“มันเดินอย่างเชื่องช้า เป็นตัวสุดท้ายไปที่หน้าต่างบานกว้างที่เปิดอยู่ โดยมีพวกแม่ยื่นหน้าสลอนมามองดู"
แม่พยายามอธิบายให้ฉันเข้าใจสภาพบ้านไม้ต่างจังหวัด ที่ยังคงมีให้เห็นอยู่ทางภาคเหนือ แม่บอกว่าช้างตัวสูงใหญ่การที่จะดูให้ถนัด จะเงยหน้าดูคงไม่ได้ ต้องอยู่ที่สูง จะได้มองทั่ว ๆ 
 แม่ร้องไห้โฮ เมื่อยายมอง”แม่ด้วน”แล้วพูดว่า “ด้วน..เธอนะแหละต้องเสียสละ เพราะแม่เลี้ยงเธอไม่ไหวจริง ๆ เธอช่วยทำงานไม่ได้แล้ว ไปอยู่กับคนรวยเขาเมตตา เขามีไร่อ้อย มีกล้วย มีอาหารให้เธอมากกว่าพวกเรานะ..”
 
ช้างเป็นสัตว์ใหญ่ จะลุกจะนั่งทีก็ลำบาก โดยเฉพาะ “แม่ด้วน” ซึ่งแก่มากแล้ว บางทีก็ป่วยทำงานไม่ได้
วันนั้น “แม่ด้วน” นั่ง ใต้ต้นมะม่วง กว่าจะค่อย ๆ ลุกมาที่หน้าต่างได้ ก็ถูกตะขอสับไปหลายที แม่บอกว่า มันไม่อยากลุกต่างหาก เพราะรู้ตัวว่าต้องจากไป แม่ร้องไห้ และจ้องไปตรงนัยน์ตามัน เห็นน้ำตามันไหลริน และอ้อยอิ่งอยู่ที่หน้าต่างอีกนาน กว่าจะถูกควาญช้างไสออกไป เดินเลี้ยวโค้งถนน..หายลับไป..ไปจากครอบครัวแม่ตั้งแต่นั้นมา  

เสียงร้องของมันยังติดหูแม่มาตลอด แม่ฉันเป็นโรค “แพ้ช้าง” แม่ชอบอ่านหนังสือเรื่องเกี่ยวกับช้าง ถ่ายรูปกับช้าง ยืนจ้องมองตาช้าง ฉันรู้ว่าแม่มีแผลที่รักษาไม่หาย..ใจแม่ทุกข์ระทมเกี่ยวกับเรื่อง “แม่ด้วน” ฉันอยากให้แม่เลิกรักช้างเสียที ไม่ใช่เพราะอิจฉาว่าแม่รักช้างมากกว่าฉัน แต่ฉันสงสารแม่..
 วันนี้ที่ฉันลุกขึ้นมาเขียนเรื่อง “แม่ฉันกับช้าง” เพราะฉันเห็นแม่ร้องไห้ (อีกแล้ว) แม่ดูวีดีโอ เรื่องเดิม ๆ นี่แหละ หากคุณอ่านแล้ว ไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพร่ำมาทั้งหมด ฉันก็ไม่น้อยใจนะ ขอเพียงแต่คุณสละเวลาดูวีดีโอนี้ซักครั้งหนึ่ง..แล้วคุณอาจจะเข้าใจว่าทำไมฉันต้องลุกขึ้นมาเขียนเรื่องนี้...ใครก็ได้ช่วยแม่ฉันที


ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในป่าของประเทศไทย มีคนยื่นผลไม้ให้ลูกช้างเชือกหนึ่ง มีลูกช้างพังเชือกหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเพื่อถูกกักขัง ลูกช้างเชือกนี้ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านกับ “ผู้ฝึกช้าง” ตั้งแต่เพิ่งเกิดมาดูโลกนี้ได้เพียงสองปีเท่านั้น ลูกช้างพังเชือกนี้ไว้วางใจคนในหมู่บ้านเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ได้รู้จักมีแต่มนุษย์เท่านั้น

ผลไม้ที่มีคนยื่นให้นั้นอยู่ห่างไกลสุดที่เธอจะเอื้อมถึงได้ เท้ากลมๆ กับขาสั้นๆ ขนาดใหญ่ทั้งสี่ข้างของเธอเดินก้าวไปบนพื้นดินอย่างช้า ๆ เธอได้ยื่นงวงเล็กๆ ผิวหย่นกล้านสีเทาออกไปรับผลไม้ด้วยความอ่อนน้อม โดยที่ไม่รู้ว่าในแต่ละย่างก้าวนั้นทำให้เธอเคลื่อนตัวใกล้กับกับดักเข้าไปทุกที รวมทั้งการทารุณกรรมตลอดเวลาทั้งเจ็ดวันจะมีผลต่อสภาพจิตใจของเธอ
 เธอยังอยู่ในวัยที่เจริญเติบโตและขณะนี้มีขนาดไม่สูงไปกว่าคนในหมู่บ้าน ที่ซึ่งแอบตีแผ่วงล้อมลูกช้างพังเชือกนี้ไว้ ขณะที่ลูกช้างย่างก้าวไปข้างหน้า ชายสองคนใช้บ่วงขนาดใหญ่คล้องคอลูกช้างพังนี้ไว้ ด้วยความตื่นตระหนกเธอถอยหลังและพยายามให้หลุดออกจากบ่วงนั้น แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว การกักกันได้เริ่มขึ้นและไม่มีทางที่จะหนีรอดไปได้

ชาวบ้านพยายามหลบหลีกงวงที่ลูกช้างฟาดไปมา เธอพยายามหลบหนีและหวีดร้องด้วยความกลัว แต่เสียงที่เปล่งออกไปนั้นไม่มีผลอะไรเกิดขึ้นเพราะแม่ของเธอได้ถูกนำออกไปจากหมู่บ้านล่วงหน้าก่อนนี้แล้ว ลูกช้างพังเชือกนี้มีกำลังมากแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกำลังของคนในหมู่บ้านจำนวนนับสิบๆ คนที่ช่วยกันดึงบ่วงซึ่งบาดเป็นแผลเข้าในผิวหนังบริเวณลำคอของเธอ (ยังมีต่อค่ะ"กว่าจะมาให้ความบันเทิงแก่ท่านได้ ช้างสังเวยไปจำนวนกี่เชือก......)