เมื่อวันนี้วันที่เด็กหญิงเม็ดทราย ต้องร้องไห้ถึงเด็กชายสายลม

เธอร้องไห้แบบไม่มีน้ำตาให้เห็น ให้ใครได้สัมผัสถึงความเหงา

เธอถามหาเด็กชายลมที่เคยพัดพาความสุขและเสียงหัวเราะมาให้

เธอคิดถึงร้อยยิ้มของเด็กสายลมที่แสนอบอุ่น....

หากวันนี้มีเพียงเธอที่โดดเดี่ยว...ไม่มีร้อยยิ้มไม่มีสายลมแห่งความสุข

มีเพียงความเหงาและความเจ็บปวดที่พัดผ่านเข้ามาหาตัวเธอ

เธอเฝ้าถามตัวเอง..ว่าความสุขอยู่ที่ใครรอยยิ้มที่เธอยิ้มอยู่ที่ใคร

เธอยิ้มได้เธอมีความสุขเพราะหัวใจของเธอเองที่มีความสุข

เด็กชายสายลมคือเหตุผลที่ทำให้สองสิ่งนั้นมีขึ้นตั้งแต่เธอรู้จักเค้า

เธอลองคิดไปอีกว่า..หากวันข้างหน้าไม่มีเด็กชายสายลมเธอจะเป็น

เช่นไร...เธอจะมีความสุขรึเปล่า?....เธอยึดติดกับตัวเหตุที่ทำให้เธอ

มีความสุข..หรือว่าเพราะอะไร?....ตอนนี้เธอทุกข์เธอร้องไห้เพราะความ

คิดถึง...ความไม่มีในสิ่งที่เธอต้องการใช่หรือไม่?...

เธอค่อยๆคิด..แล้วเธอก็ได้คำตอบกับสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุข

สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มได้...แม้ว่าหากวันหนึ่งไม่มีเด็กชายสายลม

....เด็กหญิงเม็ดทรายเธอหยุดร้องไห้...เธอกลับยิ้มและเฝ้ารอ....

...รอความสุขที่เด็กชายสายลมมาเติมเต็มเพิ่มจากความสุขที่เธอมี

แล้วก็มาลบล้างความทุกข์ที่เธอมีอยู่ในใจเช่นกัน.....

ภิชากุล