• พี่ก๊วย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-16
  • จำนวนเรื่อง : 20
  • จำนวนผู้ชม : 7557
  • จำนวนผู้โหวต : 58
  • ส่ง msg :
BrazilMiss

Miss flight in Brasil

View All
<< กรกฎาคม 2008 >>
อา จ อ พ พฤ ศ ส
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    



วันจันทร์ ที่ 21 กรกฎาคม 2551
เยือนกัมพูชายามหน้าสิ่วหน้าขวาน…เมื่อเขาพระวิหารยังอึมครึม
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 547 , 08:20:50 น.   | หมวดหมู่ : เรื่องในกระแส  
พิมพ์หน้านี้

ขณะเรื่องเขาพระวิหารยังอึมครึมและการเลือกตั้งในเขมรกำลังเขม็งเกลียว ฉันก็ต้องเดินทางไปสอนและให้คำปรึกษาการบริหารงานโดยใช้ข้อมูลเชิงประจักษ์แก่บรรดาผู้จัดการและหัวหน้าฝ่ายของโรงพยาบาลไทยในกรุงพนมเปญ เพื่อนๆ และเจ้านายต่างทักท้วงด้วยความหวังดี เพราะข่าวที่ออกมาแต่ละวันนั้นช่างดูน่ากลัวเสียเหลือเกิน   ปฏิวัติก็เจอมาแล้ว นิวเคลียร์ก็เจอมาแล้ว แผ่นดินไหวก็เจอมาแล้ว เครื่องบินจะตกก็เจอมาแล้ว ก็แคล้วคลาดมาต....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 17 กรกฎาคม 2551
ระบำบราซิลหวิวหัวใจ
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 208 , 07:58:06 น.  
พิมพ์หน้านี้

ขอท้าวความต่อจากตอนที่แล้วนิดหน่อย จะได้ต่อเรื่องติด ฉันได้ทุนสนับสนุนให้เดินทางไปนำเสนอผลงานวิชาการที่ประเทศบราซิล  เรื่อง ‘บทเรียนเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิถล่มไทยในกรณีข้อมูลข่าวสาร’   ทุกขลาภทำให้ชีวิตข้าน้อยต้องระหกระเหินเพราะตกเครื่องบิน (อีกแล้ว) หนำซ้ำยังต้องหอบหิ้วลูกศิษย์อีกราวสิบชีวิต ท่องเที่ยวอย่างเหนื่อยล้าเก็บสะสมไมล์ของสายการบินอย่างเสียมิได้ ไปตามหัวเมืองต่างๆ ตั่งแต่ เมือง São....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 กรกฎาคม 2551
ตกเครื่องบินที่บราซิล…ตอนทุลักทุเล
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 148 , 08:12:24 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

เมือง  Rio De Janeiro เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องปลูกสร้างติดๆ กันอย่างหนาแน่นแบบสังคมเมือง รูปแบบสถาปัตยกรรมดูแตกต่างไปจากสิ่งที่คุ้นเคยตาในบ้านเมืองเรา ตามไหล่เขามีบ้านช่องรูปร่างเสมือนกล่องปูนวางแปะเป็นก้อนๆ สีอิฐสลับสีปูนไปเป็นแถวเป็นแนว ผ้าสีขาวปลิวไสวบนราวตากผ้าเสมือนเด็กซุกซนที่ห้อยโหนกิ่งไม้เล่น เสียงจ๊อกแจ็กจอแจและการวิ่งถ่ายรูประหว่างสองข้างหน้าต่างรถบัสสะท้อนถึงอารมณ์ที่แช่มชื่นขึ้นของหมู่ลูก....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 24 มิถุนายน 2551
ตกเครื่องบินที่บราซิล…ตอนถุยชีวิต
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 126 , 08:07:21 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

ทุกขลาภงวดนี้คือได้รับทุนให้เดินทางไปนำเสนอผลงานวิชาการที่ประเทศบราซิล (Federative Republic of Brazil) ทวีปอเมริกาใต้ เป็นประเทศที่มีพื้นที่กว้างขวางเป็นอันดับ 5 ของโลก และมีประชากรมากติดอันดับ 5 เช่นกัน ฉันอดชื่นชมมูลนิธิพ่อบิลล์ เกตส์ (Bill Gates)  ไม่ได้ ที่ให้การสนับสนุนพวกหมอระบาดวิทยาจนๆ ซึ่งทำงานสาธารณสุขอย่างเรา อาจารย์โรงเรียนแพทย์ที่ทำงานชุมชนนั้นไม่มีบริษัทยาใดๆ มาสนุนดอก เพราะไม่ได้ใช้ยาห....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 15 พฤษภาคม 2551
หนีตายแผ่นดินไหวที่แอลเอ...ภาคสอง
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 227 , 07:54:29 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

