ไม่มีเมรัย ไม่มีนารี
มีแต่ชีวิตที่เสดสาอย่างที่สุด

ข้าฯ ก็รักในความมีเป็นทั้งหมดที่ข้าฯ ได้รับนั้น

ความเสดสาอย่างสุดทนของชีวิต
ข้าฯ ได้รับมันมาไม่เคยขาดช่วงตอนชีวิต

ข้าฯ ได้รับมันมาจากคนแห่งชีวิต
แห่งชีวิตข้า
เพราะข้าฯ รัก ข้าฯ จึงได้รับ
ข้าฯ รับเพราะข้าฯ รัก

ทุกความเสดสาอย่างสุดทนของชีวิต
ข้าฯ ต้องทน
เพราะมันเป็นชีวิตข้าฯ

ข้าฯ หัวเราะให้กับชีวิตที่เจ็บทน
หัวเราะอย่างเยาะเย้ยชีวิตตนเองให้หนำหัวใจตน

ข้าฯ พบ และอยู่กับชีวิตเช่นนี้
มาได้อย่างเนิ่นนาน
พบกับความเสดสาครั้งแล้วครั้งเล่า
อย่างคาดหมายได้ล่วงหน้าว่า
ข้าฯ ต้องได้เสดสากับชีวิตอีกครั้ง
และอีกหลายๆ ครั้ง

มันเป็นวิถีแห่งชีวิตของข้าฯ ที่ข้าฯ ต้องพบ
ใช่เพราะข้าฯ ปรารถนา
แต่ข้าฯ ต้องได้ประสพ

มันเป็นความเป็นจริงๆ ของชีวิต

ข้าฯ รักในความเสดสาของชีวิตที่ข้าฯ ต้องเจ็บทน
ข้าฯ รักอย่างที่สุด
เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่อยู่กับข้าฯ ตลอดมา

ข้าฯ ขอบคุณ ขอบในน้ำใจแห่งที่มาของความเสดสาอย่างต้องเจ็บทนนั้น

ข้าฯ รักและขอบน้ำใจนั้นยิ่งนัก

ข้าฯ รัก
ข้าฯ ขอบน้ำใจ
ข้าฯ ขอบน้ำใจ
ข้าฯ ขอบน้ำใจ