พิมพ์หน้านี้
|
.....เหมือนมนุษย์ในโลกนี้ไร้ความรัก...
ในอ้อมกอดแห่งสายลม
หมองโลกโศกระทมหม่นไหม้
สิ้นปลื้มดื่มด่ำแล้วน้ำใจ
จะหาใดแทนชื่นในคืนวัน
ฉันจึงมาหาความรัก
เพื่อนำไปฟูมฟักแผ่นดินฝัน
แผ่นดินที่สร้างแต่งจากแรงปัน
โดยสายใยสัมพันธไมตรี
ฉันจึงมาหาความรัก
หวังนำไปทอถักทุกถิ่นที่
สืบประสานสายใยแห่งความดี
เพื่อห่มห้วงชีวีอันปวดร้าว
ฉันเดินทางมาหาความรัก
จนตะวันพลบพักกลางลมหนาว
ล่วงวัยวันผันไปในเรื่องราว
ให้รอนร้าวหัวใจ ไร้ความรัก
ฤาโลกจะสิ้นแล้ว
ซึ่งเส้นสายใยแก้วเคยทอถัก
แลสิ้นความหมายใดทายทัก
ให้จมปลักอยู่แต่ความชิงชัง
ในอ้อมกอดแห่งสายลม
ฉันพกความทุกข์ตรมแทนสิ่งหวัง
สิ้นไร้ฝันในมรรคามาประทัง
แลโลกจึงพ่ายพังอย่างเลวร้าย
โดยคำ ลานเทวา
|