พี่ รั(ก)บ...น้องนะ!

     “ ชึ่ง ชึ่ง ชึ่ง โป๊ง ชึ่ง..งง โป๊ง ชึ่ง...” เสียงกลอง เสียงบูม ดังอึกทึกมาแต่ไกล  รวมถึงท่าเต้นสันทนาการสนุกๆจาก..รุ่นพี่...ที่ตั้งป้อมมารอรับน้องใหม่หมาดๆ ชนิดที่ว่าถ้ามีน้องใหม่คนใดหลุดผ่านมา คนนั้นจะต้องเขินอายกับท่าเต้นประหลาดของรุ่นพี่พวกนี้แน่ๆ..และคงจะไม่รอดพ้นจากการต้อนรับที่แสนอบอุ่นซะเหลือเกิน  ที่พวกรุ่นพี่ตั้งหน้าตั้งตาเตรียมกิจกรรมมาเป็นเวลาแรมปี  น้องๆเฟรชชี่หน้าละอ่อนพวกนี้ ก็คงสงสัยว่า พี่ๆพวกนี้เป็นอะไรกัน มาร้องมาเต้นอะไรกันแถวนี้ แล้วมารับน้องทำไม บ้าหรือเปล่า? ต้องการอะไร? สำหรับใครที่เคยผ่านการรับน้องคงต้องคิดเช่นนี้แน่ๆ...

      ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นชีวิตที่เด็กมัธยมหลายคนใฝ่ฝัน

เพราะเป็นชีวิตที่มีแต่อิสระ สนุกสนาน เฮฮา ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ยิ่งถ้าใครที่

ได้เข้ามาเรียนต่อในมหาวิทยาลัยปิด(มหา’ลัยรัฐ) แล้วละก็ จะได้ความรู้สึก

ของการรับน้องอย่างเต็มรูปแบบทีเดียว ฉันเองก็ได้มีโอกาสสัมผัสกับการ

รับน้องเป็นปีๆทีเดียว  เพราะตั้งแต่ที่ได้รับประกาศผลโควตาของ

มหาวิทยาลัย.....!!นั้น ก็ตั้งใจมารับน้องจังหวัดก่อนเลย เพราะเป็น

ประเพณีของเด็กมอ... ที่แต่ละจังหวัดจะมีการรวมกลุ่มของคนจังหวัดเดียวกัน  ทำกิจกรรมร่วมกัน เพื่อที่จะได้รู้จักกับเพื่อนๆในจังหวัดเดียวกันให้มากขึ้น  ตลอดระยะเวลา 2 เดือนเต็มๆกับการรับน้องจังหวัด ก่อนที่จะขึ้นไปเรียนที่เชียงใหม่นั้น เต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งสนุก  เศร้า เหงา มิตรภาพของเพื่อนที่แท้จริง ของคนที่เพิ่งรู้จักกัน มันประทับใจมิรู้ลืม เพราะการรับน้องจังหวัดของเด็ก ม....(ไม่ขอเอ่ยนะคะ) นั้นขึ้นเชื่อว่าใช้ระบบ SOTUS  ซึ่งเป็นระบบอาวุโส  และก็คงหนีไม่พ้น ....

        “การว๊าก” ที่ใครหลายๆคนกลัว ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ตลอดเวลา 2 เดือนที่รุ่นพี่เค้าว๊ากนั้น มันเหมือนตกนรกทั้งเป็น ( ความคิดในขณะนั้นนะคะ) ใครไม่เคยโดนคงไม่เข้าใจแน่ๆ เพราะการว๊าก มันก็เหมือนสงครามจิตวิทยาอย่างหนึ่ง  ตอนนั้นยอมรับว่าเครียดมาก เพราะเรายังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการว๊าก ไม่อยากมาร่วมกิจกรรมเลย ร้องไห้ทุกๆวันเพราะเราจำชื่อเพื่อนได้ไม่ครบ ต้องโดนทำโทษลุกนั่งเกือบสามร้อย เดินไม่ได้ถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาล บางวันกินข้าวเคล้าน้ำตา บางครั้งต้องบูมกลางแดดร้อนๆไม่ใส่รองเท้า เพื่อนเป็นลมต่อหน้า เราก็ต้องบูมต่อไปเพื่อแสดงสปีริต อดหลับอดนอนเพื่อมารอรับน้อง บางครั้งยังต้องเดินขอเงินสปอนเซอร์จัดกิจกรรมเพื่อทำบุญ  เกิดมาพ่อแม่ยังไม่เคยทำกับเราเช่นนี้เลย

     ...แล้วเราทำไปเพื่ออะไร?

ปล.เดี๋ยวมาต่อนะคะ...รับรองไม่ปล่อยให้คอยเก้ออีกแล้วค่ะ^_^