พิมพ์หน้านี้
|
ได้อ่านนวนิยายอมตะเรื่องข้างหลังภาพของศรีบูรพา ที่ไปซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือ ก็พบข้อความหนึ่งที่ประทับใจ จึงขอนำมาให้ทุกท่านได้สดับตรับอ่านกัน ขณะที่นพพรและหม่อมราชวงศ์กีรติกรรเชียงเรือเล่นกันในสวนสาธารณะ (เมื่อครั้งเจ้าคุณอธิการและหม่อมราชวงศ์กีรติไปพักผ่อนที่ประเทศญี่ปุ่นโดยมีนพพรเป็นผู้ให้การต้อนรับและดูแล) ก็มีหญิงสาวคู่หนึ่งซึ่งกรรเชียงเรือเล่นกันอยู่ใกล้ ๆ ได้ร้องเพลงขึ้นบทหนึ่ง มีเนื้อความดังนี้....
แม้นเรามิได้เกิดเป็นดอกซากุระ ก็อย่ารังเกียจที่เกิดเป็นบุปผาพรรณอื่นเลย ขอแต่ให้เป็นดอกที่งามที่สุดในพรรณของเรา ภูเขาฟูจีมีอยู่ลูกเดียว แต่ภูเขาทั้งหลายก็หาไร้ค่าไม่ แม้นมิได้เป็นซามูไร ก็จงเป็นลูกสมุนของซามูไรเถิด เราจะเป็นกัปตันกันหมดทุกคนไม่ได้ ด้วยว่าปราศจากลูกเรือแล้ว เราจะไปกันได้อย่างไร แม้นเรามิอาจเป็นถนน ขอจงเป็นบาทวิถี ในโลกนี้มีตำแหน่งและงานสำหรับเราทุกคน งานใหญ่บ้างเล็กบ้าง แต่เราย่อมจะมีตำแหน่งและงานทำเป็นแน่ละ แม้นเป็นดวงอาทิตย์ไม่ได้ จงเป็นดวงดาวเถิด แม้นมิได้เกิดมาเป็นชาย ก็อย่าน้อยใจที่เกิดมาเป็นหญิง จะเป็นอะไรก็ตาม จงเป็นเสียอย่างหนึ่ง จะเป็นอะไรมิใช่ปัญหา สำคัญอยู่ที่ว่า จงเป็นอย่างดีที่สุด ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรก็ตาม... เก็บไว้ระลึกเมื่อถึงคราวท้อแท้ใจในโชคชะตาละกันนะคับ...สำคัญอยู่ที่ว่า จงเป็นอย่างดีที่สุด ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรก็ตาม...ความข้อนี้ขอมอบแด่ น้อง ๆ ที่สำเร็จการศึกษาใหม่ ซึ่งกำลังหางานทำอยู่ และทุกท่านที่ได้งานไม่ตรงตามสายที่เรียนมาทุกคนครับ |