พิมพ์หน้านี้
|
. . .
. . .ลมรำเพย เชยชม แค่ลมลิ้นชะโลมกลิ่น สิ้นหวาน พาลขื่นขมตะวันลับ ดับฟ้า ล้าระทมหวีดริ้วลม ดั่งมีด กรีดอุราลมเจ้าเอย เฉยชา ขอลาก่อนไม่ทวนย้อน ซ้อนใคร ให้หนักหนามีเพียงยิ้ม พริ้มภาพ ฉาบน้ำตาอย่าหมายว่า พริ้มให้ ใจรัญจวนลมรำเพย เคยฝัน พลันสลายหยุดพักกาย พักใจ ไม่คืนหวนไอละมุน อุ่นแอบ ครั้งแนบนวลส่งซอครวญ ว่าถวิล แม้สิ้นลม.. . . |