การอยู่ร่วมกันในสังคมนั้น ย่อมมีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานของการอยู่ร่วมกันเป็นสังคมหรือประชาคม และเมื่อมีการตั้งประเด็นต่างๆนั้น “ย่อมมีทั้งคนที่เห็นด้วย และไม่เห็นด้วย” ซึ่งแตกต่างกันด้วยมุมมองและทัศนคติของแต่ละบุคคล

  
แต่จุดเป้าหมายสูงสุดและคุณค่าของการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นนั้นก็คือ ขอให้เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมและสังคม มิใช่หรือ นั่นคือความงามของของการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างเสรี

เสรีนั้น มิใช่หมายถึง การแสดงความคิดเห็นแบบไร้ขอบเขตโดยมิคำนึงถึงจรรยามารยาท
เสรีนั้น มิใช่หมายถึง สิ่งที่ตนผู้อื่นผู้ใดมิอาจก้าวล่วง หรือคัดค้านความเห็นของตน
และเสรีนั้น มิใช่หมายถึง การทำตนนอกเหนือจากที่กติกาสังคมได้กำหนดขึ้น

อณาเขตของ “การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างเสรี” ย่อมขึ้นอยู่กับ “เจตจำนงของผู้สร้างสรรค์ประเด็น” “การตีความหมายของประเด็นที่จะแลกเปลี่ยน” และ “เจตจำนงของผู้ที่ความคิดเห็นที่แตกต่าง” 

เป้าหมายคือต้องการ “อะไร” ในแสดงความคิดเห็น และมีน้ำใจที่ “กว้างพอ” ในการรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่างอย่างสร้างสรรค์ จากผู้อื่นหรือไม่ และ ความเห็นที่แตกต่างนั้นมีตรรกะและเหตุผลใดที่ทำให้คิดเห็นแตกต่าง

“การแสดงออกอย่างสร้างสรรค์และเคารพความเห็นซึ่งกันและกัน” ต่างหาก นั่นคือแหละคือ เสรี ที่แท้จริง

สิ่งที่คุณสร้างขึ้นมา คุณรับผิดชอบกับมันได้ขนาดไหน

สิ่งที่คุณแสดงความคิดเห็นออกไปนั้น คุณรับผิดชอบกับมันได้ขนาดไหน

อย่าให้มันเป็นอักษรที่เปื้อนอารมณ์โดยที่คุณไม่ใส่ใจกับมันอีกเลย

มิเช่นนั้นมันจะต่างอะไรกับน้ำหมึกที่เปื้อนกระดาษ หาคุณค่าใดๆมาจรรโลงจิตใจมิได้

หรือคุณคิดว่ามันเป็นเพียงตัวหนังสือที่ไร้สำนึก..ที่คุณไม่เคยที่จะใส่ใจกับมัน

คิดเห็นเป็นประการใด ร่วมแสดงความคิดเห็นกับเจ้าเรือนได้

ยินดีรับฟังและแสดงออกความคิดเห็นได้อย่างสร้างสรรค์ที่บล๊อกนี้ครับ

.........................................................................

เรือนปากกา บ้านแม่ริม

pen

ข่าวสาร และ ความคิดเห็น
ขึงหนังตั้งเสียงกลอง
สำนึกบล็อกเกอร์