ที่ห้อง ผมนั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ แล้วก็เจอรายการหนึ่งชื่อ “เซไฮ”  เป็นรายการท่องเที่ยวญี่ปุ่นดำเนินรายการโดยคุณติ๊ก กัญญารัตน์ มันทำให้ผมนึกถึงเมื่อช่วงปีใหม่ ผมได้มีโอกาสไปเที่ยวต่างประเทศมา นั่นคือ “ลาว” บ้านพี่เมืองน้องของเรานี่เอง  (ไม่เห็นมันจะเกี่ยวกับรายการเซไฮตรงไหนเลย)

ครับ ...ไม่มีอะไรเกี่ยวกับรายนั้นแม้แต่นิดเดียว เป็นแค่ชนวนที่ทำให้นึกถึงเฉยๆ  ที่ข้อมือของผมมันมี....... เรียกว่าอะไรดีล่ะ มันคล้ายๆ ลูกประคำ ซื้อมาจากหลวงพระบาง ตอนซื้อมาแม่ค้าบอกว่ามันจะมีกลิ่นหอม แต่ตอนนี้กลิ่นหอมหายไปแล้วครับ ใบประกันก็ไม่มี ซื้อมาตั้ง 5 พัน ( กีบ)

ถึงกลิ่นมันจะหายไปแล้ว แต่เรื่องตอนที่ไปซื้อมามันยังอยู่ครับ  เอาล่ะ ผมจะเล่าให้ฟัง

การเดินทางโดยรถมินิบัสที่แสนทรหดจากวังเวียงมาถึงหลวงพระบาง กว่า 12 ชม. ที่แบบสุดยอด ถนนตรงกลางที่มันไม่มีแม้เส้นปะ แบ่งข้างซ้าย หรือขวา ไม่มีแม้เสาไฟยามที่ความมืดครอบครองส่วนมืดมิดของโลกนี้  ผมได้แต่ ทบทวนคำว่า ขันติ (อดทน) เมื่อไหร่จะถึงวะ.......... ............... ...................... ................................... ..................... .................................................................................................................................................................................................................. .........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

น่ารำคาญใช่มั๊ยล่ะครับ มันจะจุดทำไม ตั้งหลายบรรทัด นั่นแหละครับ  เป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่ผมเจอ คือมันมีแต่ภูเขา ถนน    ภูเขา ถนน ภูเขา ถนน ภูเขา ถนน ภูเขา ถนน ภูเขา ถนน ภูเขา ถนน จนจะอ๊วก แล้ว

และแล้วเราก็มาถึงเมืองหลวงพระบางที่สงบ เงียบ อากาศหนาวเย็น รู้สึกสดชื่น อ่านรายละเอียดจากบล็อกนี้ได้ครับ   http://www.oknation.net/blog/taro/ 2007/02/07/entry-1

เราหาที่พักได้แล้ว คืนละ 9 ดอลล่าร์ เอาล่ะ คราวนี้ก็ไปเดินเที่ยวกัน  ตลาดม้งเป็นจุดมุ่งหมายที่เราไฮไลไว้แล้วว่าต้องไป

แสงสว่างแบบตลาดนัดกลางคืน คราคร่ำไปด้วยผู้คน และชาวต่างชาติกำลังเดินเลือกซื้อของมากมายหลายอย่าง ส่วนใหญ่เป็นงานแฮนเมด    แม่ค้าสาวน้อยน่ารัก พูดจาด้วยสำเนียงคล้ายคนเหนือ  ชักชวนผมให้ดูของที่ร้านของเธอ เราได้เปิดการเจรจา เราต่อของทุกอย่างที่เธอตั้งราคาไว้  ต่อไปเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ ของบางอย่างลดราคาได้เกินกว่าครึ่งซะอีก ตลาดม้ง ใครไปถึงหลวงพระบางแล้ว ควรจะไปเดินเที่ยวอย่างยิ่ง

สำเนียงเจื้อยแจ้วของเธอ ทำให้ผมเสียเงินซื้อกำไรลูกประคำไป 5 พัน (กีบ)  เป็น5 พัน (กีบ) ที่แถมเรื่องมาด้วยนี้

ยังมีอีกเรื่องนึงครับ คือ คนที่อยากไปเที่ยวลาว วังเวียงเป็นอีกเมืองหนึ่งที่น่าสนใจ มีธรรมชาติล้อมรอบไปด้วยไปภูเขาหิน มีแม่น้ำสองไหลเอื่อยๆ  และวิถีความเป็นอยู่แบบพอเพียงที่น่าเอาอย่าง... ลองไปเที่ยวกันดูครับ ทริปนี้ไม่แพงเลย

นี่คือห้องพักครับสะอาดใช้ได้ครับ

รีสอร์ททวีศักดิครับ คืนละ 20 ดอลล่าร์

ริมฝั่งแม่น้ำสอง

 เมืองวังเวียงครับ

 ทิวเขาเมืองวังเวียง

ตักบาตรข้าวเหนียวครับ

เมืองหลวงพระบาง

สะพานข้ามแม่น้ำคาน เมืองหลวงพระบาง

*** 5 พันกีบ ประมาณ 20 บาท ***