พิมพ์หน้านี้
|
เพิ่งมาเห็นว่าเค้าให้เขียนบล็อก เพื่อช่วยส่งเสริมสิ่งแวดล้อม เนื่องจากวันสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ อะไรนี่แหละ อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่มานั่งหน้าคอม จะเป็นพวกสีเขียวสักกี่เปอร์เซ็นต์กัน ก่อนอื่นต้องขอไว้อาลัยให้กับป่าเขาลำเนาไพรที่เราเคยไปท่องเที่ยวหรือว่าได้มีโอกาสผ่านไปเห็นมา เพราะตอนนี้มันโดน เลื่อย โดนขวาน โดนรถแบ็กโฮ ทั้งขุด ทั้งเจาะ ซะพรุนไปทั่ว น่าสงสารแทนต้นไม้พวกนั้นจริงๆเลยนะคะ เค้าอยู่มาคู่กับโลกกี่ร้อยปี มาเจอะเลื่อย เฉาะไม่กี่ที ไม่ถึงชั่วโมงละมั้ง ก็จบ ป่าที่เห็นได้ชัดเจน คือ ป่าที่อยู่ สองข้างทางระหว่างเส้นทางสายเชียงคำ-ปง ก่อนหน้านี้ เมื่อปีที่แล้วเนี่ย สองข้างทางสวยงามมาก ต้นไม้สูงใหญ่ มีเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด เหมือนอย่างที่พระเจ้าตาของสินสมุทรสอน ตอนที่เรามาทำงานที่นี่แรกๆ ต้องผ่านเส้นทางนี้ ยังอดนึกเสียวอยู่เลยว่าอำเภอที่เราจะไปทำงานอยู่ มันจะเหมือนกะในละคร เรื่อง ฟ้าสางที่กลางดงอะไรนี่รึเปล่า แต่ปรากฏว่า ที่นี่ก็เป็นเมืองเล็กธรรดาๆ ปรกติ นี่เอง แต่เส้นทางที่จัเข้ามาที่นี่มันสุดแสนที่จะจังเกิ้ลไปเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าเราคิดไปเอรึเปล่าว่า ป่าที่นี่มันเริ่มโปร่งๆๆ ออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อปีกลายนี้ เพิ่งเห็นว่า มันหายไปเยอะมากๆ เพราะสภาพป่าที่เคยมีรกรุงรังเต็มไปหมดนั้นนะ กลายเป็นแหล่งทำกินของชาวบ้าน กลายเป็นไร่ข้าวโพด กลายเป็นสวนยางพาราซึ่งถึงเค้าจะปลูกเรียงเป็นระเบียบกันดี แต่มันก็ต้นกระจิดริด แล้วก็ดูไม่สง่างามปนน่ากลัว เหมือนป่าทึบทึมแบบเดิมด้วย เราเป็นคนไม่ค่อยสนใจกฏหมายบ้านเมืองสักเท่าไหร่ แต่มาครั้งนี้ นึกอยากจะหาข้อมูลมาว่า ป่าไม้นี่มันรุกล้ำเข้าไปง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ ทั้งๆที่สำนักงานป่าไม้ก็อยู่ไม่ไลจากจุดที่การรุกล้ำเท่าไหร่เลย บางทีเรายังแอบนึกไปว่าหรือว่าที่ดินที่เป็นภูเขา เนินๆ โค้งๆเหล่านั้น มันจะมีโฉนดที่ดินกันแน่ เอานะ เอาเป็นว่า ถ้าไงผู้ที่เกี่ยวข้องก็กรุณาเข้าไปบอกชาวบ้านด้วยนะว่าอย่าตัดต้นไม้ไปมากกว่านี้เลย ชาวบ้านที่นี่เค้าไม่ค่อยสนใจภาวะโลกร้อนกันหรอกจ๊ะ เพราะเค้าไม่เคยเจอกับสภาพควันพิแบบในเมืองใหญ่ ไม่เคยร้อนตับแตก และไม่เคยออกนอกบ้านไปได้ 5นาทีแล้ตัวเหนัยวเหมือนในเมืองดังนั้นจะไปอธิบายเรื่องโลกร้อนให้ชาววบ้านฟังนะยาก แต่คนที่นี่รู้จักความร้อนอย่างเดียวตคือใจร้อน เค้าจะทำทุกอย่างรวดเร็วมาก สังเกตจากป่าที่หายไป หายไป ใจร้อนแบบนี้ ไม่นานคงต้องพรุ่นหมดป่าแน่ เอาละ หมดคาบ ต้องไปสอนแล้ว บายๆๆ
|