วิกฤต..อาหารโลก

                หลังจากที่ธนาคารโลก(World Bank) ออกมาตอกย้ำให้นานาชาติได้ตระหนักถึงภาวะวิกฤตอาหารโลกเมื่อช่วงวันหยุดสงกรานต์ที่ผ่านมา   ขณะที่เราสนุกสนานกับการพักผ่อนแต่ในขณะเดียวกันยังมีปัญหาที่ดูเหมือนว่าจะรอเราอยู่และไม่ได้หนีหายไปจากชาวไทย  คือปัญหาข้าวยากหมากแพงส่วนหนึ่งนั้นคงต้องยอมรับว่าเริ่มมาจากวิกฤตการการปล่อยสินเชื่อด้อยคุณภาพหรือซับพราม(Subprime)ของ USA    ตามมาด้วยปัญหาโลกร้อนและภัยธรรมชาติส่งผลให้ประเทศที่ทำการผลิตพืชผล ผลิตภัณฑ์ด้านเกษตรได้รับความเสียหาย  ไม่เว้นแม้กระทั่งประเทศไทย  นอกจากนั้นยังมีประเทศบางประเทศพยายามนำพื้นที่เกษตรไปพัฒนาเป็นเขตอุตสาหกรรมซึ่งเปลี่ยนจากพื้นที่การผลิตเป็นพื้นที่บริโภคในทันที่    ไหนจะบางประเทศที่หันไปผลิตพืชผลที่นำมาซึ่งพลังงานทางเลือก   จากเหตุผลดังกล่าวข้างต้นส่งผลให้ราคารข้าวสูงขึ้นมากเป็นประวัติการณ์แม้แต่ชาวนาเองยังบอกว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น  หลายประเทศจึงมีการจำกัดโควตาการส่งออกข้าวทั้งนี้เพื่อหล่อเลี้ยงให้เพียงพอต่อการบริโภคในประเทศ  ส่งผลให้ประเทศด้อยพัฒนาบางประเทศในทวีปแอฟริกาใต้ถึงขนาดก่อการจราจลเพราะภาวะอดอยาก  เมื่อภาวะท้องหิวก็ทำให้ภาวการณ์ควบคุมอารมณ์ต่ำจึงนำมาซึ่งการเผาบ้านเผาเมือง(แต่ก็มีบางประเทศเหมือนกันที่บางทีท้องอิ่มก็ชอบเผาบ้านเผาเมือง  เพียงเพราะความคิดไม่ตรงกัน...อันนี้น่าเศร้าใจ) จากวิกฤตต่าง ๆ เหล่านั้น

                ปัญหาดังกล่าวคงไม่ใช่เกิดเฉพาะในประเทศไทยแต่เป็นปัญหาระดับโลกซึ่งทุกประเทศต้องหาทางและร่วมมือซึ่งกันและกันเพื่อแก้ปัญหาเหล่านั้น   อันจะส่งผลต่อปัญหา “วิกฤตอาหารโลก”  ไทยซึ่งเป็นประเทศเกษตรกรรมโดยรากเหง้าเราจะสามารถเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสได้อย่างไร   คงเป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับรัฐนาวาใหม่   แต่สิ่งที่เห็นแน่ ๆ ทุกยุคทุกสมัยไม่ว่าราคาสินค้าการเกษตรจะสูงขึ้นสักเพียงใด   แต่เกษตรกรไทยก็ยังเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว  ทั้งนี้กองทุนหมู่บ้าน ธกส.   นั่นคือความกล้ำกลืนของเกษตรกรไทย   ซึ่งเป็นกระดูกสันหลังของชาติ...ทำให้ผมย้อนคิดถึงบทกลอนสมัยที่กรุงศรีอยุธยาจะแตกที่กล่าวไว้ว่า

 ผู้ดีจะเดินตรอก ขี้ครอกจะเดินถนน .... 

 เทวดาซึ่งรักษาพระศาสนา 

 จะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศล

 สัปบุรุษจะแพ้แก่ทรชน

 มิตรตนจะฆ่าซึ่งความรัก

 ภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัว

 คนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์

 ลูกศิษย์จะสู้ครูนัก

 จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อย

 ผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ

นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย

 กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย

 น้ำเต้าน้อยจะถอยจม

 ผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า

 เพราะจัณฑาลมันเข้ามาเสพสม

 ผู้มีศีลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์

 เพราะสมัครสมาคมซึ่งมารยา

 อาสัจจะเลื่องลือชา

 พระธรรมาจะตกลึกลับ

 ผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญ

 จะสาบสูญวิชาการทั้งปวงสรรพ

 ผู้มีศีลจะถอยจากทรัพย์

 สัปบุรุษจะเสื่อมซึ่งน้ำใจ

ณัฐ Thailand People Tribune