มีการบันทึกไว้ว่า ในวันหนึ่ง ๆ จะมีเสียงระเบิดดังขึ้นถึง ๗๐ ครั้ง หรือประมาณว่าในทุก ๆ ๒๐ นาทีจะมีเสียงระเบิดดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นเสียงระเบิดที่ดังขึ้นเพื่อตัดแขน ตัดขา ทำลายดวงตา และก่อให้เกิดการสูญเสียไปทั่วทั้งโลก ไม่ว่าจะเป็นในประเทศเยเมน โคโซโว แองโกลา อัฟกานิสถาน โมซัมบิก บอสเนีย ลาว กัมพูชา หรือแม้แต่ในประเทศไทย ๙๐ เปอร์เซ็นต์ของผู้เคราะห์ร้าย เป็นพลเรือนที่ไม่เคยมีส่วนรู้เห็นกับสงคราม และความขัดแย้ง อันเป็นที่มาของทุ่นระเบิดจำนวนหลายล้านลูกที่ฝังตัวเรียงรายอยู่ ทั้งในที่ดินทำกินและในป่าละเมาะใกล้บ้าน วันเวลาของสงครามจบสิ้นไปนานแล้ว แต่ทุ่นระเบิดเหล่านั้นยังฝังตัวอยู่เรี่ยผิวดินเพื่อรอคอยเหยื่อผู้โชคร้าย

มีผู้กล่าวไว้ว่า ทุ่นระเบิดไม่รู้จักเจ้าของ มันไม่สามารถรู้ถึงความแตกต่างระหว่างเท้าเด็กกับเท้าทหาร ทันทีที่มีน้ำหนักกดทับลงไปแม้เพียง ๑ กิโลกรัม เสียงระเบิดจะดังก้อง เหวี่ยงร่างผู้เคราะห์ร้ายลอยสูงขึ้นก่อนจะฟาดลงบนพื้นพร้อมท่อนขาที่แหลกยับ ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในอึดใจ ยังไม่ทันได้เจ็บปวด ถ้าเหยื่อเป็นผู้หญิงและเด็ก มักจะเสียชีวิตก่อนถึงมือแพทย์ และทั้งหมดต้องตัดขาทิ้งไป เพื่อแลกชีวิตใหม่กลับคืนมา เป็นชีวิตใหม่ที่ต้องอดทน ต่อความเจ็บปวดต่อเนื่องไปอีกหลายปี อดทนต่อการฝึกฝนการใช้อวัยวะเทียม ที่ต่อให้ราคาแพงและงดงามเพียงใด ก็ไม่อาจทดแทนอวัยวะเดิมที่สูญเสียไปได้

การสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันของเจ้าหญิงไดอานาแห่งราชวงศ์อังกฤษ เมื่อปลายเดือนสิงหาคมปี ค.ศ ๑๙๙๗ จุดประกายให้โครงการที่พระองค์ ทรงสนับสนุนก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้น นานาประเทศทั่วโลกร่วมกันลงนามในอนุสัญญาออตตาวา รวมทั้งร่วมให้สัตยาบันต่ออนุสัญญานั้น อันเป็นผลให้แต่ละประเทศกลายเป็นรัฐภาคีของอนุสัญญาอย่างสมบูรณ์ มีสาระสำคัญที่จะไม่ผลิต ไม่พัฒนา ไม่สะสม ไม่โยกย้ายถ่ายโอน รวมทั้งพร้อมใจกันประณามกลุ่มประเทศที่ยังมีการผลิตทุ่นระเบิด

การทำลายทุ่นระเบิดสังหารบุคคลที่เก็บสะสมอยู่ในคลังของประเทศไทย จากวันเริ่มต้น ๑ พฤษภาคม ๒๕๔๒ และทำลายต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ จนถึงวันนี้ (มิถุนายน ๒๕๔๔) รวมจำนวนแล้วเกือบแสนลูก เป็นการประกาศให้โลกรู้ว่า เรามีความจริงใจเพียงใดต่อการปฏิบัติตนตามอนุสัญญานั้น นั่นคือทุ่นระเบิดที่เก็บสะสมอยู่ในคลังที่สามารถมองเห็นได้ แต่ทุ่นระเบิดอีกจำนวนหลายล้านลูก ที่นอนรอสงบนิ่งอยู่ในป่าชายแดนรอบประเทศไทย ทั้งบริเวณที่เป็นป่าทึบ ป่ารกร้างว่างเปล่า รวมทั้งในที่ดินทำกินของราษฎร ซึ่งไม่สามารถชี้ได้ชัดเจนว่าอยู่ในตำแหน่งใด ทุ่นระเบิดจำนวนมากมายเหล่านั้น เราคงจะต้องใช้เวลากำจัดอีกหลายสิบปี และบางครั้งอาจจะยาวนานถึงร้อยปี ยาวนานเกินกว่าช่วงชีวิตของคน ที่มีส่วนร่วมในการสร้างสนามทุ่นระเบิดเหล่านั้น