มาว่ากันต่อเพราะมีผู้คนกำชับมาให้รีบเขียนโดยเร็วพลัน เรื่องน้ำท่วมนั้นแทบจะไม่อยู่ในความคิดคำนึงของผู้คนในมหานครลอสเอลเจลิสเลย ปีแรกที่ไปเรียนเป็นปีที่หกแล้วที่เมืองนี้ประสบภัยแห้งแล้งติดต่อกัน ต้นไม้บางต้นเกิดมายังไม่เคยเจอน้ำฝนสักที เกิดไฟป่าเผาผลาญบ้านเรือนผู้คนเป็นร้อยๆ หลังไล่ๆ กันถึงสองครั้งสองคราว ครั้งที่สองเกิดขึ้นแถวๆ มาลิบูถิ่นผู้ร่ำรวย เศษขี้เถ้ากับหมอกควันมากจนปกคลุมถึงมหาวิทยาลัยและหอพั....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 13 พฤษภาคม 2551
หนีตายแผ่นดินไหวที่แอลเอ...ภาคแรก
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 292 , 08:10:10 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

บ่อยครั้งเหลือเกินที่ผู้ร่วมวงสนทนากับฉันจะจบลงด้วยคำพูดว่า “อย่างนี้ต้องไปเขียนหนังสือ” คำพูดทำนองนี้ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงห้าหกปีที่ผ่านมา แต่ก็ยังพลัดวันประกันพรุ่งเนื่องด้วยหน้าที่การงานและการเดินทางที่รัดตัว ในที่สุดก็ได้เพื่อนที่อยู่สำนักพิมพ์มากระตุ้น กระทุ้ง ให้ขวัญกำลังใจและผลักดันเรื่องแรกคลอดออกมาจนได้ เมื่อมาพบรุ่นน้องที่ชำนาญเรื่อง blog จึงได้รับแรง (ถีบ) ผลักดันให้ลงเรื่องในโลกอากาศธาตุน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 8 พฤษภาคม 2551
อากาศพิษพิชิตน้องฟ้าเชียงใหม่….ยามลมหายใจรวยริน
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 125 , 08:40:36 น.   | หมวดหมู่ : เรื่องในกระแส  
พิมพ์หน้านี้

ฉันยังคงละเลียดความงามของน้องฟ้าจากหน้าต่างห้องหอพักโรงพยาบาลอย่างปลาบปลื้มแกมพิศวงในฉายา ‘สาวพันหน้า’ ของหล่อน หลังจากผ่านมรสุมชีวิตอันโหดร้าย สาวเจ้าก็กลับมาเฉิดฉายอีกคราเมื่อเหมันตฤดูมาเยือนฤดูฝนของเช้าวันที่ 23 กันยายน 2550           แก้มนวลของหล่อนแดงเรื่อๆ ด้วยสายลมหนาว ทำเอาจิตใจผู้เฝ้ามองหวั่นไหวฤดูหนาวของเช้าวันที่ 17 ธันวาคม 2550           หล่อนยังคงเปล่งปลั่งงดงามเมื่อย่างก้าวเข้าสู่ขวบปีใ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 30 เมษายน 2551
อากาศพิษพิชิตน้องฟ้าเชียงใหม่…ยามถูกย่ำยี
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 184 , 08:40:56 น.   | หมวดหมู่ : เรื่องในกระแส  
พิมพ์หน้านี้

ฉันเฝ้ามองท้องฟ้าเชียงใหม่จากหน้าต่างห้องสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่า (กันเลย)ของหอพักโรงพยาบาลทุกวัน เห็นความเปลี่ยนแปลงของหล่อนไปตามฤดูกาลที่แปรผัน เสน่ห์ที่เย้ายวนชวนให้หลงใหลสาวเจ้ามิรู้คลายหล่อนดูเฉิดฉายอยู่นิจนิรันดร ด้วยเครื่องประดับจากดวงอาทิตย์เจิดจรัสยามกลางวัน ด้วยพระจันทร์สีนวลตายามค่ำคืน และระยิบระยับพรางพรายตาด้วยหมู่ดาวยามคืนไร้จันทร์   มิอาจด้นเดาอารมณ์สาวเจ้าได้เลย บางครั้งหล่อนก็วิปโยคโศกเ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 10 เมษายน 2551
สงกรานต์แบบ..อมก๋อย
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 204 , 08:03:21 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

