สวัสดีกับค่ำคืนวันศุกร์นะค่ะ

ในชีวิตคนเรามักมีบางช่วงเวลาที่เราหวนคิดถึงวัยเด็ก วัยแห่งความไร้เดียงสา วัยแห่งความเป็นกลาง วัยแห่งจินตนาการ วัยแห่งการเรียนรู้สิ่งใหม่ด้วยใจบริสุทธิ์ และอีกมากมายหลายนิยามตามแต่ละคนที่จะนึกถึง   และมีบางช่วงเวลาที่อิจฉาในความเป็นเด็ก สามารถคิดและทำในสิ่งที่อยากทำ        ไร้การชี้นำ คิดแบบง่ายๆ แต่มีความสุขในมุมเล็กๆ ของเขา เมื่อเราเติบโตขึ้น                                   เรามักขวนขวาย และเรียกร้องวัยเยาว์ที่เลยผ่าน

วันนี้ฉันก็ยังรู้สึกอิจฉาเด็กๆ ที่สามารถหัวเราะได้อย่างมีความสุขแม้ว่าโลกความเป็นจริงของผู้ใหญ่อาจหาเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มที่น่ารักเช่นนั้นไม่ได้

....................................................ทำไม................................................

 เมื่อเราเติบโตขึ้นความเป็นเด็ก คิดแบบเด็กๆ หาทางออกอย่างง่ายดายตามความคิดของเด็กตัวน้อย ซึ่งบางครั้งผู้ใหญ่เช่นเรา ไม่คิดนึกถึง

..........................................ดังนั้น...............................................

ฉันจึงพาตัวเองย้อนไปในวัยเด็ก ผ่านหนังสือนิทานสำหรับเด็ก

..............................ความคิดเรียบง่าย.........................

.............................ภาษาเรียบง่าย................................

..................ภาพทำให้เรามองเห็นและคิดตาม............

............................สีสันสดใส......................................

..................................แฝงด้วยความคิดที่จะปลูกฝังสิ่งดีๆ...........................

.............................มอบความสนุกสนานและความใคร่รู้โลกกว้าง................

ฉันพาตัวเองย้อนไปหาสิ่งเหล่านี้

........

ฉันพบว่า

รอยยิ้มน่ารักเป็นเช่นไร

...............

ฉันพบว่า

การคิดให้เรียบง่ายเป็นเช่นไร

.......................

ฉันพบว่า

ความสนุกแห่งวัยเยาว์เป็นเช่นไร

..................

ฉันพบว่า

เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยได้กลับมาอีกครั้ง

..................

ฉันพบว่า

วัยเยาว์ยังคงอยู่กับตัวฉันเสมอ

เพียงแค่หันกลับมามองความทรงจำส่วนนั้นที่อาจหล่นอยู่บนเส้นทางของกาลเวลา

วันนี้ฉันมีความสุขใจเล็กๆ

กับการการพาตัวเองย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

ผ่านนิทานและเรื่องราวสำหรับเด็ก

ให้ความรู้สึกสนุกที่ได้อยู่กับมัน

หากบางช่วงเวลาที่ท้อแท้ใจ บางสิ่งที่ล่วงเลยผ่านมา แต่อยู่ในความทรงจำ

คุณสามารถหามันพบได้

………………………………………….

มีนิทานหนึ่งเรื่องในหลายเรื่องที่ทำให้เรายิ้มแย้มหัวเราะได้ ไม่แพ้เด็ก 

 “เจ้าหนูอยากกินทุเรียน”

หนูน้อยตัวหนึ่งอยากกินทุเรียนแต่ไม่เคยรู้เลยว่า ทุเรียนนั้นเป็นยังไง เจ้าหนูเที่ยวไปถามเพื่อนสัตว์ป่าด้วยกัน ว่าเคยกินทุกเรียนไหม แต่ละตัวก็ให้คำตอบที่แตกต่างกันไป สรุปได้ความว่าทุเรียนนั้นมันมีรสชาติเหมือนแตงโม   ฝรั่ง และสับปะรด  เจ้าหนูยิ่งตื่นเต้นทุเรียนช่างมีหลายรสเหลือเกิน ดังนั้นมันจึงต้องกินทุเรียนให้ได้ มันตะโกนซ้ำไปซ้ำมา “ฉันอยากกินทุเรียนๆๆ” แล้วก็ไปซื้อทุเรียนมาอย่างที่ตั้งใจไว้ สัตว์ต่างๆ เมื่อได้เห็นก็สนใจ พลางตะโกนบ้าง “พวกเราอยากกินทุเรียนๆๆ” เจ้าหนูน้อยเชื้อเชิญสัตว์ทั้งหลายให้กินทุเรียนด้วยกัน ในมือถือมีดไว้แล้วก็ “โชะ!” กลิ่นของทุเรียนโชยออกมา ทำให้เจ้าหนูน้อยตกใจ มันเป็นลมอยู่ข้างทุเรียนลูกนั้น สัตว์ตัวอื่นต่างพากันวิ่งไปตั้งหลักเพราะกลิ่นของทุเรียนเจ้ากรรมแท้ๆ  เจ้าหนูน้อยด้วยความที่อยู่ใกล้ลูกทุเรียนที่สุด  หนีไม่ทันจึงเป็นลม หงายอยู่ตรงนั้น สักพักเมื่อมันฟื้นขึ้นได้เห็นเนื้อของเจ้าทุเรียนเป็นสีเหลืองทองน่ากิน และกลิ่นของมันก็ไม่รุนแรงเหมือนตอนแรกแล้ว มันลองหยิบทุเรียนชิ้นหนึ่งขึ้นมา กลั้นใจลองเอาทุเรียนใส่ปาก เพราะมันอยากกินทุเรียน  เคี้ยวไปๆ มันก็รสชาติอร่อยเหมือนกันนะ แม้จะมีกลิ่นแรงไปสักหน่อย สัตว์ต่างๆ เห็นดังนั้น ก็พากันตะโกนอีก“พวกเราอยากกินทุเรียนๆๆ” เจ้าหนูแบ่งปันให้ทุกตัว จบสุดท้ายเป็นภาพสัตว์น่ารักทั้งหลายซื้อทุเรียนเข็นมาตัวละลูก 2ลูก ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข และทุกตัวก็รู้แล้วว่าทุเรียนเป็นยังไง

“ฉันก็อยากกินทุกเรียน” และอยากเป็นเพื่อนเจ้าหนูน้อยที่อยากกินทุเรียนด้วย

ฉันอยากใช้ประสาทสัมผัสที่มีอยู่ด้วยตัวเองและเรียนรู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้จักมัน