วันเสาร์ ที่ 16 สิงหาคม 2551
คืนนี้...ที่ตามไม่ทัน
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 154
, 23:46:24 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
มีคนบอกฉันหลายคน ว่าคนเราทุกคนมีเวลาเท่ากัน แต่ไม่มีทางที่จะบริหารหรือว่าทำอะไรได้ดีเท่ากัน ฉันคนนึงที่คอยอิจฉาเวลาที่เดินไปไม่มีรีรอใคร...คงไม่เหมือนฉันที่รอให้ใครบางคนหยุดเดินด้วยความเห็นแก่ตัวฉันเอง..เพราะฉันรู้สึกว่าฉันเดินไม่ทันเขาก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ แต่ดูฉันสิ..ฉันยังอยู่ที่เดิม กำลังใจที่มีมันหดหาย หายไปไหนไม่รู้จนคล้ายๆจะดูถูกตัวเองว่าทำอะไรไม่เป็น ทำอะไรไม่ก้าวหน้าซะที..สิ่งที่ฉันตามหามาตล....
|
วันพุธ ที่ 13 สิงหาคม 2551
ห่างหายไปนานแสนนาน..
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 137
, 00:44:39 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 กลับมาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานแสนนาน กับความวุ่นวายของชีวิต..ที่บางครั้งแทบจะลืมไปว่ายังมีลมหายใจอยู่บางทีความวุ่นวายไม่ได้เป็นตัวการที่ทำให้ฉันต้องหายไปไหน ฉันก็คงยังอยู่ที่เดิมเสมอแต่เพราะบางทีความวุ่นวายภายในใจของตัวเองตะหากที่ทำให้ตัวเองลืมแม้แต่การหายใจใครเป็นเหมือนฉันบ้าง ที่ความวุ่นวายอาจเป็นเพียงข้ออ้างที่ทำให้ดูยุ่งอยู่เสมอแท้จริงแล้ว กลับเฉื่อยชา ไม่อยากดิ้นรน ไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นทั้งที....
|
วันจันทร์ ที่ 19 พฤษภาคม 2551
ไกลห่าง..ไม่ห่างไกล
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 201
, 22:14:11 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 ถึงเด็กหญิงเม็ดทราย..จากเด็กชายสายลมที่ห่างไกลวันเวลาผันผ่าน..คนเติบโต ฉันไม่ปฏิเสธวันเวลาผันผ่าน..ฉันเหงา...ฉันไม่ปฏิเสธวันเวลาผ่าน..ฉันเติบโต..ฉันรู้แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือ รู้ตัวเอง..รู้ความห่างไกลที่เกิดขึ้นกับตัวเองความห่างไกลที่ฉันคิดตลอดกาลว่าแม้ไม่มีทางรู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อใดความห่างไกลทำให้ฉันต้องรู้ตัวเองเสมอว่าเป็นยังไงตอนนี้??ความห่างไกล..ที่ทำให้คิดถึงว่าเราไม่ไกลห่างกันเลยความห่างไกล..ท....
|
วันศุกร์ ที่ 4 เมษายน 2551
ลมพัด..เวลาผ่าน..
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 195
, 23:28:40 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 เมื่อสายลมพัดผ่าน..เรารู้สึกได้ว่ามันเย็นสบาย..หรือร้อนผ่าวแล้วทำไมเมื่อวันเวลาผ่านที่บางครั้งคราวมันเร็วจนเราแทบไม่รู้สึกบางคราวมันช้าเสียจนน่ารำคาญ...อยู่ที่ไหนเล่าความรู้สึกอยู่ที่ใจ..เท่านั้น..ใจสัมผัส..กายรู้สึก..เท่านั้นจะรู้ได้ว่ามันเป็นเช่นไรลมเพียงเพื่อพัดเพราะทำตามหน้าที่ธรรมชาติของมันที่เป็นไปเวลาผ่านคือกลไกที่ใครต่างเข้าใจและรู้ว่ามันคือกำหนดเงื่อนไขเป็นเวลาให้รู้ว่าผ่านไปกี่วินาที..กี่นา....
|
วันอังคาร ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2551
เวลา..การรอคอย..แสนสั้นหรือยาวนาน
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 190
, 21:56:01 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 จะมีใครซักคนที่เหมือนฉันบ้างหรือเปล่า..หรืออาจจะมีหลายคนที่คิดว่าคนทุกคนมีเวลาเท่ากัน..แต่ต่างกันด้วยภาระหน้าที่เวลาที่รอคอยก็ไม่ตรงกัน..ต่างสลับกันรอคอยพร้อมความเหงามาเสมอเคยถามตัวเองว่าทำไมต้องเจ็บปวดกับการฆ่าเวลา..ทำไมต้องเจ็บปวดกับเวลาที่ผูกติดกับการรอคอยกำลังใจจากใครสักคน...แม้ว่าจะบอกตัวเองเสมอ..ว่าไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ไม่แน่นอนฉันได้แต่คิดถึงวันที่แสนสุข..อยากที่จะมีวันแสนสุขที่ยิ้มได้ในทุกวั....
|