ผมได้รับ Tag แผนที่ทำดีซับน้ำตาลูกรักบ้านพรุชิง จากพี่ศิลปินโฟล์คเหน่อ...

http://www.oknation.net/blog/folkner/2008/03/01/entry-1 

มาหลายเพลาแล้ว ก็อยากจะดำเนินการตามเจตนารมณ์ของของผู้เปิด Tag ท่านแรก คือ คุณชาลี  

http://www.oknation.net/blog/chalee2/2008/02/29/entry-2 

“ฉันจึงขอเริ่มเปิด Tag และตั้งหลักเกณฑ์ซึ่งอาจไม่เหมือนใคร เนื่องจากต้องการให้ทุกคนที่เปิดเวปนี้ได้อ่านไม่ใช่เฉพาะพวกเราชาวบล็อกเกอร์ การตอบ Tag ของเพื่อนก็เพื่อผลในการช่วยเหลือเด็กได้อย่างทั่วถึง และเพื่อนที่ได้รับ Tag จากฉัน จะส่งต่อเพื่อนอีกกี่คนก็ได้ แต่กรุณาตรวจดูให้ดี อย่าให้ซ้ำคนกัน หรือถ้าซ้ำ เพื่อนคนที่ได้รับซ้ำ ก็ให้ตอบแค่ครั้งเดียว เพื่อจะได้ไม่รบกวนเพื่อนคนนั้นมากเกินไป  

วิธีการนำเสนอ สามารถสร้างสรรค์กันตามความถนัด เพียงแต่ขอให้มีรายละเอียดของเหตุการณ์โรงเรียนบ้านพรุชิง และการติดต่อประสานงานที่ฉันบอกไว้ด้านล่างนี้ และขอให้ใส่ลิงค์ของอาจารย์พันธกานท์ไว้ใน Tag ด้วย เพื่อให้ผู้ที่เข้ามาอ่านได้ทราบที่มาของการจะเข้าไปให้ความช่วยเหลือ และ ช่วยนำเรื่องที่ท่านเขียนมาฝากลิงค์ไว้ด้วย เพื่อรวบรวมข่าวการประชาสัมพันธ์”

ผมจึงรอเวลาตอบ Tag อยู่ระยะหนึ่ง  เพื่อดูว่าท่านอื่นที่ได้รับ Tag จะได้ทยอยเขียนกันออกมา  ซึ่งผมคิดว่าเรื่องราวนี้... ไม่ควรที่จะกระทำแบบไฟไหม้ฟาง ที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว 

ก่อนที่จะเขียนเรื่องนั้น ผมก็อยากจะทราบถึงข่าวความเป็นมาในเรื่องนี้  จึงพยายามสืบค้นข่าวเก่า ๆ เมื่อคราวเกิดเหตุการณ์ขึ้นครั้งนั้น ก็ได้มาแค่นี้เองครับ... 

เมื่อเวลา 00.30 น. วันที่ 9 ธันวาคม ที่ จ.สงขลา เกิดเหตุลอบวางเพลิงโรงเรียนบ้านพรุชิง หมู่ 7 ต.ท่าม่วง อ.เทพา จ.สงขลา ซึ่งเป็นอาคารเรียนครึ่งปูนครึ่งไม้ชั้นเดียว ขนาด 10 ห้องเรียน เสียหายไป 3 ห้อง รวมทั้งอุปกรณ์การเรียนการสอน จากการตรวจสอบบริเวณที่เกิดเหตุพบว่า คนร้ายมีอย่างน้อย 4 คน สวมรองเท้ายางและรองเท้ากรีดยาง เดินเข้ามาทางด้านหลังโรงเรียน ซึ่งเป็นสวนยางพารา และใช้น้ำมันเบนซินเป็นเชื้อเพลิงในการลอบวางเพลิง 

สำหรับอาคารเรียนโรงเรียนบ้านพรุชิง ทั้งหมดสร้างด้วยปูนครึ่งไม้ ในปัจจุบันอยู่ระหว่างก่อสร้างรั้วทั้ง 3 ด้าน เปิดการเรียนการสอนระดับอนุบาล-ป.6 มีครู 10 คน และนักเรียน 221 คน นักเรียนทั้งหมดนับถือศาสนาอิสลาม

ที่มา : 

