๑.

นิทานจากดวงดาว

เล่าบอกบอกเรื่องราวรักผีเสื้อ

โบยบินจากอ้อมอุ่นอันจุนเจือ

ไปแนบเชื้อภิรมย์รื่นชื่นอาทร

ระหว่างถนนสู่ดาวดวง

รติห้วงจักกล่อมใจผู้ไหวอ่อน

เสียงจะพร่ำครวญฝากยามจากจร

สู่ทางทิศแห่งพรฤดีกาล

แลยามนั้นความใคร่จักไถ่ถาม

เมล็ดงามพันธุ์ใดเจ้าไถหว่าน

เพื่อผลิหน่อมายาอันสามานย์

สืบสันดานเผ่าพงษ์ดำรงพันธุ์

ท่ามแผ่วเสียงบรรเลงเพลงสายลม

ขับกล่อมกาลโสมมสรวงสวรรค์

ประณีตกามสัปดนแห่งคนธรรพ์

ร่ายบรรเลงคีตจันทร์สะเทือนนภ

ด้วยบทเพลงเสน่หาปาฏิหาริย์

โรมรันโลกอนาจารสิ้นขนบ

ดรุณีชำแรกในแผกภพ

มหาชเลสะท้านกลบภวังค์ใจ

สะเทือนร้าวไปถึงห้วงสรวงสวรรค์

คัมภีร์สรรค์มนต์เสกวิเวกไหว

รนร่ายเหลิงเริงเขลาเหล่าเวไนย

กัดกลืนกินสิ้นวันวัยแห่งวารวัน

๒.

จนสิ้นล่วงราตรีรักผีเสื้อ

ละมุนเชื้ออุ่นเคียงอยู่เพียงฝัน

ห่อดักแด้ห่มหุ้มคลุมสามัญ

เฝ้ารอใครมอบปันซึ่งความรัก

หวังอาทรเอื้อใจในเศษเสี้ยว

ดับโศกเศร้าเหงาเปลี่ยวอันหน่วงหนัก

ภิรมย์ใดไหนชอบจะมอบภักดิ์

เพื่อโลกยอมไสผลักความเดียวดาย

ก่อนสายลมพร่างพรมหนาว

โศกปีกร้าวจะขาดวิ่นสิ้นสลาย

สู่ที่สุดแห่งฝัน ณ บั้นปลาย

พร้อมความตายที่ล้อเล่นเช่นสายลม

๓.

ถึงจุดจบนิทานจากดวงดาว

บันทึกร้าวน้ำตายามล้าข่ม

เจ้าถอดปีกทิ้งคว้างกลางระทม

เฝ้ารอกาลอันโสมมจะเลือนลา

จากสัมพันธ์วุ่นวายสายกระแส

โลกผันแปรในสิ่งวาดปรารถนา

สรรพสิ่งจมห้วงอันลวงตา

สาปคาวแห่งชีวาทิ้งซากไว้

รักเอย รักผีเสื้อ

ผ่านสนิทชิดเชื้อแห่งความใคร่

กำหนดหนึ่งโหมประดังมิตั้งใจ

ก็ตัดสินแล้วหรือไรเล่าชีวิต ?

...........................

โดยคำ ลานเทวา

จินตนาการ จากข่าว แม่ใจยักษ์ รีดลูกทิ้งถังขยะ ... !

ทางออกจากความมืดมิด ไปสู่ความมืดบอด...!