ในหนึ่งปี...
 
เจ้าเรือนอาศัยไหว้วานเจ้านกเหล็กพาไปส่งที่นั่นที่นี่สิริรวมได้เกือบหนึ่งร้อยเที่ยวบิน นับว่าเป็นนักเดินทางตัวยงเช่นกัน ไม่นับว่ากับการใช้ยวดยานพาหนะอื่นๆในชีวิตประจำวัน ซึ่งถ้านับรวมกันก็เฉียดๆห้าแสนกิโลเมตรบวกลบนิดหน่อย
 
นับนิ้วตัวเองแล้วแทบลมจับทุกทีเมื่อคิดสตางค์ค่าเดินทางในแต่ละปี เคยนึกเสมอว่าถ้ามีโอกาสจำศีลได้สักหนึ่งปีคงมีสตางค์เก็บซื้อรถยนต์คันงามๆได้ แต่มิเคยสำเร็จสักทีเนื่องด้วยกิจวัตรและการงานทำให้ต้องไปนู้นมานี่สม่ำเสมอมิได้ขาด
 
"มิได้ขาดจริงๆ" หรือว่างเว้นกันสักช่วงสัปดาห์หนึ่งนี่ในตลอดทั้งปียังแทบนับครั้งได้
 
เป็นมนุษย์ทำงานโดยแท้ (ฮา)
 
คราวนี้เป็นอีกคราวหนึ่งเช่นกันที่เจ้าเรือน "พลาด" โอกาสดีๆที่จะได้เจอมวลหมู่สมาชิกชาวโอเคเนชั่นกันครั้งนี้
   
ขอเท้าความดังนี้...
 
สืบเนื่องมาจากการเสวนาและพูดคุยทางโทรศัพท์และทางหลังไมค์อย่างสม่ำเสมอระหว่างพี่ชาลี Bluehill กับเจ้าเรือนในบ่ายวันหนึ่ง
 
พี่ชาลีได้เชิญเจ้าเรือนไปในงานเปิดตัวหนังสือและงานมีตติ้งสมาชิกชาวโอเคเนชั่นในงาน Book Expo ในอีกสองสามสัปดาห์ที่จะถึง
 
“ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับพี่ชาลี”
 
หลังจากนั้น
 
ด้วยความหละหลวมของเจ้าเรือนเอง หรือเนื่องด้วยความเผอเรอของเลขานุการิณี(เจ้าเรือนเขอเรียกเลขานุการที่เป็นสุภาพสตรี) ผู้ทำหน้าที่จัดหมายกำหนดการและทำการจองตั๋วเรือนบินของเจ้าเรือนเองลงบันทึกวันนัดหมายเป็น “วันที่ 18 ตุลาคม 2550” แทนที่จะเป็น “วันที่ 28 ตุลาคม 2550” ตามที่นัดหมายกับพี่ชาลี แถมเลขานุการิณีที่รักก็ทำการเปลี่ยนหมายกำหนดการประชุมและกิจกรรมต่างๆที่จะต้องทำ ให้ว่างช่วงที่เดินทางมากรุงเทพฯ (กลัวเจ้าเรือนจะเหนื่อย น่ารักจริงๆเถิดหนาแม่คุณ)
 
หลังจากเลขานุการิณีจัดหาตั๋วเรือนบินทั้งขาไปและขากลับเป็นที่เรียบร้อย แถมย้ำเจ้าเรือนเองว่ามิให้ลืมที่จะสอบถามกำหนดการเพื่อย้ำอีกครั้งหนึ่งก่อนเดินทาง (รัดกุมยิ่งยวด น่าชมเชยเป็นอย่างยิ่ง)
 
ปล่อยเวลาให้ผ่านล่วงเลย ในใจก็นึกว่าวันที่ 18 ตุลาจะไปพระนครเสียให้หนำใจ
 
อารมณ์วันเดินทางก็สดใสซาบซ่าเนื่องด้วยจะได้ไปเสวนามิตรรักพี่น้อง รวมถึงท่านผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือหลายๆท่าน แถมยังมีโอกาสจะได้ไปซื้อหนังสือ หลังจากที่ไม่ได้ไปติดต่อกันถึงสองปีซ้อน
 
เตรียมการณ์ขนาดขนเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว แต่เตรียมกระเป๋า (สภาพคล้ายกระสอบเสียมากกว่า) และล้อเข็นกะจะไปขนหนังสือกลับเชียงใหม่ให้เต็มขนาด (นี่ขนาดงดเว้นเสียด้วยของฝาก เนื่องจากคราวที่แล้วขนสตอเบอรี่ไปแล้วพลาดเจอ คราวนี้เนื่องด้วยจำนวนคนและลักษณะงาน จะมานั่งปั้นจิ้มกินดื่มกันครึกครื้นเหมือนทุกทีก็กระไรเลย จึงจำต้องงดไป )
 
ถึงงานตามกำหนดเวลาเป๊ะมิขาดเกิน
 
งาน Book Expo คนช่างเยอะและเดินควักไขว่ดีแท้หนอ ว่าแล้วก็รีบจ้วงเท้าไปที่ห้องสัมมนา
 
