วันเสาร์ ที่ 28 มิถุนายน 2551
โลกเหงาของหินสีฟ้า
Posted by
ดาวหาง
,
ผู้อ่าน : 32
, 22:24:02 น.
พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีทุกคนค่ะที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมหลังจากที่หายหน้าหายตาไปพักใหญ่เลยทีเดียว วันนี้กลับมาทักทายกันอีกครั้งพร้อมกับแนะนำหนังสืออีกสักเล่ม ซึ่งเป็นหนังสือแนวเดิมที่ชอบ ผลงานของจิมมี่ เลียว เรื่องโลกเหงาของหินสีฟ้า ผลงานชิ้นนี้ออกมานานพอสมควรแล้ว คาดว่าคงได้อ่านกันบ้าง ยังคงเป็นเขาคนเดิม ภาพวาดกับเรื่องราวบอกเล่าที่ยาวไม่มากนักในแต่ละหน้า แต่ถ้าลองอ่านดูแล้ว มีความนัยแอบแฝง การที่ใครสักคนอยากที่จะกลับค....
|
วันพุธ ที่ 12 มีนาคม 2551
สวนสวรรค์ที่สาบสูญ
Posted by
ดาวหาง
,
ผู้อ่าน : 74
, 09:56:18 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ถ้าพูดถึงหนังสือภาพคิดว่าหลายคนคงรู้จักกันดี มีเล่มหนึ่งหรือจะบอกว่าเป็นผลงานของคนๆ หนึ่งก็ได้ ซึ่งชอบมาก แม้ว่าจะยังตามงานของเขาได้ไม่ครบก็ตาม เป็นหนังสือชุด สวนสวรรค์ที่สาบสูญ (Paradise Lost) มี 5 เล่มด้วยกันเล่ม 1 เดียวดายในความอ้างว้างเล่ม 2 ความปวดร้าวอันงดงามเล่ม 3 ดอกไม้แห่งความลับผลิบานแล้วเล่ม 4 อัศจรรย์พลันสลายเล่ม 5 เมื่อปาฏิหาริย์เลือนหาย เดียวดายในความอ้างว้างบรรดาเด็กน้อยแห่งสวนสวรรค์ที....
|
วันเสาร์ ที่ 8 มีนาคม 2551
ฉันอยากกินทุเรียน
Posted by
ดาวหาง
,
ผู้อ่าน : 51
, 00:43:21 น.
พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีกับค่ำคืนวันศุกร์นะค่ะ ในชีวิตคนเรามักมีบางช่วงเวลาที่เราหวนคิดถึงวัยเด็ก วัยแห่งความไร้เดียงสา วัยแห่งความเป็นกลาง วัยแห่งจินตนาการ วัยแห่งการเรียนรู้สิ่งใหม่ด้วยใจบริสุทธิ์ และอีกมากมายหลายนิยามตามแต่ละคนที่จะนึกถึง และมีบางช่วงเวลาที่อิจฉาในความเป็นเด็ก สามารถคิดและทำในสิ่งที่อยากทำ ไร้การชี้นำ คิดแบบง่ายๆ แต่มีความสุขในมุมเล็กๆ ของเขา เมื่อเราเติบโตขึ้น ....
|
วันอาทิตย์ ที่ 2 มีนาคม 2551
ทางแยกในสายหมอก
Posted by
ดาวหาง
,
ผู้อ่าน : 87
, 15:32:47 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ทางแยกในสายหมอกไม่รู้ว่าผ่านไปเป็นเวลานานเท่าใดเมื่อมันตื่นลืมตาขึ้น ก็พบว่า มันได้มายืนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมันไม่รู้จักแต่ในหมู่มนุษย์ต่างทราบกันดีว่านี่คือสถานที่ซึ่งมีน้อยคนนักจะได้พบเห็นไม่มีผู้ใดปรารถนาจะพบเจอไม่มีบันทึกอยู่ในแผนที่ใดๆ และไม่มีผู้ใดรู้ทาง หรือวิธีการอันแน่ชัดที่จะนำมาสู่สถานที่แห่งนี้แต่เจ้าแมวขนยุ่ง ได้มาถึงแล้วโดยไม่รู้ตัวในสถานที่ซึ่งผู้คนต่างพากันเรียกขานว่า....ทางแย....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551
เมืองสายหมอก
Posted by
ดาวหาง
,
ผู้อ่าน : 47
, 11:27:46 น.
พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาและก้าวเท้าออกจากบ้านก็พบว่า บ้านหลังเดิมของฉันกลืนหายไปในสายหมอก แทบจะมองไม่เห็นอะไรที่ไกลตัวเกิน 5 เมตรด้วยซ้ำ แต่ก็ก้าวเดินต่อไป มีเพียงดวงไฟเล็กๆ ที่เป็นแสงนำทางให้ฉัน อากาศเริ่มเย็น เสื้อผ้าชื้น แต่ก็ต้องเดินต่อไป หวังเพียงว่าจะมีใครผ่านมาทางนี้บ้างอย่างน้อยก็อุ่นใจว่าไม่ได้อยู่บนถนนสายนี้เพียงลำพัง ในมือก็กำไฟซึ่งเป็นแสงสว่างน้อยๆของฉันไว้แน่น และแล้วสายตาก็เห็นว่ามีใครบางคนกำ....
|