“ ซีเปีย,หญิงสาวแห่งลมหายใจชรา ”

ผมรู้จักกับ ซีเปีย เมื่อประมาณสามสี่ปีก่อนหน้า เป็นคำสั้นสองพยางค์ที่ผมประทับใจและอยากกระโจนสู่ความเป็นคำที่มิใช่เพียงการนำอักขระมาเรียงกัน ครั้งแรกที่ได้ทักทาย ผมมหัศจรรย์กับตัวตนของซีเปียถึงขนาดคลั่งไคล้ลุ่มหลง เปลี่ยนแปลงทุกคนที่ผมรู้จักให้กลายเป็นซีเปีย  ผมมองคนซึ่งผ่านกระบวนการซีเปียลิซึ่มของผมอย่างชื่นชม   เสมือนน้ำดนตรีคลาสสิค ของโชแปงผสมผสานเนื้อบทกวีลุ่มลึกของชาร์ค เพรแวท์   ผมพยายามแซะซอนตามซอกเล็บหัวแม่เท้าว่ากลิ่นขี้ตีนซีเปียจักหอมรัญจวนเหมือนผ้าชีฟองริมชายกระโปรงระย้าของเธอหรือไม่

    ผมสนิทกับซีเปียมาก  กระทั่งผมแทบจะลืมว่าครั้งหนึ่งผมฝันอยากรู้จักกับเธอซึ่งเป็นประหนึ่งหญิงสาวที่ผมสัมผัสได้เพียงชายกระโปรง เธอทำให้ผมรู้เรื่องราวของทุกสิ่งอย่างที่ล่วงเลย เธอมักปรากฏตัวเมื่อกระดิกเข็มนาฬิกาล่วงผ่าน  ผมมักเรียกเธอว่าหญิงสาวแห่งลมหายใจชรา เธอกระฟัดกระเฟียดพอน่ารัก และผมก็รัก
    ขณะดวงตาข้างขวาไม่อาจวาว ข้างซ้ายเหลือเพียงทรงกลมไร้แวว ผมไม่อาจบอกเล่าเรื่องราวผ่านเส้นแสง   ซีเปียเสมือนกลืนหายไปกับปรากฏการณ์ประหลาด ผมวิตก ผมคิดถึง ผมไม่อาจยอมรับว่าเธอไม่ได้อยู่กับผมตรงนี้บนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาล ผมเฝ้าถามข่าวคราวเธอกับคนผ่านทาง จินด็องยะ วณิพก คนใบ้ คนขายล็อตเตอรี่และแม้กระทั่งกับเงาวูบไหวของใบไม้และห้วงคำนึงของผมเอง

    ผมเกือบลืมริ้วหวั่นไหวของความเศร้า ซีเปียแทบหลุดจากปทานุกรมศัพท์ของผม ผมจำเค้าหน้าเธอได้เพียงลางๆ หญิงสาวใบหน้าพีเรียต ตาหวานเศร้า ริมฝีปากบางชวนมอง จมูกสันกั้นร่องแก้มอิ่มนวล ทว่าวันนี้ ผมกำลังจะไขกุญแจกล่องรับจดหมาย แดดสีน้ำตาลแก่สาดลอดส่องช่องประตูสะท้อนเงาเหนือพื้นและขนานร่องตีนที่ผมเหยียบยัน ผมเงยหน้าเห็นท้องฟ้าเหนือต้นมะขามไอกระเสาะกระแสะพ่นหยดเลือดและน้ำหมากออกมาในคราเดียวกัน ถนนลูกรังเส้นแคบขนานฟ้าหมากสุก ลมโบราณพัดกลิ่นน้ำอบร่ำชายกระโปรงระย้าชีฟอง พลันหูแว่วบทกวีอิลเปลอดองมงเกอร์กังวานพร้อมเสียงเปียโนโชแปงจากดินแดนปกรณัมอันไกลโพ้น

ผมสัมผัสรู้สึกชายกระโปรงระย้างดงาม
และกลิ่นขี้ตีนรัญจวนกำซาบลึกถึงทรวง !

ศุภวัลยา  ปรางแก้ว
๒๖ เมษา ๕๑