เมื่อมองดูภาพร่องรอยที่หลงเหลือ จากน้ำมือแสนอำมหิตจิตใจโหดเหี้ยมของผู้กระทำเยี่ยงนี้  ทำให้ผมตั้งคำถามขึ้นในใจว่า  คนพวกนี้ไม่มีครู ไม่เคยเรียนหนังสือกันบ้างเลยหรือ  จึงไม่มีความรัก ความเคารพต่อสถานที่ที่ให้การศึกษา

คนรุ่นกลางอย่างผม (และไม่แก่) ถูกสั่งสอนมาตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมัธยมว่า  ให้รักและเคารพครู โรงเรียน ที่ทำให้เราได้มีความรู้  แม้แต่หนังสือหากเผอเรอเดินข้าม ยังต้องก้มลงกราบขอขมาเลย...

จะขอเล่าถึงโรงเรียนเก่าสมัยอยู่มัธยม  ที่ผมรักและประทับใจจนถึงทุกวันนี้ มาให้ฟังกันครับ... 

โรงเรียนมัธยมที่ผมเรียนนั้น เป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งนาบนที่ดินของวัดเก่า ซึ่งยกให้ตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล  สำหรับลูกคนจน ๆ เรียนครับ  คนมีเงินเขาก็จะส่งลูกไปเรียนในเมืองที่โรงเรียนประจำจังหวัดกันหมด 

ตอนที่ผมเข้าเรียนนั้น มีอาคารเรียนที่สร้างด้วยเงินบริจาคอยู่ ๒ หลัง  หล้งแรกเป็นอาคารยกพื้นใต้ถุนสูงชั้นเดียว มีไม่กี่ห้องแบ่งเป็นห้องสมุด ห้องธุรการ ห้องพักครู ห้องครูใหญ่  และห้องเรียนด้วยเบ็ดเสร็จในนั้นทั้งหมด 

ส่วนอีกอาคารหนึ่งสร้างคล้าย ๆ คอกหมูจริงๆ ครับ คือ ใช้อิฐบล็อกก่อโดยรอบอาคารสูงประมาณช่วงเอวแบ่งเป็นห้อง ๆ เว้นเป็นประตูทางเข้าไว้  ระหว่างห้องก็ใช้ไม้อัดทำเป็นกระดานดำ หลังคามุงสังกะสี  ผมจำไม่ได้ว่ามีกี่ห้อง มีจำนวนนักเรียน ม.๑ – ม.๓ไม่ถึง ๑๐๐ คนครับ ครูก็ไม่ถึง ๑๐ คน 

เวลาเรียนลมพัดเย็นสบายดีครับ เพราะเปิดโลงเลย ลำบากหน่อยตอนหน้าฝนต้องคอยหลบเมื่อฝนสาดเข้ามา  ส่วนหน้าร้อนก็นั่งเรียนแบบเหงื่อตก เนื่องจากหลังคาเป็นสังกะสี  พัดลมไม่มีครับเพราะโรงเรียนไม่มีไฟฟ้าและน้ำประปา  น้ำที่ใช้ซักล้างหรืออาบเป็นน้ำบาดาลแบบคันโยก  ส่วนน้ำดื่มเป็นน้ำฝนจากตุ่มที่รองไว้ในหน้าฝน 

เวลาเรียนเรื่องไฟฟ้า ครูก็จะเอาสื่อการสอนมาแสดงให้เห็นถึงขั้นตอนวิธีการต่อไฟให้ติด  นักเรียนก็นั่งจินตนาการเอาเองครับ  ถ้ากลับบ้านตอนเย็นหลังเลิกเรียนช้าหน่อย  จะเห็นกลุ่มครูผู้หญิงเดินแถวกันไปอาบน้ำที่บ่อน้ำบาดาลแบบคันโยกทุกวันเลยครับ 

พอผมขึ้นม.๒ ก็มีครูศิลปะย้ายมาคนหนึ่ง ไฟแรงมาก ท่านขอครูใหญ่ทำห้องเรียนศิลปะขึ้นมาใหม่ ซึ่งห้องที่มีอยู่ตามอาคารนั้นไม่มีแล้ว  ท่านจึงระดมพลทั้งครูและชาวบ้านสร้างขึ้นมา ดูคล้าย ๆ เล้าไก่ หลังคามุงแฝก ฝาขัดแตะ ใช้เป็นห้องเรียนศิลปะโดยเฉพาะ 

