เรียน คุณกูที่เคารพด้วยเสี้ยวเล็บแห่งหัวแม่ตีนข้างซ้าย

ทำพรื่อได้ ?
ชีวิตมีมากมายเกินอิตัดใจเลือก
วันนี้ ปัจจุบัน
พรุ่งนี้ อนาคต
แค่อีกห้าชั่วโมง , เราก็ว่ายาวไกล
คิดล่วงหน้านานไม่ได้
ก้อนสะดุดสะกิดใจ - ก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนแปลง

ทำพรื่อได้ ?
เรามันเย้มาโยกไปบ่อยครั้ง
พะวักพะวงละล้าละลัง
ไม่ ,, เอ่อ เอ๊ะ หรือ ใช่ ยังไงดี
อย่าถามนาน อย่าคิดนาน
ถ้าจุดเปลี่ยนผ่านมันหยุดนิ่ง
เราก็ไม่อ้อยอิ่ง
ลุกยืนเดินวิ่ง , สุดทาง

บางครั้ง , คงจำได้ ?
มาร่ำสุราเมรัยกันไหม หวันเย็นนี้
ตอบตกลงรับคำในทันที
ไม่ต้องคิดให้เป็นปี - แล้วเปลี่ยนใจ

ถ้ากูจะไป , โดยใจ ทันใดทันที
กูลุกขึ้น
กูเร็วรี่
กูวิ่งปรี่
....
กูออกเดิน

...

ใช่ !

ทำพันพรื่อดีวะ ?

ออกเดินมากไป
เวลากับตัวและใจ หายสิ้น
เริ่มอิลืมกลิ่นฟางดิน
หลงลิ้นฉากกลอกหลอกลวง

คิดว่า , ยิ่งเพิ่มไมล์ ยิ่งเพิ่มมิติ
หารู้ม่าย จังหวะอิคิด อยู่ไหน
อยู่กับตัวเอง ทบทวนผ่านมามิใช่เพื่อผ่านไป
แต่เพื่อเกิดขึ้น ประทับไว้ในรอยจำ

                                                    จาก คุณกู