สงกรานต์เชียงใหม่นั้นยิ่งใหญ่นัก แต่สำหรับอำเภออมก๋อยในยุคสมัยนั้น   ไม่ได้คึกคักเหมือนในเมือง ถึงกระนั้นก็เถอะ เรายังคงรักษาประเพณีไว้อย่างดีงาม  ผู้คนที่นี่จะร่วมขบวนแห่รดน้ำดำหัวผู้เฒ่าผู้แก่และคนที่เขาให้ความเคารพนับถือ เจ้ารถดับเพลิงสีแดงที่แทบไม่ได้ใช้งานทั้งปีได้รับการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเสียเลี่ยมแล้เรไร แล้วลงไปขนน้ำในลำห้วยมาเพื่อมารดน้ำ.... อันที่จริงน่าจะเรียกฉีดน้ำสงกานต์มากกว่าถึงแม้จะอ่อ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 เมษายน 2551
สงกรานต์เชียงใหม่
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 292 , 07:54:11 น.   | หมวดหมู่ : เรื่องในกระแส  
พิมพ์หน้านี้

ใกล้สงกรานต์เข้าไปทุกที    ทำให้อดนึกถึงสมัยเป็นหมอบ้านนอกอยู่โรงพยาบาลอมก๋อยไม่ได้ หลังจากช่วยราชการที่โรงพยาบาลพร้าวเสร็จก็เดินทางกลับสู่เหย้า และได้เข้าร่วมงานของอำเภอ ขอเกริ่นนำประเพณีสงกรานต์เชียงใหม่ก่อนเล่าถึงที่อมก๋อย ประเพณีสงกรานต์ทางเชียงใหม่นั้นยิ่งใหญ่มาก เป็นช่วงเวลาที่ผู้คนทุกหมู่เหล่า ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ ทุกชนชั้น มาร่วมกันสืบสานประเพณีที่ดีงาม เด็กๆ จะชอบมากเพราะได้เล่นน้ำกันประมา....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 27 มีนาคม 2551
วันมหาโหดของหมอเมืองพร้าว….ครึ่งวันหลัง
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 214 , 08:25:41 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

            12 ชั่วโมงแรกที่แสนจะวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีทั้งเกิดทั้งตาย ทั้งดีใจทั้งเสียใจ ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ คละเคล้ากันไป มันทำให้เห็นวัฏสงสารของการเกิดแก่เจ็บตายชัดเจนมาก ยากที่จะปฏิเสธได้ ยกเว้นไว้แต่ว่า เราเลือกที่จะ ‘หลอกตัวเอง’  “หมอ ให้ยาใกล้ครบแล้ว ปากมดลูกยังไม่ค่อยเปิดเลย” เสียงพยาบาลดึงฉันละสายตาจากหมู่ญาติที่ร่ำไห้กลับมาสู่โลกปัจจุบัน “มดลูกบีบตัวดีไหม” ฉัน ถามพลางสืบเท้าไปยังซี....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 มีนาคม 2551
วันมหาโหดของหมอเมืองพร้าว..ครึ่งวันแรก
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 276 , 08:42:58 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

    มีวันมหาโหดอยู่วันหนึ่ง ออกตรวจสั่งยาคนไข้ที่นอนเต็มหอผู้ป่วยแต่เช้า  เพื่อให้ทันออกตรวจผู้ป่วยซึ่งมารอเต็มแผนกผู้ป่วยนอก แน่นขนัดทุกม้านั่งและที่ว่างซึ่งลุงป้าน้าอาล้อมวงทานข้าวเช้าที่หุงหามาจากบ้าน  เนื่องด้วยระยะเดินทางไกลและรถบริการสาธารณะก็มิได้มีให้เลือกมากนัก ประเภทมีให้ก็ถือว่าดีแล้ว บรรยากาศโรงพยาบาลบ้านนอกแบบนี้ฉันชอบนะ ยิ่งได้กลิ่นใบตองตึงห่อข้าวเหนียวที่ปล่อยไออุ่นออกมา หรือคลุกกับงาด....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551
เมื่อมาเป็นหมอเมืองพร้าว
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 254 , 11:29:16 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