เวลาที่นักเรียนสร้างผลงานแล้ว ท่านก็จะเอาไปติดโชว์ไว้รอบห้อง บางครั้งท่านก็เขียนภาพให้นักเรียนดูแล้วติดผลงานของท่านไว้กับของนักเรียนด้วย  นักเรียนคนใดชอบที่จะเรียนศิลปะ ท่านจะสอนให้เป็นพิเศษช่วงพักเที่ยงและช่วงเย็น เป็นความประทับใจที่ผมรักโรงเรียน รักห้องเรียนศิลปะอย่างไม่มีวันลืม 

เมื่อผมจบม.๓ แล้วท่านก็แนะนำให้ไปเรียนต่อที่วิทยาลัยช่างศิลปในกรุงเทพฯ  ยามเมื่อกลับบ้านคราใคผมก็จะแวะเวียนไปเยี่ยมท่าน เยี่ยมโรงเรียน เห็นความเปลี่ยนแปลงที่มีความเจริญรุดหน้าไปทุกปี ๆ ในขณะนี้โรงเรียนมีพร้อมสรรพทุกอย่าง น้ำประปา ไฟฟ้า ครุภัณฑ์ต่าง ๆ  

ภาพจากความทรงจำของผมนั้น คงจะไม่ต่างจากภาพความทรงจำของลูก ๆ เด็กนักเรียนบ้านพรุชิงเท่าไรนัก  เพียงแต่ว่าโรงเรียนของผมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา  ไม่ใช้เปลี่ยนแปลงโดยน้ำมือของคนใจบาปหยาบช้า เช่นนี้...

วันเสาร์ที่ ๒๙ มีนาคมนี้  ผมจะไปช่วยคุณก้อนหินเปิดท้ายขายของ  เพื่อนำเงินที่ได้ไปช่วยเหลือลูก ๆ ที่โรงเรียนบ้านพรุชิงครับ...  

ขอเชิญปิยมิตรบล็อกเกอร์โอเคเนชั่นผู้มากเมตตา

ร่วมหยิบยื่นแบ่งปันโอกาสให้ "เด็กน้อยแห่งพรุชิง" ด้วยการขอรับบริจาค

                             @...หนังสืออ่านที่เหมาะสมกับห้วงวัยของนักเรียน

                             @...ซีดีเพลงสร้างสรรค์ ซีดีการ์ตูน

                             @...อุปกรณ์การเรียน ,สมุด ,เครื่องเขียน ,สี

                             @...เสื้อผ้าชุดนักเรียน และอาภรณ์อื่นๆที่เหมาะแก่นักเรียน

                             @...วัสดุอุปกรณ์ของเล่น ชุดฝึกทักษะ เกมจินตนาการ

และหรืออื่นๆที่เห็นสมควร

*******

ทั้งนี้...ปิยมิตรบล็อกเกอร์โอเคเนชั่นและหรือพี่น้องร่วมแผ่นดิน

สามารถประสานการบริจาคได้ที่

"นายอนุสรณ์ นินวน"

โรงเรียนบ้านพรุชิง หมู่ที่ 7 ต.ท่าม่วง อ.เทพา จ.สงขลา 90260

โทรศัพท์ 089-5993002

อีเมล์ panthakant.trinnarat@gmail.com

..........................................................................

หรือโอนเงินผ่านบัญชีเงินฝาก

ธนาคารออมสิน สาขาโคกโพธิ์

ชื่อบัญชี

"สมทบทุนซ่อมแซมอาคารเรียนที่ถูกไฟไหม้ ร.ร.บ้านพรุชิง"

หมายเลขบัญชี 09-6903-20-060387-1

..................................................................

ขอขอบคุณครับ

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ บล็อกเกอร์พันธกานท์ ตฤณราษฎร์ (ครูโรงเรียนบ้านพรุชิง)
(http://www.oknation.net/blog/panthakant/2008/02/27/entry-1)

ขออนุญาตส่ง Tag ต่อให้กับบล็อกเกอร์อีก ๕ ท่าน ดังนี้ ครับ...

สุพรรณิการ์ : http://www.oknation.net/blog/rcdi

พี่แหลม : http://www.oknation.net/blog/kulaem

คุณป๊อกป๊อกป๊อก : http://www.oknation.net/blog/unseenssk

คุณสตีฟ : http://www.oknation.net/blog/StephenCleary

คุณน้องแม่มดขาว : http://www.oknation.net/blog/superme