อยู่บ้านเบื่อๆ ครับ ก็เลยไปรื้อของ เปิดตู้ พบกล่องใส่ของใบเก่า ในนั้นมีอะไรมากมายเลย ...แล้วจิตวิญญาณผมก็หลุดเข้าไปในกล่อง พบตั๋วรถไฟ สมัยสัก 10 กว่าปีก่อน ผมจ้องมองมัน แล้วคิดถึงตอนที่ใช้มัน...

ระฆังที่ชานชลาดัง เป๊ง...เป๊ง...  สักพักรถไฟก็มา ล้อเหล็กของมันค่อยๆ ชะลอ หยุดที่หน้าสถานี  ผมกับเพื่อนรีบวิ่งขึ้น เรานั่งกันตรงบริเวณข้อต่อของโบกี้รถ ที่นั่งก็มีแต่ไม่ชอบ นั่งตรงนั้นรับลมเต็มๆ เลย ถ้าอยู่ใกล้ห้องน้ำ ก็จะได้ละอองฉี่ด้วย (ขอเตือนอย่านั่งหลังห้องน้ำ)

แก๊กๆ ...แก๊กๆ

เสียงเครื่องตัดตั๋วของนายตรวจดังแว่วมา เหมือนเป็นสัญญาณว่า “ตูมาแล้วนะ ขอดูตั๋วหน่อย”

ผมยื่นตั๋วออกไป  นายตรวจรับ  และตัดมันให้มีตำหนิ แล้วส่งคืน ผมได้แต่คิดว่าสักวันคงได้เก็บตั๋ว ที่ไม่มีรอยตัดเอาไว้บ้าง

ในกล่องยังมีกระดาษสีขาว ที่พับจนมันเล็ก ผมค่อยๆ เอามือคลี่ออกดู มันเป็นเป้ากระสุนที่มีรอยอยู่เต็มเลย พร้อมลายมือของผมเขียนไว้ว่า ณ.ค่ายฝึกจารุมณี 2   8/11/40  จิตผมหลุดไปอีกครั้ง ...

เสียงครูฝึกดังหนักแน่น สั่งให้เรานอนหมอบและประทับปืนเอาไว้  เพื่อนรด.ที่เป็นคู่บัดดี้ นั่งข้างๆ ตั้งท่าประคองหมวกเหล็ก คอยรองเก็บปลอกกระสุนที่จะกระเด็นออกมาจากรังเพลิง

ก็พอจะรู้อยู่ว่า ปืนเอชเคมันใช้ในสงครามจริง เสียงมันต้องดังมากแน่ๆ จับก็หลายครั้งแต่ยังไม่เคยยิงสักที รู้สึกหนาวขึ้นมาเหมือนกันถ้าจะต้องยิงมันเป็นผลัดแรก  ด้วยความที่ชื่อเราขึ้นต้นด้วย ก.ไก่

ครูฝึกให้สัญญาณยิง นิ้วผมยังนิ่งอยู่ที่ไกปืน รอจนเพื่อนรด.ที่นอนอยู่ข้างๆ ลั่นไก 

ปัง...ปัง...ปัง..

เสียงในแก้วหูผมดังวิ้ง...ตอนนี้หูอื้อแล้ว เอาไงเอากัน ก็เลยซัดตาม จนหมดแม็ก

ผมรื้อกล่องไปเรื่อยๆ พบ ส.ค.ส.ใบเล็กหลายใบกองอยู่ข้างใต้สุด ถึงตอนนี้ส.ค.ส.แบบนี้ ก็ยังคงมีให้เห็น  แต่นั่นมันคงไม่สำคัญเท่าข้อความที่เขียนอยู่ด้านหลัง กับคนที่ให้เรา...

ห้องเรียนมัธยมต้น ในตอนเช้าที่อยู่ในเทศกาลปีใหม่ กลิ่นของความสุขในช่วงนั้นยังอบอวล  เสียงเพื่อนๆ คุยกันดัง อื้ออึง ผมเดินเข้ามาห้องทักทายเพื่อนตามปกติ วางกระเป๋าสอดเข้าไปในลิ้นชักของโต๊ะเรียน

เอ๊ะ! นั่น ผมพบซองกระดาษใบเล็กๆ ใบหนึ่ง วางอยู่ในลิ้นชัก

เปิดดูด้านใน มันเป็นส.ค.ส.ใบเล็ก มีรูปน่ารักๆ  พลิกดูด้านหลังมีข้อความและลายเซ็น ใครสักคนหนึ่งอยากส่งมาให้ผม

..ผมลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ทุกวันนี้มันยังอยู่ อยู่ในกล่องใบนี้ กล่องใบนี้ช่างเก็บอะไรไว้ได้มากมายจริงๆ..

 ******************************

* ใครที่อยู่บ้านแบบเซ็งๆ ทำทุกอย่างที่คิดว่าจะหายเซ็ง ก็ยังไม่หาย ผมมีวิธีหนึ่ง ที่จะแนะนำ ลองไปรื้อของที่มันอยู่ในมุมที่คุณลืมมันไปแล้วว่าเคยมีมันอยู่ อาจจะเจอฝุ่นหน่อยนะครับ แต่ก็จะทำให้อาการเซ็งของคุณทุเลา แล้วอีกอย่างคุณจะได้ทบทวนความจำด้วย ที่มาของสิ่งเหล่านั้นอาจทำให้อมยิ้มได้

*  สำหรับคนไม่เคยเห็นตั๋วนะครับ ลักษณะของมันเป็นกระดาษแข็งเล็กๆ เล็กกว่านามบัตรอีก แล้วไอ้กระดาษแข็งเหล่านี้มันก็จะมีสีต่างกัน ตามสถานีที่เราไปใช้บริการ ตอนนี้หน้าตาตั๋วมันก็เปลี่ยนหมดแล้ว   แต่ผมชอบแบบเก่านะครับ มันดูคลาสสิค