใช้เวลา
>>ส่วนใหญ่ตอนดึกไป
>>>กับการคุยโทรศัพท์ ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น
>>>พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็...
>>>
>>>กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน"
>>>"ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง"
>>>"เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย" "วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง"
>>>"อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ" โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็
>>>ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ โชคดีที่ผมพยายาม
>>ตัดบทคุย ผมกับแม่
>>>น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง" จนกระทั่ง

>>วันนั้น
>>>"ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย" "เร็วๆสิ
>>>เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ"
>>>"แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ"
>>>
>>>
>>>ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน
>>>ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า "Home"
>>>
>>>"โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย" ผมไม่สลับสายผม
>>>ผมยังคงคุยกับสุดที่รัก
>>>ของผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ
>>>"และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมีโอกาสฟังเสียงของแม่"
>>>
>>>
>>>หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมย
>>เข้า และแม่ของผมขัดขืน
>>>และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง
>>>แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผม
>>>เล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น และเบอร์โทรออกล่า
>>สุดของเธอไม่ใช่โทร
>>>
>>>แจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา "ผม"
>>>สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ
>>>
>>>โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม
>>>
>>>
>>>วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น
>>>วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม
>>>
       ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกใน
>>ชีวิต ผู้หญิงคนเดียวที่ผม
>>>สามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ ไม่ต้องกังวล
>>ว่าเธอจะประทับใจหรือ
>>>ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ
>>>คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ คน
>>>เดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม
>>>"และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต"
>>>
>>วันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์รอที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง
>>แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

คนที่ไม่เคยเจอกับตัวเอง คงไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันหนักหนาขนาดไหน แต่ที่เอามาให้อ่านกัน

ก็หวังว่า จะทำให้ใครหลายคน ที่ลืม ๆ เลือน ๆ ไป ได้คิดถึงคน ..ที่รักคุณที่สุดในชีวิต(บ้าง)