ภาพที่ปรากฏตรงหน้า แทนที่จะเป็นงานเปิดตัวหนังสือใหม่ กลางเป็นห้องสัมมนาว่างๆ
 
เกิดอะไรขึ้นล่ะซิเนี่ยล่ะเจ้าเรือนเอ๋ย
 
ณ ห้วงเวลานั้นเองก็พลันฉุดคิดขึ้นมาได้ ว่าคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นงานวันอาทิตย์ แต่วันนี้วันพฤหัสบดี หรือว่ากำหนดการเลื่อนไปหรือเปล่าหนอ ว่าแล้วก็จักฉวยโทรศัพท์เผื่อสอบถามพี่ชาลีเสียหน่อย
 
เสียงลอยลมจากบู๊ทประชาสัมพันธ์ ดังบอกกล่าวว่างานเปิดตัวหนังสือนักข่าวพันธุ์ใหม่ “เป็นวันที่ 28 ตุลาคม 2550”
 
มึนตึ๊บไปเลยครับพี่น้อง เกือบหมอไม่รับเย็บเสียแล้ว (ดีนะที่หูฟังทันพอดี)
 
ก็เลยแก้เกี้ยวด้วยการเดินซื้อหนังสือในงานพร้อมกับซื้อหนังสือฝากเลขานุการิณีที่รักด้วย
 
หนังสือ “วิธีฝึกสมาธิในที่ทำงาน” เป็นของกำนัล
 

เก็บงำความหน้าแตกไว้เงียบๆคนเดียวถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มๆจนใครๆนึกว่าเจ้าเรือนท้องผูกธาตุแปรปรวนรวนเร
 
ยิ่งยามได้ยินเสียงเลขานุการิณีเจื้อยแจ้วขอบอกขอบใจเรื่องหนังสือที่ซื้อมาฝาก
 
นึกว่าให้สมาธิทานเป็นปัญญาประดับตัวนะเลขาณุการิณีจ๋า แถมเจ้าเรือนสำทับให้ฝึกปฎิบัติบ่อยๆ (จะได้ไมพลาดอีกนะจ๊ะเลขาจ๋า)
 
คราวนี้จะขอจัดการเองไม่ต้องเป็นธุระให้ใครวุ่นวายอีกแล้ว
 
ตามปรกติเจ้าเรือนต้องทำงานประจำในวันธรรมดาและมีเวลาว่างเพียงวันอาทิตย์เพียงวันเดียวที่จะปฎิบัติภารกิจส่วนตัว (ยกเว้นการเขียนบล็อก ที่ภายหลังอาศัยรายสะดวกเหมือนน้องกิตตินันท์)
 
แต่คราวนี้หลังจากพลาด จึงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าโดยเดินทางวันที่ 28 ตุลาคม ตอนเช้า และกลับวันที่ 29 ตุลาคม
 
เตรียมการอย่างดิบดี แต่ปรากฏว่าวันเสาร์ที่ 27 ตุลาคม  เลขานุการิณีที่รักโทรมาแจ้งข่าว
 
“พี่คะ เช้าวันทร์ถึง 29 ตุลาคม ถึง 2 พฤศจิกายน พี่รักษาราชการแทน..... ห้ามลาห้ามขาด มีท่าน.... มาตรวจราชการที่...และมีตรวจรับงานที่ ฉอดๆๆๆ และ ฉอดๆๆ” เป็นชุด
 
ฟ้าถล่มลงในบัดดล แล้วจะทำอย่างไรดีเนี่ย
 
แถมแฟนนานุแฟนหลายๆท่านต่างโทรมาถามและส่งข้อความมาให้เจ้าเรือนไปงานให้ได้ (แถมบางเจ้ายังมีรับคำเสียอย่างดิบดี)
 
คราวนี้ก็โกลาหลในบัดดลเพราะต้องเดินทางกลับให้ทันเย็นวันอาทิตย์หรือเช้าวันจันทร์เป็นอย่างน้อยทางเดียวที่จะไปและกลับให้ทันงานคือเรือบินสถานเดียว พาหนะอย่างอื่นหมดสิทธิ
 
ว่าแล้วก็หาตั๋วเครื่องบินขากลับตั้งแต่บ่ายวันนั้น แต่ปรากฎว่าไม่มีว่างเลยสักเที่ยวเดียวที่จะกลับมาเชียงใหม่ให้ทันวันจันทร์ แม้จะใช้บัตรทองหรือบัตรโคตรเพชรเจ็ดกระรัตก็หากระเจียดมาไม่ได้สักที่ แม้จะยืนปูเสื่อนั่งก็ยอม
 
เมื่อจนปัญญาสุดท้ายก็ต้องจำยอมบอกผ่านทาง "สุกี้ baramee" ให้ช่วยแจ้งข่าว และฝากกราบขอโทษทุกๆท่านที่เตรียมตัวกันมาที่จะได้พบปะกัน
 
แต่ที่ทำให้ให้เก๊กซิมก็เพราะวันนี้เสียงเลขานุการิณีลอยลมมาให้ได้ยินตอนบ่ายๆ
 
“ไหนๆ รูปพี่ที่ไปงานเปิดตัวหนังสือนะ หนูเปิดยังไม่เจอรูปพี่เลย”
 
นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอเลขาณุการิรณีจ๋า....

.......................................................................................................................

เรือนปากกา บ้านแม่ริม
pen
29 ตุลาคม 2550