จะมีใครซักคนที่เหมือนฉันบ้างหรือเปล่า..หรืออาจจะมีหลายคน

ที่คิดว่าคนทุกคนมีเวลาเท่ากัน..แต่ต่างกันด้วยภาระหน้าที่

เวลาที่รอคอยก็ไม่ตรงกัน..ต่างสลับกันรอคอยพร้อมความเหงามาเสมอ

เคยถามตัวเองว่าทำไมต้องเจ็บปวดกับการฆ่าเวลา..ทำไมต้องเจ็บปวด

กับเวลาที่ผูกติดกับการรอคอยกำลังใจจากใครสักคน...

แม้ว่าจะบอกตัวเองเสมอ..ว่าไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ไม่แน่นอน

ฉันได้แต่คิดถึงวันที่แสนสุข..อยากที่จะมีวันแสนสุขที่ยิ้มได้ในทุกวันไป

บอกกับตัวเองว่าอย่าเรียกร้องอย่าตามใจตัวเองมากนัก

เพราะไม่มีใครหรอกที่จะตามใจเราเองได้ไปซะทุกอย่าง...

พยายามแล้วนะ..กับการไม่เจ็บปวดกับเวลาที่ผ่านไป...

คิดถึง...ยังไงก็คิดถึงอย่างนั้น...

ได้แต่รอ..รอวันที่วันแสนสุขและวันแห่งรอยยิ้มของฉันและเรากลับมา

บอกตัวเองว่าไม่นานหรอก..ไม่นาน

ปลอบตัวเองว่าตื่นขึ้นได้แล้ว..ตื่นและเดินต่อกับความเป็นจริง

เพราะถ้าวันหนึ่งต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป..ก็คงต้องให้มันเป็นไป

เรากำหนดชีวิตเราได้แต่เรากำหนดความเป็นจริงไม่ได้

เวลาไม่ว่ามันจะสั้นหรือยาวนาน มันคือความรู้สึกของเราที่ใช้วัด

แต่เราไม่อาจจะกำหนดให้มันสั้นหรือยาวตามใจเราได้

บางทีฉันสร้างกำลังใจด้วยตัวเอง..ด้วยคนรอบข้างที่มีความสุข

แต่บางครั้งฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันหลอกตัวเอง

ทำไมฉันทำเพื่อคนอื่นได้เสมอ..แต่ทำไมฉันถึงทำเพื่อตัวเองไม่ได้ซักที

มันอยู่ที่ตัวฉันเอง..เท่านั้น..อยู่ที่ตัวเอง...

picha'kul