ฉันย้ายไปช่วยงานโรงพยาบาลพร้าวชั่วคราวระหว่างที่ทำงานอยู่โรงพยาบาลอมก๋อย เรื่องเล่าขานตำนาน “หมอเมืองพร้าว” ดึงดูดความสนใจของฉันพอควรอยู่  การเดินทางสมัยสิบกว่าปีก่อนไม่ได้ราบรื่นสะดวกรวดเร็วเหมือนสมัยนี้ ยิ่งเดินทางจากอำเภอตอนใต้สู่แดนดินถิ่นเหนือด้วยแล้ว แทบไม่ต้องสาธยายความวิบาก วันที่เท้าย่างเหยียบปฐพีเมืองพร้าวครั้งแรก ก็มีพระพิรุณกับสหายสายฟ้ามาต้อนรับอย่างคึกคะนอง อบอุ่นร้อนแรงชนิดไฟฟ้าดับทั้ง....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 16 มกราคม 2551
เมื่อหมอระบาดฯ ออกสอบสวนโรคคาลาอ้าซ่า
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 286 , 08:31:39 น.   | หมวดหมู่ : กิจยุ่งยุ่งของหมอระบาด  
พิมพ์หน้านี้

ตอนเด็กๆ เคยบ้าอ่านหนังสือสืบสวนสวนสอบสวนอย่างเช่น เชอร์ล็อคโฮมอยู่หลายปีดีดัก อ่านไปอ่านไปเกิดอาการหลุดโลก ฮึกเหิม (หรืออาจจะกำเริบ) คิดจะไปโรงพักเพื่ออาสาเป็นนักสืบ พอโตมาจึงกลายมาเป็นหมอระบาดวิทยา หรือเรียกสั้นๆ ในหมู่พวกว่า ‘หมอระบาด’ เวลาพูดไม่ระมัดระวังกลายเป็น ‘หมอละบาท’ เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางที่จนที่สุดในบรรดาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายของประเทศไทย เพราะทำงานให้กับวงการสาธารณสุขเป็นส่วนใ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 14 มกราคม 2551
เมื่อม่านหมอกโอบกอดกรุงเทพ
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 205 , 13:01:05 น.   | หมวดหมู่ : รูปถ่ายเฉพาะกิจ  
พิมพ์หน้านี้

เมื่อม่านหมอกโอบกอดกรุงเทพยามเหมันตฤดูหนาวสะท้านทรวงเกี่ยวกอดฤาคลายหนาวปลิดปลิวเปลื่อยเปล่าหนาวกาย....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 20 ธันวาคม 2550
หนี (เสือ) ปฏิวัติปะ (จระเข้) ระเบิดนิวเคลียร์ที่เกาหลีเหนือ..เมื่อจาก
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 233 , 07:41:49 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

เมื่อภาคที่แล้วเขียนถึงความเป็นอยู่ในเกาหลีเหนือ ภาคนี้จะเล่าถึงเรื่องการเรียนการสอนด้วยว่ารู้สึกประทับใจตั้งแต่การมาจัดทำหลักสูตรและสอนในครั้งที่แล้ว ผู้เข้าเรียนหิวโหยความรู้มาก ขนาดเป็นอาจารย์และผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญระดับประเทศที่รัฐบาลคัดเลือกมายังตั้งใจเรียน ใฝ่รู้ กระตือรือร้น ฉันสอนเป็นภาษาอังกฤษผ่านล่ามซึ่งเป็นหมอที่เคยเรียนเนื้อหาบางส่วนจากประเทศไทย แต่ถึงกระนั้นก็ตามเถอะ ยังมีศัพท์เฉพาะ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 ธันวาคม 2550
หนี (เสือ) ปฏิวัติปะ (จระเข้) ระเบิดนิวเคลียร์ที่เกาหลีเหนือ..เมื่อถึง
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 182 , 08:15:01 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

  รัฐบาลเกาหลีเหนือเชิญไปสอนและให้คำปรึกษาอีกครั้งหลังจากที่ปีก่อนสร้างความประทับใจในการไปทำหลักสูตรให้เขา ถือว่าเป็นเกียรติ์อย่างยิ่งที่ได้รับเลือกไปทำงานในประเทศที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเข้าออกแสนยาก ใช่ว่ามีเงินแล้วนึกจะเข้าออกประเทศนี้ได้ ต้องรอให้รัฐบาลออกคำสั่งอนุมัติมายังสถานกงสุลก่อนจึงจะออกวีซ่าให้ คราวนี้จะด้วยเหตุผลวิธีการทำงานของรัฐบาลประเทศนี้หรือเรื่องยุ่งๆ ทางการเมืองเกี่ยวกับการวางแผน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 22 พฤศจิกายน 2550
หลงทางในซิมบับเว.....จบแล้ว
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 211 , 11:34:15 น.  
พิมพ์หน้านี้

