พิมพ์หน้านี้
|
จะเขียนโศกกล่อมฟ้า ฤาเขียนน้ำตากล่อมฝัน เจ็บสร้างมิต่างกัน หม่นเศร้าจึงรำพันในหัวใจ
ดั่งสายลมห่มร้าวหนาวรู้สึก จนมิอาจเร้นลึกความหวั่นไหว กรรแสงโศกวิโยคเห็นอยู่เช่นไร สุดจะลี้หนีไกลพ้นความจริง
โลกเอย กาลเวลาล่วงเลยในบางสิ่ง ความกังวลหม่นเศร้าเร้าแอบอิง ยามไร้ที่พึ่งพิงจิตวิญญาณ
ในหุบเวิ้งวรรณกรรมแห่งน้ำตา บรรยายฝันวันเวลาล่วงเลยผ่าน โศกอันซ่อนใจแฝงกำแหงกาล จะจดจารทุกรอยช้ำอันกล้ำกลืน
เหมือนอยู่กันคนละโลก มีความโศกคั่นอารมณ์อันขมขื่น มีน้ำตาปลอบขวัญล่วงวันคืน เคล้าเสียงคร่ำสะอื้นจากดวงดาว
ในบทจากที่ไม่อยากจะลา เศร้าว้าเหว่เอกาอันเกินกล่าว เวิ้งวิโยคกังวลหม่นเรื่องราว ในข่าวคราวสรรพชีวินสิ้นความรัก
จะเขียนโศกกล่อมฟ้า ฤาจะเขียนน้ำตาให้รู้จัก สันติสุขแห่งใจห่างไกลนัก เพราะโฉดชั่วหาญหักทำร้ายใจ ..................... โดยคำ ลานเทวา
ชมรมคนรักษ์ภาษาไทย |
| หนังสือ รวมบทกวีนิพนธ์ โดยคำ ลานเทวา | ||
สนใจสั่ง ที่ charu@windowslive.com หรือที่ ร้านซีเอ็ดบุ๊ค |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||