วันศุกร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
จดหมายถึงเด็กหญิงเม็ดทรายจากเด็กชายสายลม
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 166
, 22:43:32 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 ถึงเม็ดทราย...ผ่านไปไม่นานแต่ก็ไม่รู้ว่ามันนานไปสำหรับเม็ดทรายหรือเปล่าที่รอคอยรอคอยข่าวคราวจากฉัน...ฉันสบายดีมีบ้างที่ต้องปะทะกับพายุ...พายุที่แรงที่ทำให้ฉันอ่อนแรง ที่ทำให้ฉันเหนื่อยล้าแต่ไม่ต้องห่วงหรอกถึงแม้ว่าฉันเป็นเพียงสายลม แต่สายลมอย่างฉันก็เข้มแข็งมีบ้างที่ต้องเกรี๊ยวกราดเพื่อการต่อสู้กับสิ่งที่พบเจอภายนอก...ฉันก็คิดถึงเธอมากนะ..เม็ดทราย ตอนนี้ฉันกำลังเก็บเกี่ยวสิ่งดีๆฉันกำลังได้เพื่อนใหม่ ....
|
วันอังคาร ที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551
จดหมายจากเด็กหญิงเม็ดทรายถึงเด็กชายสายลม
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 140
, 00:01:39 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 ไออุ่นจากอ้อมกอดของเด็กชายสายลม เป็นสิ่งเดียวที่เด็กหญิงเม็ดทรายรู้สึกและสัมผัสได้เธอนึกถึงอ้อมกอดนั้นพร้อมกับรอยยิ้มแสนน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก..เธอยิ้มไปพร้อมกับแววตาอันอ่อนโยน..ประกายของดวงตามันมีน้ำตาที่ระเรื่ออยู่น้ำตาที่ไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจก่อนการลาจาก..เด็กหญิงเม็ดทรายให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้จะไม่งอแงและจะไม่อ่อนแออีกเป็นอันขาด เพราะหากวันไหนที่อ่อนแออีกครั้งนั่นคือ กำลังใจที่เข้มแข็....
|
วันจันทร์ ที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551
สิ่งดีๆที่มีมาจากเด็กชายสายลม
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 231
, 01:02:56 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 เมื่อวันหนึ่งถึงวันที่เด็กชายสายลมกลับมาพบเจอกับเด็กหญิงเม็ดทรายวันสำคัญที่แสนพิเศษที่เด็กชายสายลมหอบความรักความหวังดีมาฝากเช่นทุกครั้งเสมอแม้ว่าวันนี้...จะเป็นการให้ความรักความหวังดีพร้อมกับการลาจากอีกครั้งเด็กหญิงเม็ดทรายเริ่มที่จะรู้จักถึงความพลัดพรากจนค่อยๆเข้าใจว่า..ความรักความหวังดีของเด็กชายสายลมมีกับตัวเธอเสมอ..ตลอดเวลาไม่ว่าเด็กชายสายลมจะอยู่กับเธอเสมอหรือว่าวันที่ไม่มีเด็กชายสายลมและอ้อมกอด....
|
วันเสาร์ ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2551
เมื่อเด็กหญิงเม็ดทรายร้องไห้ถึงเด็กชายสายลม
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 56
, 15:18:44 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 เมื่อวันนี้วันที่เด็กหญิงเม็ดทราย ต้องร้องไห้ถึงเด็กชายสายลมเธอร้องไห้แบบไม่มีน้ำตาให้เห็น ให้ใครได้สัมผัสถึงความเหงาเธอถามหาเด็กชายลมที่เคยพัดพาความสุขและเสียงหัวเราะมาให้เธอคิดถึงร้อยยิ้มของเด็กสายลมที่แสนอบอุ่น....หากวันนี้มีเพียงเธอที่โดดเดี่ยว...ไม่มีร้อยยิ้มไม่มีสายลมแห่งความสุขมีเพียงความเหงาและความเจ็บปวดที่พัดผ่านเข้ามาหาตัวเธอเธอเฝ้าถามตัวเอง..ว่าความสุขอยู่ที่ใครรอยยิ้มที่เธอยิ้มอยู่ที่ใคร....
|
วันศุกร์ ที่ 25 มกราคม 2551
วันหนึ่งที่มีคนถามฉัน...
Posted by
ภิชา
,
ผู้อ่าน : 96
, 00:36:02 น.
| หมวดหมู่ :
diary
พิมพ์หน้านี้
|
 ฉันนิ่ง ฉันเหงา ฉันฝัน...ฉันหวั่น ฉันไหว ฉันโหยหา.....ฉันเริ่มสงสัย เรียกร้องความหมายของกาลเวลาแล้วฉันก็เริ่มคำถามกับนาฬิกาที่เดินไม่เคยบ่นสักคำ....มีหลายคนที่ผ่านเรื่องราว ที่คอยพร่ำบ่นว่าเวลาไม่เคยที่จะหยุดรอหยุดรอกับความต้องการบางสิ่งบางอย่างที่หวังว่ากำลังจะเกิดบางสิ่งที่หวังว่ามันจะมีว่ามันจะเป็นอย่างที่กำหนดหากบางสิ่งที่ตั้งไว้ลืมไปว่าคนเราอยากมีอยากได้อย่างที่หวังโดยตัวมันเองไม่เคยที่จะกำหนดคน....
|