รถพร้อมพนักงานมารอรับแขกของโรงแรม ณ สนามบินวิคตอเรียฟอร์ เจ้าหน้าที่สนามบินขนกระเป๋ามากองๆ บนรางไม้ เพียงแต่ชี้ว่าใบไหนเป็นของตนแค่นั้นก็เอาไปได้แล้ว ฉันรีบลากกระเป๋าตะเกียกตะกายไปที่รถเพราะไม่อยากพลาดอีกซ้ำสอง แล้วจับจองที่นั่งริมหน้าต่างดูทิวทัศน์  ยิ่งรถเคลื่อนห่างออกจากตัวเมืองมากเท่าใดสองข้างทางยิ่งเป็นป่าสลับทุ่งโล่งมากขึ้นนานๆ จะมีรถสวนทางมาซักที ฉันตื่นตาตื่นใจกับสัตว์ป่าที่ผลุบๆ โผล่ๆ ตามสุม....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 15 พฤศจิกายน 2550
หลงทางในซิมบับเว...ยังไม่จบ
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 242 , 09:07:17 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

ฉันแสนจะดีใจเมื่อได้ทราบข่าวว่าบทคัดย่อทางวิชาการที่ส่งไปได้รับคัดเลือกไปนำเสนอในการประชุมทางด้านระบาดวิทยาที่ประเทศซิมบับเว ทวีปอัฟริกา แต่อดเสียใจไม่ได้ที่เพื่อนฝูงพี่น้องชาวระบาดวิทยาไม่ได้รับเลือกไปด้วย งานนี้ต้องฉายเดี่ยวอีกครั้ง การเดินทางไปต่างบ้านต่างเมืองอันไกลโพ้นตามลำพังของผู้หญิงคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งสมัยนั้นข้อมูลข่าวสารไม่มีให้ได้ค้นหาง่ายๆ ครั้งนี้เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่สติสั....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 1 พฤศจิกายน 2550
เอาตัวรอดอย่างไรเมื่อไปต่างแดน ..ภาคสาม
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 305 , 10:03:00 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

          คราวนี้มาว่ากันเรื่องการเตรียมตัวก่อนเดินทาง ตั้งแต่ การแต่งตัว การจัดกระเป๋า และ การแก้ปัญหา เพื่อให้จำง่ายจะขึ้นด้วยตัวอักษร C ทั้งหมด แล้วลองนับดูว่ามีกี่ C  การแต่งตัว (Cloth) เป็นเรื่องสำคัญในการเดินทางไกลข้ามประเทศ  ทั้งนี้เนื่องจากต้องอยู่ในที่คับแคบด้วยอิริยาบถสี่เป็นเวลาเนิ่นนาน (มากมาก) ต้องปกป้องทรัพย์สินของตนทั้งยามหลับและยามตื่น  ต้องเผื่อเวลาหนีตายยามฉุกเฉิน และ ต้องคำนึงถึงคว....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 26 ตุลาคม 2550
เอาตัวรอดอย่างไรเมื่อไปต่างแดน ..ภาคสอง
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 311 , 08:55:19 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

 ในตอนแรกได้เล่าเรื่องฝ่าด่านอรหันต์ในสนามบินผ่านไปแค่สองด่าน ยังเหลืออีกสามด่าน รวมถึงเรื่องการเตรียมตัวเดินทาง แล้วจะทำอย่างไรเมื่อเจอปัญหาขณะเดินทาง ขณะอาศัยอยู่ในแดนดินโพ้นทะเล จนกระทั่งสามารถการพาสังขารกลับสู่มาตุภูมิอันเป็นที่รักยิ่งอีกครั้ง   มาเข้าเรื่องฝ่าด่านอรหันต์เลยนะด่านอรหันต์ที่สามคือตรงหน้าประตูก่อนขึ้นเครื่อง (Gate) ผู้เฒ่าที่รักสวยรักงามขนเครื่องประทินผิวซึ่งเป็นของเหลวและครีมต่างๆ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 20 ตุลาคม 2550
เอาตัวรอดอย่างไรเมื่อไปต่างแดน ..ภาคแรก
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 317 , 09:15:03 น.   | หมวดหมู่ : ไถนาในต่างแดน  
พิมพ์หน้านี้

