พิมพ์หน้านี้
|
เรไรร่ำละเมอ กระแสลมบำเรอดาวหลับฝัน จิ้งหรีดร่ายบรรเลงเพลงกล่อมจันทร์ กาลเวลาเงียบงันในราตรี
ชีวิตที่ไม่ได้รับเชิญ ดังส่วนเกินไร้ค่าชะตานี้ จะเยาะเย้ยเปรยไปอันใดมี เศษกวีทิ้งซากตากน้ำค้าง
จากกี่ร้อยพันคำถาม ยังแต่ทรามอดสูอยู่ระหว่าง เขลายังคงประณามในท่ามกลาง ทิ้งโลกปลดปล่อยวางเปลี่ยวเอกา
หยาดน้ำค้างเปื้อนรอยยิ้มอันบัดซบ เสี้ยวสงบสิ่งใดปรารถนา ฟั่นเฟือนฝันหวานหวานกาลเวลา จะฉาบทาเจตน์จินต์ถวิลวาด
ความบ้า ในกลางดึก ปิดผนึกครรลองอันผ่องผาด กรีดสายลมระชวยโชยนวยนาด จารมายาพิลาศเป็นลำนำ
กล่อมเอย จะกล่อมโลก ผูกสายเปลไกวโยกเย็นลมฉ่ำ ปลอบชีวิตท้อแท้ตามแต่กรรม รอยอดีตเคยระยำช่างปะไร ...................... โดยคำ ลานเทวา
|