พิมพ์หน้านี้
|
ย่ำไปบนลาภยศชื่อเสียง แผ่วเบาเพียงก้าวใจล่วงพ้นผ่าน ปลดเปลื้องคืนวันพันธนาการ ดังปลดปล่อยวิญญาณเดียวดาย
โอ้ ! เวนยชาติทั้งปวง แลเถิดบ่วงอันรัดรึงตรึงสาย เทิดอธรรมคัมภีร์แห่งอบาย ลุ่มหลงอยู่ทุกพายปุถุชน
ฟังเถอะ ฟังข้าจากภายใน หยุดโต้ตอบสักเสี้ยวใจเถิดเหตุผล ในรู้เห็นบำเพ็ญแค่เพื่อตน ธรรมมิแท้หรืออดทนสภาวะ
ผู้มิรู้ข้อบกพร่องย่อมโง่เขลา ลุ่มหลงเงามรรคาสารัตถะ มหาธรรมใดเล่าเจ้าชำระ เศษขยะใหม่เก่า ณ เหง้าใจ
จงรู้ที่จะปล่อยวาง เพื่อกระจ่างความเป็นจริงอันยิ่งใหญ่ ความน่ากลัวแห่งศัตรูใดใด ยังมิเท่าบางสิ่งในตัวตนเรา
ดูเถิด มิตรสหายแห่งวัฏฏะ ผู้เฝ้ารอการชำระความโง่เขลา สิ่งใดเร้นเย็นร้อนสะท้อนเงา บนร่องรอยเก่าเก่าของจิตใจ .......................... โดยคำ ลานเทวา
|