แลสิช้าเกินกาลหากผ่านพรุ่ง

กว่าแสงรุ่งจักเหลือใดในถิ่นที่

อย่าได้หาแม้นเศษกากซากอัปรีย์

มันคงลี้ไปลับยากจับใคร

รอมันสิซ่องสุมกุมอาวุธ

แล้วไปห้ามไปหยุดคงมิไหว

ยามมันอ่อนต้องเร่งตีจักมีชัย

ยามมันแข็งอย่าโหมใส่ในแรงตี

ตำรายุทธพิชัยใช้ด้วยเล่ห์

ใช่เอาแต่กำลังเทไปข่มขี่

คนเหนือคนด้วยกลในศึกไพรี

ใช่เหนือโดยถือมีอำนาจยศ

เพียงเศษเสี้ยวไม้ซีกนั่นก็เชื้อ

ลามไฟเพื่อเผาซุงใหญ่มอดไหม้หมด

แค่เพียงหนึ่งพลไพร่หากใจคด

ยากกำหนดเภทภัยแห่งใจนั้น

อย่าหลงกาลตามคิดลิขิตคาด

ที่ลุ่มลาดดอนดงจงรู้สรรค์

แลฤดูลมฝนกลสำคัญ

แล้งร้อนกันทรัพย์เสบียงให้เพียงพอ

ผิจะฆ่าต้องฆ่าอย่าให้เหลือ

หากทิ้งเชื้อเอาไว้เป็นภัยก่อ

หอกข้างแคร่แลไปใช่น่าคลอ

ยามเป็นต่อควรเร่งตีเพื่อมีชัย

อย่ายืดเยื้อเชื้อศึกให้ลึกช่วง

อย่าปล่อยล่วงให้เชื้อคืนฟื้นแรงใหม่

ศึกหนนี้ปีหนึ่งผ่านมันนานไป

หรือว่าใจขุนศึกนั้นมันอ่อนแล้ว

-----------------------------

ลานเทวา