แต่ก่อนแต่ไร   ...ได้แต่ร่ำร้องอยากเดินทางไปเห็นโลกกว้าง  ครั้นมาบัดนี้กลับเบื่อหน่ายเพราะวิถีชีวิตที่ต้องเดินทางปีละหลายรอบ สมกับวลีที่ว่า “คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า” เสียนี่กระไร  ยิ่งต้องเดินทางคนเดียวต่อเครื่องบินหลายเที่ยวตามประเทศต่างๆ ข้ามวันข้ามคืนด้วยแล้ว ยิ่งไม่อยากลากสังขารไปเลย  การเดินทางไปต่างบ้านต่างเมืองคนเดียวต้องมีลำแขนลำขาแข็งแรง หูตาไว ช่างสังเกต ใจกล้าหน้าด้าน และเบิกตาตื่นได้แม้....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 15 ตุลาคม 2550
แจ้งข่าว ๑
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 201 , 09:23:41 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

ช่วงนี้ชีวิตมาคุมากหน่อยเพราะทำงานทุกวันแล้วต้องปั่นต้นฉบับของตำรา ทั้งภาษาไทยภาษาอังกฤษหลายชิ้น หาเวลามาทักทายชุมชนชาว blog ยากหน่อย แต่จะพยายามเอาเรื่องเด่นประเด่นร้อนที่อาจจะมีประโยชน์แก่ท่านทั้งหลายมาลงสลับกับ “วันวานนานมาพอควร ” ช่วงชีวิตที่(ซวย)โชกโชนมีทั้งตอนเป็นหมอระบาดวิทยาออกสืบสวนสอบสวนโรคระบาดทั่วราชอาณาจักร รวมถึงการไปไถนาในหลายประเทศหลากทวีป (ไถนาในต่างแดน ) เจอมาตั้งแต่แผ่นดินไหวยันนิว....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 6 ตุลาคม 2550
เบรคแตกที่อมก๋อย
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 352 , 16:11:41 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

ตำแหน่งที่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลอมก๋อยให้ความสำคัญมากในการสอบคัดเลือก คือตำแหน่งพนักงานขับรถ เนื่องด้วยพื้นที่ทุรกันดารเป็นเทือกเขามีผามีเหว ถนนเลวสุดๆ พวกเราต้องฝากชีวิตไว้กับพนักงานขับรถ นอกจากมีความชำนาญสูง รู้จักภูมิประเทศดีแล้ว ต้องไม่ติดสารเสพติดใดๆ เวลาออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ต้องมีมีดพร้าจอบเสียมไปทำทางด้วย สมัยนั้นถนนลาดยางดีๆ ก็มีเส้นเดียวในอำเภอ สภาพรถก็ย่ำแย่ ครั้นไปขอจากสำนักงานสาธารณสุขจัง....

อ่านต่อ

ถ่ายรูปเด็กๆให้ได้อารมณ์
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 247 , 13:01:03 น.   | หมวดหมู่ : ถ่ายภาพให้ได้อารมณ์  
พิมพ์หน้านี้

เด็กทุกคนมีจุดเด่นในตัวเสมอ และมีบุคลิกภาพเฉพาะตน เพียงแต่อาศัยความอดทน ใจเย็น ในการถ่ายรูป ก็จะสามารถดึงเอาอารมณ์ต่างๆ ที่เด็กแสดงออกมาให้เห็นผ่านรูปภาพ ลองดูซักอารมณ์นะอีกอารมณ์....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 28 กันยายน 2550
อมก๋อย : ลืืมแก่
Posted by พี่ก๊วย , ผู้อ่าน : 212 , 10:32:38 น.   | หมวดหมู่ : วันวานนานมาพอควร  
พิมพ์หน้านี้

การทำงานของข้าราชการในแดนอันไกลโพ้นบนเทือกเขาแห่งความทุรกันดารเช่นนี้ จะหาวิธีการพักผ่อนหย่อนใจในยามว่างได้ไม่กี่อย่าง เพราะไม่มีสถานบันเทิงใดๆ ปรากฏบนสองข้างทางของถนนลาดยางเส้นเดียวในอำเภออมก๋อยเลย แม้แต่ธนาคารก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ แค่คลื่นวิทยุท้องถิ่นยังรับไม่ได้ ยกเว้นต่อเสาอากาศรับคลื่นบนหลังคาบ้านพัก ไม่ต้องพูดถึงโทรทัศน์เลยเชียว เราตกลงเก็บเงินสวัสดิการตามตำแหน่งคือ ซี (ขั้น) ละสิบบาทเพื่อเช่าวิดี....

อ่านต่อ